Właściwości farmakokinetyczne leku Furosemide Norameda

Furosemide Norameda (10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań/do infuzji) charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego działanie kliniczne. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis procesów dystrybucji i eliminacji leku, a także jego farmakokinetykę w wybranych grupach pacjentów.¹

Dystrybucja

Objętość dystrybucji furosemidu mieści się w zakresie od 0,1 do 1,2 litra na kilogram masy ciała. Parametr ten może ulec zwiększeniu w przypadku współwystępowania innych chorób. Furosemid charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, przede wszystkim z albuminami, przekraczającym 98%.²

Lek wykazuje zdolność przenikania przez bariery biologiczne – przedostaje się do mleka kobiecego oraz przez barierę łożyskową do organizmu płodu. W przypadku przenikania przez łożysko, proces ten zachodzi stosunkowo wolno, jednak ostatecznie prowadzi do osiągnięcia podobnych stężeń u matki, płodu i noworodka.³

Eliminacja

Furosemid jest eliminowany z organizmu głównie w postaci niezmienionej (niesprzężonej). Proces ten zachodzi przede wszystkim w kanalikach proksymalnych nerek. Po podaniu dożylnym, tą drogą wydalane jest od 60% do 70% podanej dawki furosemidu.⁴

Część substancji czynnej podlega procesowi metabolizmu – metabolit glukuronowy furosemidu stanowi 10% do 20% substancji odzyskanych z moczu. Pozostała część dawki jest wydalana z kałem, prawdopodobnie na drodze wydzielania z żółcią.⁵

Po podaniu dożylnym, okres półtrwania furosemidu w osoczu wynosi od 1 do 1,5 godziny w warunkach prawidłowej funkcji nerek i wątroby.⁶

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Zaburzenia czynności nerek

W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się istotne zmiany w farmakokinetyce furosemidu:

• Wydalanie leku jest znacząco wolniejsze
• Okres półtrwania ulega wydłużeniu
• U pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek średni okres półtrwania wynosi 9,7 godziny
• W przypadkach niewydolności wielonarządowej okres półtrwania może być znacznie dłuższy, sięgając nawet 20-24 godzin⁷

U pacjentów z zespołem nerczycowym obserwuje się złożone zmiany w farmakokinetyce furosemidu. Niższe stężenie białek osocza prowadzi do większego stężenia niezwiązanego (wolnego) furosemidu. Jednocześnie jednak skuteczność terapeutyczna leku u tych pacjentów jest zmniejszona z powodu wewnątrzkanalikowego wiązania z albuminami oraz zmniejszonego wydalania kanalikowego.⁸

Warto podkreślić, że procedury nerkozastępcze, takie jak hemodializa, dializa otrzewnowa oraz przewlekła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, nie przyspieszają procesu eliminacji furosemidu z organizmu.⁹

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby dochodzi do następujących zmian parametrów farmakokinetycznych furosemidu:

• Okres półtrwania furosemidu ulega wydłużeniu o 30% do 90%, głównie z powodu zwiększonej objętości dystrybucji
• Wydalanie leku z żółcią może ulec zmniejszeniu (nawet do 50%)
• W tej grupie pacjentów obserwuje się dużą zmienność międzyosobniczą parametrów farmakokinetycznych¹⁰

Zastoinowa niewydolność serca, ciężkie nadciśnienie tętnicze, pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, ciężkim nadciśnieniem tętniczym oraz u osób w podeszłym wieku obserwuje się wolniejsze wydalanie furosemidu. Główną przyczyną tego zjawiska jest osłabiona czynność nerek występująca w tych grupach pacjentów.¹¹

Wcześniaki i noworodki

W populacji pediatrycznej, szczególnie u wcześniaków i noworodków, farmakokinetyka furosemidu wykazuje następujące cechy:

• Wydalanie furosemidu może być spowolnione z powodu niedostatecznej dojrzałości funkcjonalnej nerek
• U dzieci z niedostateczną glukuronidacją obserwuje się zmniejszony metabolizm leku
• U noworodków okres półtrwania jest zazwyczaj krótszy niż 12 godzin¹²