Właściwości farmakodynamiczne leku Diuresin SR

Indapamid, substancja czynna produktu leczniczego Diuresin SR, należy do grupy farmakoterapeutycznej leków moczopędnych o niskim pułapie, innych niż tiazydy, a dokładniej do sulfonamidów (kod ATC: C03BA11). Jest to pochodna sulfonamidowa z pierścieniem indolowym, należąca do grupy indolin, co wyróżnia go strukturalnie spośród klasycznych diuretyków tiazydowych.¹

Mechanizm działania przeciwnadciśnieniowego

Pełny mechanizm działania przeciwnadciśnieniowego indapamidu nie został dotychczas całkowicie wyjaśniony. Prawdopodobnie głównym mechanizmem odpowiedzialnym za efekt hipotensyjny jest bezpośrednie działanie rozkurczające na mięśnie gładkie naczyń krwionośnych, co prowadzi do zmniejszenia oporu obwodowego. Warto podkreślić, że efekt moczopędny ma prawdopodobnie niewielki udział w działaniu przeciwnadciśnieniowym, ponieważ przy dawkach dobowych do 2,5 mg lek nie zwiększa lub zwiększa jedynie nieznacznie objętość wydalanego moczu. Klinicznie istotne działanie diuretyczne, zależne od dawki, obserwuje się dopiero po zastosowaniu dawek przekraczających 5 mg.²

Wpływ na gospodarkę elektrolitową

Indapamid wykazuje specyficzny wpływ na gospodarkę elektrolitową organizmu. Przy dawce 2,5 mg nie zwiększa wydalania sodu, natomiast prowadzi do prawie dwukrotnego zwiększenia wydalania chlorków, choć w większości przypadków nie ma to istotnego znaczenia klinicznego. Nieznaczny jest również wpływ indapamidu na wydzielanie do moczu i stężenie wodorowęglanów w osoczu.³

W zakresie dawek od 2,5 mg do 40 mg na dobę indapamid zwiększa wydalanie potasu. U większości pacjentów stężenie potasu w osoczu pozostaje w granicach normy, jednak u 6 do 14% pacjentów można zaobserwować obniżenie stężenia potasu poniżej 3,4 mmol/l, a u 1% pacjentów nawet poniżej 3 mmol/l.⁴

Wpływ na metabolizm kwasu moczowego

Stosowanie indapamidu w dawce od 1 mg do 5 mg na dobę może prowadzić do zwiększenia stężenia kwasu moczowego w osoczu, choć zazwyczaj zmiany te nie mają znaczenia klinicznego. Należy jednak podkreślić, że odnotowano przypadki ostrego ataku dny moczanowej u pacjentów podczas terapii indapamidem.⁵

Wpływ na metabolizm glukozy

Przy stosowaniu produktu leczniczego przez okres do jednego roku nie obserwuje się istotnych zmian w stężeniu glukozy w surowicy ani wydzielaniu insuliny u pacjentów z nadciśnieniem i współistniejącą cukrzycą. Warto jednak zaznaczyć, że odnotowano pojedyncze przypadki podwyższenia stężenia glukozy w osoczu podczas terapii indapamidem.⁶

Wpływ na metabolizm lipidów

Indapamid podawany zarówno zdrowym ochotnikom, jak i pacjentom z nadciśnieniem tętniczym w dawkach dobowych od 1 mg do 4 mg przez okres od 1 do 24 miesięcy wykazuje neutralny wpływ na profil lipidowy. W badaniach nie zaobserwowano znaczących zmian w stężeniach cholesterolu całkowitego, lipoprotein o małej gęstości (LDL) oraz trójglicerydów. Interesującym efektem jest jednak zmniejszenie stężenia lipoprotein o dużej gęstości (HDL).⁷

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy

Produkt leczniczy nie wywiera istotnego wpływu na parametry hemodynamiczne serca, takie jak częstość akcji serca, objętość skurczowa i rozkurczowa lewej komory oraz frakcja i objętość wyrzutowa. Podczas stosowania leku nie obserwuje się również zmian w elektrokardiogramie.⁸

Wpływ na przerost lewej komory

Szczególnie interesującym działaniem indapamidu jest jego wpływ na przerost lewej komory serca. Badania wykazały, że podawanie indapamidu w dawce 2,5 mg przez okres od 1 do 18 miesięcy pacjentom z przerostem lewej komory i kardiomegalią prowadzi do zmniejszenia przerostu lewej komory u 50-53% pacjentów oraz zmniejszenia wielkości serca u 38-50% pacjentów. Te dane sugerują potencjalne korzyści terapeutyczne przekraczające samo działanie hipotensyjne, co może być istotne w leczeniu pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i współistniejącymi zmianami strukturalnymi w sercu.⁹

Charakterystyka działania farmakodynamicznego Diuresin SR