Właściwości farmakokinetyczne
Diohespan Max 1000 mg

Diohespan Max zawiera 1000 mg zmikronizowanej diosminy, która po podaniu doustnym nie jest bezpośrednio wchłaniana, lecz ulega hydrolizie do aktywnego metabolitu diosmetyny przez florę bakteryjną jelit. Diosmetyna osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) około 1 godziny po podaniu, a jej okres półtrwania (T1/2) wynosi średnio 31,5 godziny, co umożliwia długotrwałe działanie terapeutyczne. Metabolizm diosminy prowadzi do powstania kwasów fenolowych i ich pochodnych sprzężonych z glicyną, które są eliminowane głównie z kałem i moczem. Część dawki, która nie uległa wchłonięciu, jest również wydalana z kałem, co wskazuje na dwutorowy mechanizm eliminacji leku.

Właściwości farmakokinetyczne leku Diohespan Max

Diohespan Max, zawierający jako substancję czynną 1000 mg zmikronizowanej diosminy w postaci proszku doustnego, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego działanie terapeutyczne. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji tego produktu leczniczego.1

Wchłanianie z przewodu pokarmowego

Po podaniu doustnym, diosmina zawarta w preparacie Diohespan Max nie jest bezpośrednio absorbowana w tej postaci. Najpierw zachodzi proces hydrolizy diosminy w jelitach, przeprowadzany przez florę bakteryjną. W wyniku tego procesu powstaje aglikon – diosmetyna, która następnie jest szybko wchłaniana z przewodu pokarmowego do krwiobiegu pacjenta.2

Dystrybucja w organizmie

Dystrybucja diosmetyny, będącej aktywnym metabolitem diosminy, charakteryzuje się stosunkowo szybkim osiągnięciem stężenia maksymalnego w osoczu. Czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Tmax) dla diosmetyny wynosi około 1 godziny po podaniu preparatu. Co istotne z klinicznego punktu widzenia, okres półtrwania diosmetyny w osoczu krwi (T1/2) wynosi średnio 31,5 godziny, co wpływa na długotrwałe utrzymywanie się efektu terapeutycznego leku.3

Metabolizm

Proces metabolizmu diosminy prowadzi do powstania charakterystycznych metabolitów. Główne produkty przemian metabolicznych stanowią kwasy fenolowe oraz ich pochodne sprzężone z glicyną. Te metabolity są następnie transportowane do narządów wydalniczych w celu eliminacji z organizmu.4

Eliminacja z organizmu

Eliminacja diosminy z organizmu przebiega dwutorowo. Zmetabolizowana postać leku jest wydalana głównie z kałem oraz moczem. Warto zauważyć, że część dawki diosminy i diosmetyny, która nie uległa wchłonięciu z przewodu pokarmowego, jest bezpośrednio eliminowana z kałem. Taki dwutorowy mechanizm eliminacji zapewnia skuteczne usuwanie leku i jego metabolitów z organizmu.5

Zestawienie parametrów farmakokinetycznych diosminy

Parametr farmakokinetyczny Wartość Uwagi
Tmax (diosmetyna) ok. 1 godzina Czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu
T1/2 (diosmetyna) średnio 31,5 godziny Okres półtrwania w osoczu krwi
Proces wchłaniania Poprzedzony hydrolizą Hydroliza diosminy do diosmetyny przez florę bakteryjną jelit
Główne metabolity Kwasy fenolowe i ich pochodne Sprzężone z glicyną
Drogi eliminacji Kał i mocz Eliminacja zmetabolizowanej i niewchłoniętej części dawki

Znaczenie kliniczne profilu farmakokinetycznego

Profil farmakokinetyczny diosminy zawartej w preparacie Diohespan Max ma istotne znaczenie w praktyce klinicznej. Stosunkowo długi okres półtrwania aktywnego metabolitu (diosmetyny) wynoszący 31,5 godziny zapewnia utrzymanie działania terapeutycznego przez dłuższy czas, co przekłada się na wygodę stosowania dla pacjenta. Ponadto dwufazowy proces metabolizmu i eliminacji zapewnia skuteczne usuwanie leku z organizmu, co przyczynia się do bezpieczeństwa stosowania preparatu.6

Należy zwrócić uwagę, że wchłanianie diosminy wymaga aktywności flory bakteryjnej jelit, co może mieć znaczenie u pacjentów z zaburzeniami mikrobioty jelitowej, np. podczas antybiotykoterapii. W takich przypadkach skuteczność terapeutyczna leku może być potencjalnie zmieniona.7

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl