Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Produkt leczniczy Co-Diovan 160 mg + 25 mg, zawierający walsartan i hydrochlorotiazyd, może wchodzić w interakcje z wieloma substancjami leczniczymi. Interakcje te wynikają zarówno z właściwości walsartanu, jak i hydrochlorotiazydu, a ich znajomość jest kluczowa dla zapewnienia bezpieczeństwa farmakoterapii. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis najważniejszych interakcji produktu Co-Diovan z innymi lekami i substancjami.¹

Interakcje związane ze stosowaniem walsartanu i hydrochlorotiazydu

Jednoczesne stosowanie, które nie jest zalecane

Lit – podczas jednoczesnego podawania litu z lekami takimi jak Co-Diovan obserwowano odwracalne zwiększenie stężenia litu w surowicy i nasilenie jego toksyczności. Tiazydowe leki moczopędne zmniejszają klirens nerkowy litu, co prawdopodobnie zwiększa ryzyko wystąpienia działania toksycznego. Jeżeli takie leczenie skojarzone okaże się konieczne, zaleca się staranne monitorowanie stężenia litu w surowicy.²

Wymagana ostrożność podczas jednoczesnego stosowania

• Inne leki przeciwnadciśnieniowe – Co-Diovan może nasilać działanie innych leków o właściwościach przeciwnadciśnieniowych (np. guanetydyny, metylodopy, leków rozszerzających naczynia krwionośne, inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny, leków beta-adrenolitycznych, antagonistów wapnia oraz inhibitorów wychwytu zwrotnego dopaminy).³
• Aminy presyjne (np. noradrenalina, adrenalina) – możliwe jest osłabienie reakcji na aminy presyjne. Znaczenie kliniczne tego działania jest niejasne i niewystarczające, by wykluczyć ich stosowanie.⁴
• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy (>3 g/dobę) i nieselektywne NLPZ – mogą osłabiać hipotensyjne działanie zarówno antagonistów receptora angiotensyny II, jak i hydrochlorotiazydu. Ponadto, jednoczesne stosowanie produktu Co-Diovan i NLPZ może prowadzić do pogorszenia czynności nerek i zwiększenia stężenia potasu w surowicy. Z tego względu zaleca się kontrolę czynności nerek na początku leczenia, jak również zapewnienie odpowiedniego nawodnienia pacjenta.⁵

Interakcje związane ze stosowaniem walsartanu

Podwójna blokada układu RAA

Dane badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, leków z grupy ARB lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA w monoterapii.⁶

Jeśli zostanie stwierdzona konieczność zastosowania produktu leczniczego wpływającego na stężenie potasu w skojarzeniu z walsartanem, zaleca się kontrolowanie stężenia potasu w osoczu.⁷

Białka transportujące

Dane z badań in vitro wskazują, że walsartan jest substratem transportera wychwytu wątrobowego OATP1B1/OATP1B3 i transportera wyrzutu wątrobowego MRP2. Jednoczesne stosowanie inhibitorów transportera wychwytu (np. ryfampicyny, cyklosporyny) lub transportera wyrzutu (np. rytonawiru) może zwiększyć ogólnoustrojową ekspozycję na walsartan. Należy zachować właściwą ostrożność podczas rozpoczynania lub kończenia jednoczesnej terapii tymi lekami.⁸

Brak interakcji z walsartanem

W badaniach interakcji lekowych walsartanu nie stwierdzono istotnych klinicznie interakcji z walsartanem i żadną z następujących substancji: cymetydyna, warfaryna, furosemid, digoksyna, atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina i glibenklamid. Digoksyna i indometacyna mogą wchodzić w interakcje z hydrochlorotiazydem, będącym składnikiem Co-Diovan.⁹

Interakcje związane ze stosowaniem hydrochlorotiazydu

Wymagana ostrożność podczas jednoczesnego stosowania

• Produkty lecznicze wpływające na stężenie potasu w surowicy – jednoczesne stosowanie leków moczopędnych zwiększających wydalanie potasu z moczem, kortykosteroidów, środków przeczyszczających, ACTH, amfoterycyny, karbenoksolonu, penicyliny G, kwasu salicylowego i jego pochodnych może zwiększać działanie hipokaliemiczne hydrochlorotiazydu. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków ze skojarzeniem walsartanu i hydrochlorotiazydu, zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu.¹⁰
• Produkty lecznicze, które mogą wywołać częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes – hydrochlorotiazyd należy podawać ostrożnie z produktami leczniczymi, które mogą wywołać częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes, w szczególności z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i klasy III oraz niektórymi lekami przeciwpsychotycznymi, z powodu ryzyka wystąpienia hipokaliemii.¹¹
• Produkty lecznicze wpływające na stężenie sodu w surowicy – jednoczesne stosowanie leków przeciwdepresyjnych, leków przeciwpsychotycznych, leków przeciwpadaczkowych, itp. może nasilać hiponatremiczne działanie leków moczopędnych. Należy zachować ostrożność podczas długotrwałego stosowania tych leków.¹²
• Glikozydy naparstnicy – hipokaliemia lub hipomagnezemia wywołana przez tiazydy jako działanie niepożądane może sprzyjać zaburzeniom rytmu serca spowodowanym stosowaniem glikozydów naparstnicy.¹³
• Sole wapnia i witamina D – podawanie tiazydowych leków moczopędnych, w tym hydrochlorotiazydu, z witaminą D lub solami wapnia może nasilać zwiększenie stężenia wapnia w surowicy. Jednoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych z solami wapnia może powodować hiperkalcemię u pacjentów predysponowanych (np. w przypadku nadczynności przytarczyc, nowotworu złośliwego lub stanów zależnych od witaminy D) poprzez zwiększenie zwrotnego wchłaniania wapnia w kanalikach.¹⁴
• Leki przeciwcukrzycowe (leki doustne i insulina) – tiazydy mogą zmieniać tolerancję glukozy. Może zajść konieczność dostosowania dawki leków przeciwcukrzycowych. Należy zachować ostrożność podając metforminę z uwagi na ryzyko kwasicy mleczanowej wywołanej przez ewentualną czynnościową niewydolność nerek, związaną ze stosowaniem hydrochlorotiazydu.¹⁵
• Leki blokujące receptory beta-adrenergiczne oraz diazoksyd – jednoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych, w tym hydrochlorotiazydu, z lekami beta-adrenolitycznymi może zwiększać ryzyko hiperglikemii. Tiazydowe leki moczopędne mogą nasilać działanie zwiększające stężenie glukozy diazoksydu.¹⁶
• Produkty lecznicze stosowane w leczeniu dny moczanowej (probenecyd, sulfinpirazon i allopurynol) – hydrochlorotiazyd może zwiększać stężenie kwasu moczowego w surowicy i z tego względu może zajść konieczność dostosowania dawki leków nasilających wydalanie kwasu moczowego z moczem. Konieczne może okazać się zwiększenie dawki probenecydu lub sulfinpyrazonu. Jednoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych może zwiększać częstość występowania reakcji nadwrażliwości na allopurynol.¹⁷
• Leki przeciwcholinergiczne i inne produkty lecznicze wpływające na motorykę układu pokarmowego – dostępność biologiczna tiazydowych leków moczopędnych może zostać zwiększona pod wpływem leków przeciwcholinergicznych (np. atropina, biperyden), najprawdopodobniej w wyniku spowolnienia perystaltyki przewodu pokarmowego i opóźnienia opróżniania żołądka z treści pokarmowej. Natomiast leki prokinetyczne, takie jak cyzapryd, mogą zmniejszać biodostępność tiazydów.¹⁸
• Amantadyna – tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, mogą zwiększać ryzyko wystąpienia działań niepożądanych amantadyny.¹⁹
• Żywice jonowymienne – kolestyramina i kolestypol zmniejszają wchłanianie tiazydów, w tym hydrochlorotiazydu. Może to doprowadzić do niewystarczającego działania tiazydów. Jednakże, zastosowanie dawki hydrochlorotiazydu co najmniej 4 godziny przed lub 4-6 h po podaniu żywicy potencjalnie może zminimalizować interakcje.²⁰
• Leki cytotoksyczne – tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, mogą zmniejszać wydalanie leków cytotoksycznych przez nerki (np. cyklofosfamid, metotreksat) i nasilać ich działanie supresyjne na szpik kostny.²¹
• Niedepolaryzujące środki zwiotczające mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryna) – tiazydy nasilają działanie środków zwiotczających mięśnie szkieletowe, takich jak pochodne kurary.²²
• Cyklosporyna – jednoczesne leczenie cyklosporyną może zwiększyć ryzyko hiperurykemii i powikłań typu dny.²³
• Metylodopa – zgłaszano pojedyncze przypadki niedokrwistości hemolitycznej u pacjentów otrzymujących leczenie skojarzone metylodopą i hydrochlorotiazydem.²⁴
• Środki kontrastujące zawierające jod – u pacjentów z odwodnieniem wywołanym lekami moczopędnymi istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza po podaniu dużych dawek produktów zawierających jod. Przed podaniem tych leków pacjenta należy ponownie nawodnić.²⁵
• Leki działające depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy – jednoczesne stosowanie tiazydów z substancjami, które mają także działanie obniżające ciśnienie tętnicze (np. poprzez zmniejszenie aktywności współczulnego układu nerwowego lub bezpośrednie działanie rozszerzające naczynia krwionośne) może nasilać niedociśnienie ortostatyczne.²⁶

Interakcje z alkoholem

Spożywanie alkoholu podczas leczenia produktem Co-Diovan może prowadzić do nasilenia działania hipotensyjnego, a w konsekwencji zwiększonego ryzyka wystąpienia niedociśnienia ortostatycznego. Alkohol, podobnie jak barbiturany czy opioidy, może nasilać działanie hipotensyjne leków moczopędnych, a tym samym zwiększać ryzyko zawrotów głowy, omdleń i hipotonii ortostatycznej.²⁷

Ponadto, alkohol może pogłębiać zaburzenia elektrolitowe (szczególnie hipokaliemię) wywołane przez hydrochlorotiazyd. U osób stosujących Co-Diovan zaleca się ograniczenie spożycia alkoholu, a w przypadku jednoczesnego spożycia alkoholu należy zachować szczególną ostrożność, zwłaszcza przy wstawaniu z pozycji leżącej lub siedzącej (ryzyko niedociśnienia ortostatycznego).

Tabela interakcji leku Co-Diovan z innymi produktami leczniczymi