Właściwości farmakokinetyczne leku Bromox

Bromox (bromazepam) jest lekiem charakteryzującym się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który decyduje o jego działaniu terapeutycznym. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych tego produktu leczniczego, z uwzględnieniem poszczególnych etapów jego drogi w organizmie pacjenta.¹

Proces wchłaniania

Bromazepam po podaniu doustnym charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie substancji w osoczu osiągane jest w ciągu 2 godzin od podania. Całkowita biodostępność niezmienionej postaci bromazepamu po podaniu doustnym wynosi 60%, co oznacza, że ponad połowa podanej dawki leku przedostaje się do krążenia ogólnego.²

W przypadku wielokrotnego podawania leku, stopień wchłaniania bromazepamu pozostaje stały. Obserwuje się wówczas przewidywalne stężenia w stanie stacjonarnym, co potwierdza linearną kinetykę substancji. Stężenia w osoczu w stanie stacjonarnym są osiągane w ciągu około 5-9 dni stosowania leku. Przy podawaniu bromazepamu trzy razy na dobę obserwuje się 3-4-krotnie większe stężenia w stanie stacjonarnym niż po podaniu pojedynczej dawki.³

Dystrybucja w organizmie

Po wchłonięciu do krążenia ogólnego następuje szybka dystrybucja bromazepamu w organizmie. Lek wiąże się z białkami osocza w około 70% poprzez oddziaływanie hydrofobowe. Głównymi ligandami wiążącymi bromazepam są albumina i kwaśna α1-glikoproteina. Objętość dystrybucji bromazepamu wynosi około 50 litrów, co wskazuje na jego znaczącą dystrybucję w tkankach organizmu.⁴

Metabolizm bromazepamu

Bromazepam podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu. W procesie metabolizmu nie powstają żadne metabolity o okresie półtrwania dłuższym niż okres półtrwania substancji macierzystej. Ilościowo dominują dwa główne metabolity:⁵

• 3-hydroksybromazepam – metabolit wykazujący mniejszą aktywność farmakologiczną niż związek macierzysty
• 2-(2-amino-5-bromo-3-hydroksybenzoilo)-pirydyna – metabolit nieaktywny farmakologicznie

Przemiany metaboliczne bromazepamu zachodzą przynajmniej częściowo z udziałem cytochromu P450 (CYP450). Nie zostało jednoznacznie ustalone, które konkretnie izoenzymy CYP biorą udział w tym procesie. Badania farmakologiczne wykazały, że silny inhibitor CYP3A4 (itrakonazol) oraz umiarkowany inhibitor CYP2C9 (flukonazol) nie wpływają na farmakokinetykę bromazepamu, co sugeruje, że te izoenzymy nie odgrywają istotnej roli w jego metabolizmie. Natomiast obserwowane wyraźne interakcje z fluwoksaminą wskazują na współudział izoenzymu CYP1A2 w procesie metabolizmu bromazepamu.⁶

Eliminacja leku

Okres półtrwania bromazepamu w fazie eliminacji wynosi około 20 godzin, a jego klirens kształtuje się na poziomie około 40 ml/min. Główną drogą eliminacji leku z organizmu jest metabolizm wątrobowy.⁷

Ilość bromazepamu w niezmienionej postaci wydalana z moczem jest niewielka i wynosi zaledwie 2% podanej dawki. Natomiast koniugaty glukuronidowe głównych metabolitów są wydalane z moczem w znacznie większych ilościach:⁸

• Koniugaty glukuronidowe 3-hydroksybromazepamu – 27% przyjętej dawki leku
• Koniugaty glukuronidowe 2-(2-amino-5-bromo-3-hydroksybenzoilo)-pirydyny – 40% przyjętej dawki leku

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

U pacjentów w podeszłym wieku farmakokinetyka bromazepamu ulega istotnym zmianom. Obserwuje się:⁹

• Znacząco wyższe stężenie maksymalne leku
• Mniejszą objętość dystrybucji
• Zwiększenie wolnej frakcji leku w osoczu
• Niższy klirens
• Przedłużony okres półtrwania

W konsekwencji tych zmian, stężenia bromazepamu dla określonej wielkości dawkowania będą średnio dwukrotnie wyższe u pacjentów w podeszłym wieku w porównaniu z pacjentami młodszymi. Fakt ten ma istotne znaczenie kliniczne i powinien być uwzględniany przy ustalaniu schematu dawkowania leku w tej grupie pacjentów.¹⁰