Przedawkowanie bisoprololu

Przedawkowanie bisoprololu fumaranu może prowadzić do szeregu poważnych konsekwencji klinicznych, wynikających z nasilonej blokady receptorów β-adrenergicznych. Opisano jedynie kilka przypadków przedawkowania bisoprololu (maksymalnie do 2000 mg) u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i/lub chorobą niedokrwienną serca, przy czym wszystkie przypadki zakończyły się powrotem do stanu prawidłowego po zastosowaniu odpowiedniego leczenia¹.

Wrażliwość na przedawkowanie

Należy podkreślić istnienie znacznych różnic indywidualnych w zakresie wrażliwości na działanie dużych dawek bisoprololu. Szczególną ostrożność należy zachować w przypadku pacjentów z niewydolnością serca, którzy wykazują zwiększoną wrażliwość na przedawkowanie β-adrenolityków².

Objawy przedawkowania

Najczęściej występującymi objawami po przedawkowaniu β-adrenolityków, w tym bisoprololu, są: bradykardia, niedociśnienie tętnicze, skurcz oskrzeli, ostra niewydolność serca oraz hipoglikemia³.

Postępowanie w przedawkowaniu

W przypadku przedawkowania bisoprololu konieczne jest natychmiastowe wdrożenie odpowiednich procedur terapeutycznych⁴:

1. Przerwanie podawania bisoprololu
2. Wdrożenie leczenia objawowego i podtrzymującego czynności życiowe

Należy zaznaczyć, że dializa w niewielkim stopniu przyczynia się do usunięcia bisoprololu z krwi, dlatego nie jest to metoda pierwszego wyboru w leczeniu przedawkowania⁵.

Szczegółowe postępowanie terapeutyczne

W zależności od dominujących objawów przedawkowania, należy rozważyć wdrożenie następujących interwencji terapeutycznych⁶:

• Bradykardia: podanie dożylne atropiny. W przypadku niewystarczającej odpowiedzi należy ostrożnie zastosować izoprenalinę lub inny lek o dodatnim działaniu chronotropowym. W ciężkich przypadkach może zaistnieć konieczność implantacji stymulatora serca⁷.
• Niedociśnienie tętnicze: wskazane jest dożylne podanie płynów i leków obkurczających naczynia. W niektórych przypadkach skuteczne może być dożylne podanie glukagonu⁸.
• Blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia: konieczne jest dokładne monitorowanie pacjenta. Zaleca się dożylny wlew izoprenaliny lub zastosowanie czasowej stymulacji wewnątrzsercowej⁹.
• Ostra niewydolność serca: dożylne podanie leków moczopędnych, leków o działaniu inotropowym dodatnim oraz leków rozszerzających naczynia¹⁰.
• Skurcz oskrzeli: wskazane jest zastosowanie leków rozszerzających oskrzela, takich jak izoprenalina, β₂-sympatykomimetyki i/lub aminofilina¹¹.
• Hipoglikemia: zaleca się dożylne podanie glukozy¹².

Grupy szczególnego ryzyka

Pacjenci z niewydolnością serca wymagają szczególnej uwagi w przypadku przedawkowania bisoprololu. U tych chorych terapia powinna rozpoczynać się od małych dawek bisoprololu, które następnie można stopniowo zwiększać do dawki optymalnej, co minimalizuje ryzyko powikłań¹³.