Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Lek Amlodipine + Valsartan + Hydrochlorothiazide Polpharma zawiera trzy substancje czynne: amlodypinę, walsartan oraz hydrochlorotiazyd. Nie przeprowadzono oficjalnych badań dotyczących interakcji tego produktu leczniczego z innymi lekami, dlatego przedstawione informacje dotyczą interakcji znanych dla poszczególnych substancji czynnych. Należy podkreślić, że lek ten może nasilać działanie przeciwnadciśnieniowe innych leków obniżających ciśnienie tętnicze.¹

Niezalecane jednoczesne stosowanie

Istnieją substancje lecznicze, których jednoczesne stosowanie z lekiem Amlodipine + Valsartan + Hydrochlorothiazide Polpharma jest niezalecane ze względu na ryzyko istotnych interakcji:

• Lit – podczas jednoczesnego podawania litu z antagonistami receptora angiotensyny II (w tym walsartanu) oraz tiazydami odnotowano odwracalne zwiększenie stężenia litu w surowicy i jego toksyczności. Tiazydowe leki moczopędne zmniejszają klirens nerkowy litu, co może zwiększać ryzyko wystąpienia działania toksycznego litu. Podczas jednoczesnego stosowania zaleca się staranne monitorowanie stężenia litu w surowicy.²
• Leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu, substytuty soli zawierające potas – jeżeli konieczne jest zastosowanie produktu leczniczego wpływającego na stężenie potasu w połączeniu z walsartanem, zaleca się kontrolowanie stężenia potasu w osoczu.³
• Grejpfrut lub sok grejpfrutowy – nie zaleca się przyjmowania amlodypiny z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym, gdyż u niektórych pacjentów może zwiększyć się biodostępność, czego skutkiem może być nasilone działanie obniżające ciśnienie tętnicze krwi.⁴

Interakcje wymagające ostrożności podczas jednoczesnego stosowania

Dla amlodypiny:

• Inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir) – jednoczesne stosowanie amlodypiny z silnymi lub umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (inhibitory proteazy, azole przeciwgrzybicze, makrolidy takie jak erytromycyna, klarytromycyna, werapamil lub diltiazem) może powodować znaczne zwiększenie ekspozycji na amlodypinę. Znaczenie kliniczne tych zmian w farmakokinetyce może być bardziej widoczne u pacjentów w podeszłym wieku.⁵
• Induktory CYP3A4 (leki przeciwdrgawkowe [np. karbamazepina, fenobarbital, fenytoina, fosfenytoina, prymidon], ryfampicyna, Hypericum perforatum [ziele dziurawca zwyczajnego]) – stosowanie amlodypiny jednocześnie z induktorami CYP3A4 może zmieniać jej stężenie w osoczu. Dlatego należy kontrolować ciśnienie krwi i rozważyć konieczność modyfikacji dawki zarówno podczas stosowania amlodypiny razem z induktorami CYP3A4, szczególnie z silnymi induktorami, jak i po jego zakończeniu.⁶
• Symwastatyna – jednoczesne stosowanie wielokrotnych dawek amlodypiny 10 mg z symwastatyną 80 mg powodowało zwiększenie ekspozycji na symwastatynę o 77%, w porównaniu z symwastatyną stosowaną w monoterapii. U pacjentów przyjmujących amlodypinę zaleca się zmniejszenie dawki symwastatyny do 20 mg na dobę.⁷
• Dantrolen (wlew) – u zwierząt po podaniu werapamilu i dożylnie dantrolenu obserwowano prowadzące do śmierci migotanie komór i zapaść krążeniową powiązaną z hiperkaliemią. Ze względu na ryzyko hiperkaliemii zaleca się unikanie jednoczesnego podawania antagonistów kanału wapniowego takich jak amlodypina, u pacjentów podatnych na hipertermię złośliwą oraz podczas leczenia hipertermii złośliwej.⁸

Dla walsartanu i hydrochlorotiazydu:

• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2 (inhibitory COX-2), kwas acetylosalicylowy (>3 g na dobę) i nieselektywne NLPZ – mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe zarówno antagonistów angiotensyny II jak i hydrochlorotiazydu. Ponadto jednoczesne stosowanie NLPZ może prowadzić do pogorszenia czynności nerek i zwiększenia stężenia potasu w surowicy. Dlatego zaleca się monitorowanie czynności nerek na początku leczenia, jak również odpowiednie nawodnienie pacjenta.⁹
• Inhibitory białek wychwytujących lub białek wypierających – wyniki badania in vitro wskazują, że walsartan jest substratem wątrobowego nośnika wychwytu OATP1B1 i wątrobowego nośnika wypływu MRP2. Jednoczesne stosowanie inhibitorów nośnika wychwytu (ryfampicyny, cyklosporyny) lub nośnika wypływu (rytonawir) może zwiększać wpływ walsartanu na organizm.¹⁰
• Alkohol, barbiturany i leki opioidowe – stosowanie tiazydowych leków moczopędnych jednocześnie z substancjami, które również wywierają działanie obniżające ciśnienie krwi może nasilać niedociśnienie ortostatyczne.¹¹

Dla hydrochlorotiazydu:

• Amantadyna – tiazydowe leki moczopędne mogą zwiększać ryzyko wystąpienia działań niepożądanych amantadyny.¹²
• Leki przeciwcholinergiczne – dostępność biologiczna tiazydowych leków moczopędnych może się zwiększyć pod wpływem leków przeciwcholinergicznych (np. atropina, biperyden), najprawdopodobniej w wyniku spowolnienia perystaltyki przewodu pokarmowego i opóźnienia opróżniania żołądka. Z kolei substancje prokinetyczne jak cyzapryd mogą zmniejszać dostępność biologiczną tiazydowych leków moczopędnych.¹³
• Środki o działaniu przeciwcukrzycowym (np. insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe) – tiazydy mogą zmieniać tolerancję glukozy. Może zajść konieczność dostosowania dawki produktów leczniczych o działaniu przeciwcukrzycowym. Należy zachować ostrożność podając metforminę, ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej wywołanej przez ewentualną czynnościową niewydolność nerek związaną ze stosowaniem hydrochlorotiazydu.¹⁴
• Leki beta-adrenolityczne i diazoksyd – jednoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych z lekami beta-adrenolitycznymi może zwiększać ryzyko hiperglikemii. Tiazydy mogą nasilać działanie diazoksydu.¹⁵
• Cyklosporyna – jednoczesne leczenie cyklosporyną może zwiększyć ryzyko hiperurykemii i powikłań typu dny.¹⁶

Inne istotne interakcje

• Leki cytotoksyczne – tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, mogą zmniejszać wydalanie leków cytotoksycznych (np. cyklofosfamidu i metotreksatu) przez nerki i nasilać ich działanie supresyjne na szpik kostny.¹⁷
• Glikozydy naparstnicy – może wystąpić hipokaliemia lub hipomagnezemia wywołana przez tiazydowe leki moczopędne, jako działanie niepożądane sprzyjające zaburzeniom rytmu serca spowodowanym stosowaniem glikozydów naparstnicy.¹⁸
• Jodowe środki kontrastujące – u pacjentów z odwodnieniem wywołanym lekami moczopędnymi istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza po podaniu dużych dawek jodowych środków kontrastujących.¹⁹
• Żywice jonowymienne – kolestyramina lub kolestypol zmniejszają wchłanianie tiazydowych leków moczopędnych, w tym hydrochlorotiazydu. Rozłożenie w czasie dawkowania hydrochlorotiazydu i żywicy (np. podanie hydrochlorotiazydu przynajmniej 4 godziny przed lub 4-6 godzin po podaniu żywicy) mogłoby zminimalizować tę interakcję.²⁰
• Produkty lecznicze wpływające na stężenie potasu w surowicy – działanie hydrochlorotiazydu zmniejszające stężenie potasu mogą nasilać jednocześnie podawane leki moczopędne zwiększające wydalanie potasu z moczem, kortykosteroidy, leki przeczyszczające, ACTH, amfoterycyna, karbenoksolon, penicylina G i pochodne kwasu salicylowego lub leki przeciwarytmiczne. W przypadku konieczności podawania wymienionych produktów leczniczych z lekiem Amlodipine + Valsartan + Hydrochlorothiazide Polpharma zaleca się kontrolowanie stężenia potasu w osoczu.²¹
• Leki stosowane w leczeniu dny moczanowej – hydrochlorotiazyd może zwiększać stężenie kwasu moczowego w surowicy, dlatego może być konieczne dostosowanie dawki leków nasilających wydalanie kwasu moczowego (np. probenecydu lub sulfinpirazonu). Jednoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych może zwiększać częstość występowania reakcji nadwrażliwości na allopurynol.²²
• Metylodopa – istnieją doniesienia o występowaniu niedokrwistości hemolitycznej w rzadkich przypadkach jednoczesnego stosowania hydrochlorotiazydu i metylodopy.²³
• Niedepolaryzujące leki zwiotczające mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryna) – tiazydowe leki moczopędne, w tym hydrochlorotiazyd, nasilają działanie pochodnych kurary.²⁴
• Aminy presyjne (np. noradrenalina, adrenalina) – hydrochlorotiazyd może osłabiać odpowiedź na aminy presyjne, takie jak noradrenalina. Znaczenie kliniczne tego działania jest wątpliwe i nie jest wystarczające do wykluczenia ich stosowania.²⁵
• Witamina D i sole wapnia – podawanie tiazydowych leków moczopędnych z witaminą D lub solami wapnia może nasilić zwiększenie stężenia wapnia w surowicy. Jednoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych może prowadzić do hiperkalcemii u pacjentów z czynnikami predysponującymi (np. nadczynność przytarczyc, guzy o charakterze nowotworowym lub stany zależne od witaminy D).²⁶

Podwójna blokada układu RAA

Dane badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, leków z grupy ARB lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek), w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA w monoterapii.²⁷

Interakcje z alkoholem

Alkohol może wchodzić w interakcje z lekiem Amlodipine + Valsartan + Hydrochlorothiazide Polpharma, zwiększając ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, szczególnie niedociśnienia ortostatycznego. Mechanizm tego działania opiera się na synergistycznym efekcie rozszerzającym naczynia krwionośne wywieranym zarówno przez alkohol, jak i składniki leku przeciwnadciśnieniowego.²⁸

Spożywanie alkoholu podczas terapii tym lekiem może:

• Nasilić działanie hipotensyjne leku, co może prowadzić do zawrotów głowy, omdleń i zwiększonego ryzyka upadków
• Zwiększyć obciążenie wątroby, co jest szczególnie istotne ze względu na metabolizm amlodypiny i walsartanu w tym narządzie
• Wpłynąć na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, zwłaszcza na początku leczenia

W związku z powyższym, pacjentom zaleca się ograniczenie lub całkowite unikanie spożywania alkoholu podczas stosowania leku Amlodipine + Valsartan + Hydrochlorothiazide Polpharma, szczególnie w początkowym okresie leczenia lub po zmianie dawkowania.

Tabela interakcji