Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania inozyny pranobeksu

Kompleksowa ocena bezpieczeństwa przedklinicznego inozyny pranobeksu, substancji czynnej preparatu AKVIR FORTE o smaku malinowym (500 mg/5 ml), została przeprowadzona w szerokim zakresie badań toksykologicznych na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych. Dane te stanowią podstawę do oceny profilu bezpieczeństwa leku przed jego zastosowaniem w praktyce klinicznej.¹

Toksyczność ostra, podostra i przewlekła

Przeprowadzone badania toksykologiczne wykazały, że inozyna pranobeksu charakteryzuje się niskim profilem toksyczności w testach ostrej, podostrej i przewlekłej toksyczności. Eksperymenty przeprowadzono na szerokiej grupie gatunków zwierząt laboratoryjnych, w tym na myszach, szczurach, psach, kotach i małpach. W trakcie badań stosowano dawki sięgające 1500 mg/kg masy ciała na dobę, co stanowi dawkę wielokrotnie przekraczającą dawki terapeutyczne stosowane u ludzi.²

Istotnym parametrem oceny bezpieczeństwa jest wartość LD50 (dawka letalna powodująca śmierć 50% badanych zwierząt), która w przypadku inozyny pranobeksu była 50-krotnie większa od maksymalnej dawki terapeutycznej wynoszącej 100 mg/kg masy ciała na dobę. Tak wysoki współczynnik bezpieczeństwa wskazuje na szeroki zakres dawek bezpiecznych dla organizmu.³

Potencjał karcinogenny

W celu oceny potencjalnych właściwości karcinogennych inozyny pranobeksu przeprowadzono długoterminowe badania toksykologiczne na myszach i szczurach. Wyniki tych eksperymentów nie wykazały właściwości karcinogennych substancji czynnej, co potwierdza jej bezpieczeństwo w kontekście potencjalnego ryzyka rozwoju nowotworów przy długotrwałym stosowaniu.⁴

Potencjał mutagenny

Ocena potencjału mutagennego inozyny pranobeksu została przeprowadzona za pomocą kompleksowych badań obejmujących:⁵

• Standardowe testy mutagenności – podstawowe badania przesiewowe oceniające potencjał mutagenny związku
• Badania in vivo – przeprowadzone na modelach mysich i szczurzych, oceniające potencjalne działanie mutagenne w żywym organizmie
• Badania in vitro – wykonane na ludzkich limfocytach krwi obwodowej, umożliwiające ocenę potencjalnych zmian genetycznych na poziomie komórkowym

Żadne z przeprowadzonych badań nie wykazało mutagennych właściwości inozyny pranobeksu, co potwierdza jej bezpieczeństwo genetyczne.⁶

Toksyczność reprodukcyjna

W celu oceny potencjalnego wpływu inozyny pranobeksu na funkcje rozrodcze, rozwój zarodka i płodu oraz okres okołoporodowy, przeprowadzono szereg badań na modelach zwierzęcych, w tym na myszach, szczurach i królikach. Badanym zwierzętom podawano substancję czynną pozajelitowo, w sposób nieprzerwany, w dawkach do 20-krotnie przewyższających rekomendowaną dawkę terapeutyczną u ludzi (100 mg/kg masy ciała na dobę).⁷

Przeprowadzone badania nie dostarczyły dowodów na występowanie następujących typów toksyczności reprodukcyjnej:⁸

• Toksyczność okołoporodowa – brak negatywnego wpływu na przebieg porodu i wczesny okres poporodowy
• Embriotoksyczność – brak toksycznego wpływu na wczesne etapy rozwoju zarodka
• Teratogenność – brak działania powodującego wady rozwojowe płodu
• Zaburzenia czynności reprodukcyjnych – brak negatywnego wpływu na płodność i zdolności rozrodcze

Wyniki te wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa inozyny pranobeksu w kontekście potencjalnego wpływu na funkcje rozrodcze i rozwój potomstwa. Szczegółowe informacje dotyczące stosowania leku w okresie ciąży i karmienia piersią przedstawiono także w punkcie 4.6 Charakterystyki Produktu Leczniczego.⁹