Leki w grupie
„leki immunomodulujące”

Leki immunomodulujące stanowią szeroką grupę substancji, które modyfikują aktywność układu odpornościowego. Działają one poprzez wzmacnianie (immunostymulacja) lub osłabianie (immunosupresja) odpowiedzi immunologicznej organizmu, przywracając prawidłowe funkcjonowanie układu odpornościowego. Stosowane są w leczeniu chorób o podłożu autoimmunologicznym, w transplantologii, onkologii oraz w leczeniu przewlekłych infekcji.

Ze względu na mechanizm działania, leki immunomodulujące można podzielić na kilka podgrup: immunosupresyjne (np. cyklosporyna, takrolimus, sirolimus), immunostymulujące (np. interferony, interleukiny), leki biologiczne (np. przeciwciała monoklonalne jak adalimumab, infliksymab), leki modyfikujące przebieg choroby w stwardnieniu rozsianym (DMT – Disease Modifying Therapies), oraz modulatory immunologiczne stosowane w onkologii.

Do najważniejszych leków immunomodulujących należą: metotreksat (Metex, Trexan), azatiopryna (Imuran, Azathioprine VIS), cyklosporyna (Sandimmun, Cyclaid), mykofenolan mofetylu (CellCept, Myfortic), takrolimus (Prograf, Advagraf), sirolimus (Rapamune), interferony (Avonex, Rebif, Betaferon), przeciwciała monoklonalne jak adalimumab (Humira, Amgevita), infliksymab (Remicade, Remsima), rytuksymab (MabThera, Rixathon), tofacytinib (Xeljanz), baricitinib (Olumiant) oraz apremilast (Otezla).

Największą zaletą stosowania leków immunomodulujących jest możliwość celowanego leczenia chorób o podłożu autoimmunologicznym, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów, łuszczyca, toczeń rumieniowaty układowy, stwardnienie rozsiane czy nieswoiste zapalenia jelit. Leki te umożliwiają również przeprowadzanie przeszczepów narządów poprzez zapobieganie odrzuceniu przeszczepu. W onkologii pomagają stymulować układ odpornościowy do walki z komórkami nowotworowymi.

Niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem leków immunomodulujących obejmują zwiększone ryzyko infekcji (w tym oportunistycznych), rozwój chorób nowotworowych (szczególnie chłoniaków), hepatotoksyczność, nefrotoksyczność oraz zaburzenia hematologiczne. Niektóre leki z tej grupy mogą powodować reakcje alergiczne, w tym ciężkie reakcje anafilaktyczne. Długotrwałe stosowanie kortykosteroidów może prowadzić do osteoporozy, zaćmy, nadciśnienia i zaburzeń metabolicznych.

Podgrupa leków biologicznych, w tym przeciwciała monoklonalne, stanowi szybko rozwijającą się dziedzinę terapii immunomodulującej. Leki te, takie jak inhibitory TNF-α (adalimumab, infliksymab, etanercept), inhibitory interleukiny (ustekinumab, sekukinumab), inhibitory JAK (tofacytinib, baricitinib) oraz leki wpływające na komórki B i T (rytuksymab, abatacept), charakteryzują się wysoką specyficznością działania, co pozwala na precyzyjne celowanie w konkretne mechanizmy patologiczne.

Odrębną podgrupę stanowią leki immunomodulujące stosowane w stwardnieniu rozsianym, takie jak interferony beta (Avonex, Rebif, Betaferon), octan glatirameru (Copaxone), fumaran dimetylu (Tecfidera), teriflunomid (Aubagio), fingolimod (Gilenya), natalizumab (Tysabri) oraz alemtuzumab (Lemtrada). Charakteryzują się one zdolnością do modyfikowania przebiegu choroby poprzez różne mechanizmy wpływające na układ immunologiczny.

Lista leków w tej grupie

  1. 24.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl