zwężenie przewodu pokarmowego
Zwężenie przewodu pokarmowego to patologiczne zmniejszenie światła dowolnego odcinka przewodu pokarmowego, które może prowadzić do ograniczenia lub całkowitego zatrzymania pasażu treści pokarmowej. Stan ten może dotyczyć przełyku, żołądka, dwunastnicy, jelita cienkiego lub grubego.
Etiologia zwężeń przewodu pokarmowego jest zróżnicowana i obejmuje przyczyny wrodzone (np. atrezja przełyku, zarośnięcie dwunastnicy) oraz nabyte. Wśród przyczyn nabytych wyróżnia się zmiany zapalne (choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego), pooparzeniowe (żrącymi substancjami), nowotworowe, pooperacyjne, popromienne oraz wynikające z obecności ciał obcych.
Objawy kliniczne zwężenia przewodu pokarmowego zależą od lokalizacji i stopnia zwężenia. Mogą obejmować dysfagię, odynofagię, wymioty, nudności, bóle brzucha, wzdęcia, zaparcia oraz objawy niedrożności przewodu pokarmowego. W przypadku długotrwałego zwężenia może dochodzić do niedożywienia i odwodnienia pacjenta.
Diagnostyka obejmuje badania endoskopowe (gastroskopię, kolonoskopię), badania obrazowe (kontrastowe badania radiologiczne, tomografię komputerową, rezonans magnetyczny) oraz badania laboratoryjne. Istotne jest ustalenie nie tylko lokalizacji i stopnia zwężenia, ale również jego przyczyny.
Leczenie zwężeń przewodu pokarmowego zależy od etiologii, lokalizacji i nasilenia objawów. Obejmuje ono metody endoskopowe (dylatacje balonowe, zakładanie stentów), farmakoterapię (leki przeciwzapalne, inhibitory pompy protonowej) oraz leczenie chirurgiczne (resekcje fragmentu przewodu pokarmowego, plastyki zwężeń, zespolenia omijające). W przypadku zwężeń nowotworowych istotne jest również odpowiednie leczenie onkologiczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
łupina nasienna babki jajowatej – Przeciwwskazania stosowania
Łupina nasienna babki jajowatej (Plantago ovata) jest stosowana jako środek błonnikowy w terapii zaburzeń przewodu pokarmowego, jednak jej podanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancję czynną lub substancje pomocnicze, takie jak sacharoza (0,5 g/saszetka) i sód (3,9 mmol/90 mg/saszetka) obecne w preparacie Mucofalk O. Nie należy stosować łupiny u pacjentów z nagłą zmianą zwyczajów wypróżniania trwającą ponad 2 tygodnie, niezdiagnozowanym krwawieniem z odbytu, brakiem efektu po środkach przeczyszczających, a także w stanach zaburzeń drożności przewodu pokarmowego, takich jak zwężenia przełyku i wpustu żołądka, niedrożność jelit (ileus), ryzyko jej wystąpienia, porażenie jelit oraz megacolon.
choroba Leśniowskiego-Crohna, dieta niskosodowa, dysfagia, ileus, krwawienie z odbytu, krwawienie z przewodu pokarmowego, łupina nasienna babki jajowatej, megacolon, nadwrażliwość na substancje, niedrożność jelit, nowotwór jelita grubego, Plantago ispaghula, Plantago ovata, porażenie jelit, przeszkoda mechaniczna, rozszerzenie okrężnicy, seminis tegumentum, środek przeczyszczający, substancja pomocnicza, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie drożności przewodu pokarmowego, zaburzenie gardła, zaburzenie motoryki przewodu pokarmowego, zaburzenie rytmu wypróżniania, zachłyśnięcie, zakrztuszenie, zawiesina doustna, zwężenie przewodu pokarmowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Glibenese GITS
Glibenese GITS, zawierający glipizyd w dawkach 5 mg i 10 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko hipoglikemii oraz potencjalne interakcje. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (G6PD) z uwagi na ryzyko niedokrwistości hemolitycznej. Hipoglikemia może manifestować się objawami takimi jak osłabienie, senność, nadmierne pocenie, drżenia, zaburzenia orientacji, a w ciężkich przypadkach prowadzić do śpiączki wymagającej hospitalizacji i leczenia glukozą. Szczególnie narażone na hipoglikemię są osoby z niewydolnością nerek lub wątroby, osoby starsze, niedożywione, z niedoczynnością kory nadnerczy lub przysadki oraz pacjenci stosujący beta-adrenolityki. Ryzyko wzrasta także przy niedostatecznej podaży kalorii, intensywnym wysiłku fizycznym, spożyciu alkoholu oraz stosowaniu innych leków hipoglikemizujących.
dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, drgawka, drżenie rąk, edukacja terapeutyczna, farmakodynamika, farmakokinetyka, glikemia, glukoneogeneza, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, hipoglikemia ciężka, insulinoterapia, lek beta-adrenolityczny, niedobór G6PD, niedoczynność kory nadnerczy, niedoczynność przysadki mózgowej, niedokrwistość hemolityczna, niedrożność, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pochodna sulfonylomocznika, śpiączka, splątanie, zabieg chirurgiczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie koncentracji, zaburzenie mowy, zaburzenie widzenia, zwężenie przewodu pokarmowego