incydent wieńcowy
Incydent wieńcowy to termin medyczny odnoszący się do nagłego epizodu niedokrwienia mięśnia sercowego, spowodowanego ograniczeniem przepływu krwi przez tętnice wieńcowe. Jest to szersze pojęcie obejmujące spektrum ostrych zespołów wieńcowych (ACS), w tym niestabilną dławicę piersiową, zawał serca bez uniesienia odcinka ST (NSTEMI) oraz zawał serca z uniesieniem odcinka ST (STEMI).
Patofizjologicznym podłożem incydentu wieńcowego jest najczęściej pęknięcie lub erozja blaszki miażdżycowej w tętnicy wieńcowej, co prowadzi do aktywacji płytek krwi, kaskady krzepnięcia i powstania zakrzepu. Stopień niedrożności naczynia determinuje kliniczny obraz incydentu wieńcowego – od niestabilnej dławicy (bez martwicy kardiomiocytów) po pełnościenny zawał mięśnia sercowego.
Diagnostyka incydentu wieńcowego obejmuje ocenę kliniczną, badanie EKG oraz oznaczenie biomarkerów sercowych, głównie troponiny. Szybkie rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia (farmakoterapia przeciwpłytkowa, przeciwkrzepliwa, rewaskularyzacja) ma kluczowe znaczenie dla rokowania pacjenta i ograniczenia obszaru niedokrwienia mięśnia sercowego.
Prewencja wtórna po przebytym incydencie wieńcowym obejmuje modyfikację czynników ryzyka sercowo-naczyniowego, farmakoterapię (leki przeciwpłytkowe, statyny, beta-blokery, inhibitory ACE) oraz rehabilitację kardiologiczną. Pacjenci po incydencie wieńcowym wymagają regularnej kontroli kardiologicznej ze względu na zwiększone ryzyko kolejnych epizodów wieńcowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Klopidogrel – Wskazania do stosowania
Klopidogrel jest inhibitorem agregacji płytek krwi stosowanym w profilaktyce wtórnej powikłań zakrzepowych u pacjentów z miażdżycą oraz powikłaniami zakrzepowo-zatorowymi. Wskazania obejmują m.in. zawał mięśnia sercowego (terapia rozpoczynana od kilku dni do mniej niż 35 dni po zdarzeniu), udar niedokrwienny (od 7 dni do mniej niż 6 miesięcy), chorobę tętnic obwodowych oraz ostry zespół wieńcowy, zarówno bez uniesienia odcinka ST, jak i z uniesieniem ST. W ostrym zespole wieńcowym klopidogrel stosowany jest w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA), szczególnie u pacjentów poddawanych przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI) z implantacją stentu lub kwalifikujących się do leczenia trombolitycznego. W monoterapii klopidogrel jest stosowany u pacjentów po zawale mięśnia sercowego, udarze niedokrwiennym oraz z rozpoznaną chorobą tętnic obwodowych.
antagonista witaminy K, choroba tętnic obwodowych, działanie przeciwpłytkowe, implantacja stentu, incydent wieńcowy, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie trombolityczne, miażdżyca tętnic, miażdżyca tętnic kończyn dolnych, migotanie przedsionków, monoterapia, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, powikłanie zakrzepowe miażdżycy, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka wtórna powikłań zakrzepowych, przemijające niedokrwienie mózgu, przezskórna angioplastyka wieńcowa, przezskórna interwencja wieńcowa, skala ABCD2, skala NIHSS, terapeutyczny zakres INR, terapia skojarzona, tętnica szyjna, udar niedokrwienny, układ sercowo-naczyniowy, zawał bez załamka Q, zawał mięśnia sercowego, zawał z uniesieniem odcinka ST