implant ślimakowy
Implant ślimakowy to elektroniczne urządzenie medyczne, które przekształca dźwięki na impulsy elektryczne stymulujące bezpośrednio nerw słuchowy. Stosowany jest u pacjentów z głębokim niedosłuchem odbiorczym lub głuchotą, u których konwencjonalne aparaty słuchowe nie przynoszą zadowalających efektów.
System implantu ślimakowego składa się z części zewnętrznej (procesor mowy, mikrofon, cewka nadawcza) oraz części wewnętrznej (odbiornik/stymulator i elektroda wprowadzana do ślimaka). Urządzenie omija uszkodzone komórki słuchowe, przekazując sygnały elektryczne bezpośrednio do nerwu słuchowego, który następnie przewodzi je do mózgu.
Kwalifikacja do implantacji ślimakowej wymaga szczegółowej diagnostyki audiologicznej, obrazowej i ogólnomedycznej. Zabieg przeprowadzany jest w znieczuleniu ogólnym przez otochirurga. Aktywacja implantu następuje zwykle po 3-4 tygodniach od operacji, a proces rehabilitacji słuchowej może trwać od kilku miesięcy do kilku lat.
Najlepsze efekty implantacji uzyskuje się u dzieci z wrodzoną głuchotą operowanych przed ukończeniem 2. roku życia oraz u pacjentów z głuchotą postlingwalną (nabytą po opanowaniu mowy). Współcześnie rozszerza się wskazania do implantacji, obejmując pacjentów z częściową głuchotą, obustronnym niedosłuchem oraz osoby starsze.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Schwannomatosis – Leczenie
Schwannomatosis to rzadkie schorzenie charakteryzujące się obecnością mnogich łagodnych guzów osłonek nerwowych (schwannoma) w układzie nerwowym, bez dostępnego leczenia przyczynowego. Terapia koncentruje się na kontroli objawów, zwłaszcza przewlekłego bólu neuropatycznego, oraz zapobieganiu powikłaniom związanym z rozrostem guzów. Leczenie chirurgiczne jest wskazane przy nasilonym bólu, deficytach neurologicznych, ucisku rdzenia kręgowego lub dużych guzach zagrażających funkcji nerwów, a jego skuteczność zależy od doświadczenia neurochirurga i zastosowania technik mikrochirurgicznych. W przypadku przeciwwskazań do operacji stosuje się radiochirurgię stereotaktyczną, choć wiąże się ona z ryzykiem rozwoju guzów złośliwych, szczególnie u pacjentów z NF2, u których ryzyko wzrasta o 6% w ciągu 20 lat po terapii. Zarządzanie bólem wymaga podejścia multimodalnego, obejmującego gabapentynę, pregabalinę, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, NLPZ oraz opioidy krótkodziałające, a także nowoczesne metody neuromodulacyjne, takie jak terapia Scrambler, oraz wsparcie psychologiczne.
amitryptylina, aparat słuchowy, bewacyzumab, ból neuropatyczny, brigatinib, czynnik wzrostu nerwów, deficyt neurologiczny, duloksetyna, erenumab, gabapentyna, implant pnia mózgu, implant ślimakowy, inhibitor VEGF, mikrochirurgia, mikroskop operacyjny, neratinib, nerw przedsionkowo-ślimakowy, nerwiak osłonkowy, nerwiakowłókniakowatość, NF2, niesteroidowe leki przeciwzapalne, pregabalina, radiochirurgia stereotaktyczna, resekcja chirurgiczna, rezonans magnetyczny, schwannoma, schwannomatosis, siltuximab, stereotaktyczna radioterapia ciała, terapia genowa, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, ucisk rdzenia kręgowego, wektor AAV