biodostępność amlodypiny
Biodostępność amlodypiny odnosi się do stopnia i szybkości, z jaką substancja aktywna dostaje się do krążenia ogólnoustrojowego po podaniu doustnym. Amlodypina, będąca antagonistą kanału wapniowego, cechuje się wysoką biodostępnością wynoszącą 60-80%, co jest wartością znacząco wyższą w porównaniu do innych leków z tej grupy.
Na wysoką biodostępność amlodypiny wpływa jej lipofilność oraz stosunkowo powolna absorpcja z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi (Cmax) osiąga po 6-12 godzinach od podania. Pokarm ma niewielki wpływ na biodostępność amlodypiny, co pozwala na jej stosowanie niezależnie od posiłków.
Ważnym aspektem farmakokinetyki amlodypiny jest długi okres półtrwania wynoszący 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Lek metabolizowany jest w wątrobie przy udziale enzymu CYP3A4, przy czym metabolity mają niewielką aktywność farmakologiczną. U pacjentów z niewydolnością wątroby biodostępność amlodypiny może być zwiększona, co wymaga dostosowania dawkowania.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Produkt leczniczy Amlodipine + Valsartan + Hydrochlorothiazide Polpharma wykazuje liniową farmakokinetykę wszystkich trzech składników: amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu. Maksymalne stężenia w osoczu osiągane są odpowiednio po 6-8 h (amlodypina), 3 h (walsartan) i 2 h (hydrochlorotiazyd). Biodostępność wynosi 64-80% dla amlodypiny, 23% dla walsartanu oraz 70% dla hydrochlorotiazydu. Pokarm nie wpływa na biodostępność amlodypiny i ma minimalny wpływ na hydrochlorotiazyd, natomiast walsartan wykazuje zmniejszenie AUC o 40% i Cmax o 50% po posiłku, co jednak nie przekłada się na klinicznie istotne osłabienie działania. Amlodypina charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~21 l/kg) i wysokim wiązaniem z białkami osocza (97,5%), walsartan ma objętość dystrybucji około 17 l i wiąże się z białkami w 94-97%, a hydrochlorotiazyd wykazuje umiarkowane wiązanie (40-70%) i objętość dystrybucji 4-8 l/kg. Okres półtrwania wynosi około 30-50 h dla amlodypiny, 6 h dla walsartanu i 6-15 h dla hydrochlorotiazydu. Eliminacja amlodypiny odbywa się głównie przez nerki (10% w postaci niezmienionej, 60% jako metabolity), walsartan jest wydalany głównie z kałem (83%) i moczem (13%), a hydrochlorotiazyd niemal całkowicie z moczem (>95% w postaci niezmienionej).
anuria, bierna filtracja, biodostępność amlodypiny, biodostępność walsartanu, eliminacja z osocza, farmakokinetyka liniowa, hydroksymetabolit, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolit, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, przewlekła choroba wątroby, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie do kanalików nerkowych, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zwiększanie dawki -
Leksykon leków
Produkt leczniczy Avasart Plus, zawierający amlodypinę i walsartan, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Amlodypina nie powinna być stosowana jednocześnie z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym ze względu na ryzyko zwiększenia jej biodostępności i nasilenia działania hipotensyjnego. Silne i umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. erytromycyna, klarytromycyna, werapamil) mogą znacząco podnosić stężenie amlodypiny w osoczu, co wymaga monitorowania stanu klinicznego i ewentualnej korekty dawki. Induktory CYP3A4 (karbamazepina, fenobarbital, ryfampicyna) mogą obniżać stężenie amlodypiny, co wymaga ostrożności. Jednoczesne stosowanie amlodypiny (10 mg) z symwastatyną (80 mg) zwiększa narażenie na symwastatynę o 77%, dlatego zaleca się zmniejszenie dawki symwastatyny do 20 mg/dobę. Ponadto, u pacjentów podatnych na hipertermię złośliwą należy unikać łączenia amlodypiny z dantrolenem podawanym dożylnie ze względu na ryzyko hiperkaliemii i zagrażających życiu zaburzeń rytmu serca.
alfa-adrenolityk, aliskiren, amlodypina i walsartan, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, biodostępność amlodypiny, działanie hipotensyjne, erytromycyna i klarytromycyna, hipertermia złośliwa, hipotonia ortostatyczna, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, inhibitor transportera wychwytu, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lit w surowicy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, suplement potasu, transporter wyrzutu, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, werapamil i diltiazem, wybiórczy inhibitor COX-2, zapaść krążeniowa
