zaparcie przewlekłe
Wskazanie

Zaparcie przewlekłe to stan, w którym pacjent doświadcza trudności z oddawaniem stolca, rzadszych wypróżnień (mniej niż 3 razy w tygodniu) lub uczucia niepełnego opróżnienia przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Może być spowodowane przez czynniki dietetyczne (niska podaż błonnika, niewystarczające nawodnienie), siedzący tryb życia, choroby przewodu pokarmowego, zaburzenia neurologiczne, endokrynologiczne, choroby układowe oraz przyjmowanie niektórych leków (opioidy, leki przeciwdepresyjne, suplementy żelaza, leki przeciwcholinergiczne).

W leczeniu zaparć przewlekłych stosuje się podejście stopniowe. Podstawą jest modyfikacja stylu życia oraz diety. Gdy to nie wystarcza, wprowadza się leki przeczyszczające. W Polsce dostępne są: osmotyczne środki przeczyszczające (Lactulosum, Forlax, Dicopeg, Magnesium Sulphuricum), środki drażniące (Alax, Regulax, Radirex, Bekunis), leki zmiękczające stolec (Laxol, Docusol), leki pobudzające perystaltykę jelita grubego (Prucalopride, Resolor) oraz nowe substancje jak linaklotyd (Constella) dla pacjentów z zespołem jelita drażliwego z dominującym zaparciem.

Największym wyzwaniem w leczeniu zaparć przewlekłych jest ustalenie przyczyny oraz dobór optymalnej terapii. Często pacjenci nadużywają środków przeczyszczających, co może prowadzić do uzależnienia i zaburzeń elektrolitowych. Istotnym problemem jest też niedostateczna skuteczność standardowych metod u części chorych z zaparciami opornymi na leczenie. W takich przypadkach konieczne jest pogłębienie diagnostyki w kierunku zaburzeń defekacji czy nieprawidłowej funkcji mięśni dna miednicy. Najcięższe przypadki mogą wymagać interwencji chirurgicznej.

Ważnym aspektem terapii jest indywidualizacja leczenia i regularne monitorowanie pacjenta. U osób starszych szczególną uwagę należy zwrócić na polipragmazję i interakcje lekowe, które mogą nasilać zaparcia. U pacjentów z chorobami przewlekłymi konieczne jest uwzględnienie choroby podstawowej w planie leczenia zaparć.