zakażenie przewodu pokarmowego wywołane przez Campylobacter spp
Wskazanie

Zakażenie przewodu pokarmowego wywołane przez Campylobacter spp., określane jako kampylobakterioza, to jedna z najczęstszych bakteryjnych przyczyn biegunki na świecie. Bakterie z rodzaju Campylobacter, głównie C. jejuni i C. coli, są patogenami zoonotycznymi, które zazwyczaj dostają się do organizmu człowieka poprzez spożycie skażonej żywności (głównie niedogotowanego mięsa drobiowego), niepasteryzowanego mleka lub zanieczyszczonej wody.

Objawy zakażenia pojawiają się zwykle po 2-5 dniach od ekspozycji i obejmują biegunkę (często z domieszką krwi), bóle brzucha, gorączkę, nudności i wymioty. U większości pacjentów choroba ma charakter samoograniczający się i ustępuje samoistnie po 3-7 dniach, jednak w ciężkich przypadkach lub u osób z obniżoną odpornością infekcja może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak bakteriemia, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych czy zespół Guillaina-Barrégo.

Leczenie zakażeń Campylobacter opiera się głównie na antybiotykoterapii. W Polsce stosuje się najczęściej makrolidy jak Sumamed, Azimycin, Azitrox (azytromycyna) lub Klacid, Fromilid (klarytromycyna). Alternatywnie stosowane są fluorochinolony, takie jak Cipronex, Proxacin (ciprofloksacyna) czy Tarivid, Zanocin (ofloksacyna). W przypadku ciężkich zakażeń lub bakteriemii może być konieczne zastosowanie karbapenemów jak Meronem (meropenem) lub Invanz (ertapenem).

Największe trudności w leczeniu zakażeń Campylobacter związane są z rosnącą antybiotykoopornością szczepów, szczególnie na fluorochinolony. Problem stanowi również opóźniona diagnostyka, gdyż hodowla Campylobacter wymaga specjalnych warunków mikroaerofilnych i selektywnych podłoży. Wyzwaniem jest także różnicowanie z innymi przyczynami biegunki zakaźnej oraz odpowiednie nawodnienie pacjentów z ciężką biegunką. U pacjentów immunokompromitowanych zakażenia mogą być nawracające i trudne w leczeniu, wymagające dłuższej terapii i monitorowania skuteczności leczenia.

Profilaktyka zakażeń obejmuje przestrzeganie zasad higieny podczas przygotowywania posiłków, dokładną obróbkę termiczną mięsa, zwłaszcza drobiowego, oraz unikanie spożywania niepasteryzowanego mleka i produktów z niepewnych źródeł. Edukacja pacjentów w tym zakresie stanowi istotny element zapobiegania rozprzestrzenianiu się kampylobakteriozy.