ostre paciorkowcowe zapalenie gardło
Wskazanie

Ostre paciorkowcowe zapalenie gardła jest infekcją bakteryjną wywołaną przez Streptococcus pyogenes (paciorkowiec grupy A). To jedna z najczęstszych przyczyn bakteryjnego zapalenia gardła, szczególnie u dzieci w wieku szkolnym. Typowe objawy obejmują nagły początek bólu gardła, gorączkę powyżej 38°C, powiększone i bolesne węzły chłonne szyjne, nalot na migdałkach oraz brak objawów takich jak kaszel czy katar, które sugerowałyby infekcję wirusową.

Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, testach immunochromatograficznych (szybki test antygenowy) oraz posiewie wymazu z gardła, który pozostaje złotym standardem rozpoznania. Różnicowanie z wirusowym zapaleniem gardła jest kluczowe dla podjęcia decyzji o antybiotykoterapii.

W leczeniu ostrego paciorkowcowego zapalenia gardła stosuje się antybiotyki. Lekiem pierwszego wyboru jest penicylina fenoksymetylowa (Ospen), którą podaje się przez 10 dni. W przypadku alergii na penicylinę alternatywnie stosuje się makrolidy, takie jak klarytromycyna (Klacid), azytromycyna (Sumamed, Azibiot) lub cefalosporyny I generacji, np. cefadroksyl (Duracef, Biodroxil). W Polsce popularne są również amoksycylina (Amotaks, Ospamox) oraz amoksycylina z kwasem klawulanowym (Augmentin, Taromentin).

Największe trudności w leczeniu paciorkowcowego zapalenia gardła dotyczą właściwej identyfikacji pacjentów wymagających antybiotykoterapii, gdyż większość zapaleń gardła ma etiologię wirusową. Problemem jest także przestrzeganie przez pacjentów pełnego, 10-dniowego cyklu leczenia, co jest niezbędne do pełnej eradykacji bakterii i zapobiegania powikłaniom, takim jak gorączka reumatyczna czy kłębuszkowe zapalenie nerek. Dodatkowym wyzwaniem jest narastająca oporność paciorkowców na makrolidy, co ogranicza opcje terapeutyczne u pacjentów z alergią na beta-laktamy.