ostra zakrzepica żył głębokich
Wskazanie

Ostra zakrzepica żył głębokich (DVT, Deep Vein Thrombosis) to stan medyczny charakteryzujący się tworzeniem zakrzepów krwi w żyłach głębokich, najczęściej w obrębie kończyn dolnych. Występuje najczęściej u osób unieruchomionych, po zabiegach operacyjnych, u kobiet w ciąży, osób z nadkrzepliwością, a także u pacjentów z nowotworami. Do objawów należą: ból, obrzęk, zaczerwienienie i ucieplenie kończyny. DVT wymaga natychmiastowego leczenia ze względu na ryzyko oderwania się zakrzepu i powstania zatoru płucnego, który może zagrażać życiu.

W leczeniu ostrej zakrzepicy żył głębokich stosuje się głównie leki przeciwkrzepliwe. W początkowej fazie leczenia podaje się heparyny drobnocząsteczkowe, takie jak Clexane (enoksaparyna), Fraxiparine (nadroparyna) czy Fragmin (dalteparyna). W kolejnym etapie stosuje się doustne antykoagulanty – tradycyjne, jak Warfin (warfaryna) lub Acenocumarol, albo nowsze leki przeciwkrzepliwe (NOAC) takie jak Xarelto (rywaroksaban), Pradaxa (dabigatran) czy Eliquis (apiksaban). W niektórych przypadkach konieczne jest zastosowanie trombolizy lub mechanicznej trombektomii.

Największe trudności w leczeniu ostrej zakrzepicy żył głębokich obejmują dobór odpowiedniego schematu leczenia przeciwkrzepliwego z uwzględnieniem ryzyka krwawienia, zwłaszcza u pacjentów z chorobami współistniejącymi. Wyzwaniem jest także zapewnienie właściwej równowagi między skutecznością leczenia a ryzykiem powikłań krwotocznych. Dodatkowe trudności pojawiają się w przypadku pacjentów z przeciwwskazaniami do antykoagulacji, a także w sytuacjach nawrotowej zakrzepicy mimo stosowanego leczenia. Istotnym problemem jest również zapobieganie zespołowi pozakrzepowemu, który może rozwinąć się jako powikłanie długoterminowe i znacząco obniżyć jakość życia pacjenta.