osteosynteza przezskórna
Wskazanie

Osteosynteza przezskórna to małoinwazyjna technika operacyjna stosowana w ortopedii i traumatologii, polegająca na zespoleniu odłamów kostnych za pomocą implantów wprowadzanych przez niewielkie nacięcia skóry, bez konieczności otwierania miejsca złamania. Metoda ta znajduje zastosowanie w leczeniu różnorodnych złamań, szczególnie kości długich, kręgosłupa, miednicy oraz w obszarze okołostawowym.

Wskazaniami do osteosyntezy przezskórnej są przede wszystkim złamania zamknięte, z zachowaną ciągłością powłok skórnych, bez znacznego przemieszczenia odłamów. Technika ta jest szczególnie wartościowa u pacjentów z chorobami współistniejącymi, w podeszłym wieku, gdzie rozległe procedury chirurgiczne mogą nieść ze sobą zwiększone ryzyko powikłań. Metoda znajduje również zastosowanie w przypadkach złamań patologicznych, złamań w przebiegu osteoporozy oraz w sytuacjach nagłych jako element damage control surgery.

W osteosyntezie przezskórnej stosuje się różnorodne implanty, w zależności od lokalizacji i charakteru złamania. Do najczęściej wykorzystywanych należą: śruby kaniulowane (np. Asnis, ChM), gwoździe śródszpikowe (np. Charfix, Stryker T2), płyty przykostne zakładane techniką MIPO (minimally invasive plate osteosynthesis) takie jak system LISS czy płyty LCP firmy Synthes, a także systemy dedykowane do konkretnych złamań jak DHS (Dynamic Hip Screw) czy stabilizatory zewnętrzne (np. Orthofix, Stryker Hoffmann).

Największymi trudnościami podczas wykonywania osteosyntezy przezskórnej są ograniczona wizualizacja pola operacyjnego, co wymaga intensywnego wykorzystania fluoroskopii śródoperacyjnej, zwiększając tym samym ekspozycję na promieniowanie zarówno pacjenta, jak i zespołu operacyjnego. Trudności może sprawiać również precyzyjna repozycja odłamów kostnych bez bezpośredniego dostępu do miejsca złamania. Istotnym wyzwaniem jest też dobór odpowiedniego implantu do charakteru złamania, który zapewni stabilność biomechaniczną zespolenia przy minimalnej inwazyjności procedury.

W okresie pooperacyjnym problematyczne może być opóźnione zrastanie się złamań u pacjentów z osteoporozą lub zaburzeniami metabolizmu kostnego. W takich przypadkach stosuje się dodatkowo preparaty wspomagające mineralizację kości, takie jak preparaty wapnia i witaminy D (np. Calperos, Ostenil), bisfosfoniany (np. Alendronian, Zoledronic) czy denosumab (Prolia). W sytuacjach opóźnionego zrostu lub braku zrostu można rozważyć zastosowanie metod stymulacji osteogenezy, takich jak terapia falą uderzeniową lub ultradźwiękami (np. system Exogen).