niepowikłane zakażenie dolnych dróg moczowych
Wskazanie

Niepowikłane zakażenie dolnych dróg moczowych (ZDM) to infekcja obejmująca układ moczowy (głównie pęcherz moczowy – zapalenie pęcherza moczowego), występująca u osób bez czynników ryzyka powikłań. Najczęściej dotyczy kobiet w wieku rozrodczym, u których anatomicznie krótka cewka moczowa sprzyja wstępującemu zakażeniu. Głównym patogenem odpowiedzialnym za te infekcje jest Escherichia coli (80-90% przypadków).

Objawy niepowikłanego ZDM obejmują dysurię (bolesne oddawanie moczu), częstomocz, parcia naglące, ból w okolicy nadłonowej oraz czasem krwiomocz. W przeciwieństwie do powikłanych zakażeń, niepowikłane ZDM nie wiążą się z gorączką, bólem w okolicy lędźwiowej czy innymi objawami ogólnoustrojowymi, które sugerowałyby zajęcie nerek.

W leczeniu niepowikłanych ZDM stosuje się krótkie kursy antybiotyków. W Polsce najczęściej stosowane leki to: Furagina (furazydyna), Monural (fosfomycyna), Urotrim, Biseptol (kotrimoksazol), Cipronex, Proxacin (ciprofloksacyna) oraz Amoksiklav (amoksycylina z kwasem klawulanowym). Standardem jest 3-dniowa terapia dla większości leków, choć fosfomycyna podawana jest jednorazowo, co znacząco zwiększa compliance pacjentów.

Największą trudnością w leczeniu niepowikłanych ZDM jest rosnąca antybiotykooporność uropatogenów. W Polsce obserwuje się wysoką oporność E. coli na amoksycylinę i kotrimoksazol, co ogranicza ich empiryczne stosowanie. Kolejnym wyzwaniem są nawracające zakażenia, dotyczące około 25-30% kobiet po pierwszym epizodzie ZDM. W takich przypadkach stosuje się profilaktykę okołopochwową, preparaty żurawinowe oraz czasem długoterminową profilaktykę antybiotykową w małych dawkach.

Istotnym aspektem terapii jest odpowiednie nawodnienie pacjenta oraz zakwaszanie moczu (np. witaminą C), co tworzy mniej sprzyjające środowisko dla namnażania bakterii. W przypadku młodych, aktywnych seksualnie kobiet, zaleca się również oddawanie moczu po stosunku płciowym jako metodę profilaktyczną.