inwazyjna kandydoza
Wskazanie

Inwazyjna kandydoza to ciężka postać zakażenia wywołanego przez grzyby z rodzaju Candida, która rozwija się w narządach wewnętrznych, często po przedostaniu się patogenu do krwiobiegu. Występuje głównie u pacjentów z obniżoną odpornością, hospitalizowanych na oddziałach intensywnej terapii, po operacjach brzusznych, z cewnikami naczyniowymi, długotrwale leczonych antybiotykami szerokospektralnymi oraz u osób z neutropenią w przebiegu chemioterapii.

Najczęstszym czynnikiem etiologicznym jest Candida albicans, jednak coraz częściej izoluje się gatunki non-albicans, takie jak C. glabrata, C. parapsilosis czy C. krusei, które mogą wykazywać oporność na standardowe leki przeciwgrzybicze. Kandydemia (obecność Candida we krwi) stanowi najczęstszą manifestację inwazyjnej kandydozy i wiąże się z wysoką śmiertelnością sięgającą 40-60% przypadków.

W leczeniu inwazyjnej kandydozy stosuje się przede wszystkim echinokandyny jako leki pierwszego wyboru. W Polsce dostępne są: Mycamine (mikafungina), Ecalta (anidulafungina) oraz Cancidas (kaspofungina). W przypadku stabilnych hemodynamicznie pacjentów bez wcześniejszej ekspozycji na azole można rozważyć flukonazol (np. Diflucan, Flukonazol). W przypadkach ciężkich lub opornych na standardowe leczenie stosuje się amfoterycynę B w postaci liposomalnej (AmBisome) lub kompleksu lipidowego (Abelcet) oraz worykonazol (Vfend).

Największymi trudnościami w leczeniu inwazyjnej kandydozy są: opóźnienie w rozpoznaniu (posiewy krwi mają niską czułość i wymagają czasu), wzrastająca oporność szczepów na leki przeciwgrzybicze, zwłaszcza na flukonazol, trudności w usunięciu ogniska zakażenia (np. cewniki naczyniowe, ropnie), a także problemy z odpowiednim monitorowaniem stężenia leków przeciwgrzybiczych w surowicy. Szczególnie trudne jest leczenie pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby, u których konieczna jest modyfikacja dawek leków przeciwgrzybiczych.

Kluczowe znaczenie w terapii ma wczesne rozpoczęcie odpowiedniego leczenia przeciwgrzybiczego, kontrola źródła zakażenia (np. usunięcie zakażonego cewnika), a także modyfikacja czynników ryzyka, jeśli to możliwe. W przypadku kandydemii leczenie powinno być kontynuowane przez co najmniej 14 dni od uzyskania pierwszego ujemnego posiewu krwi i ustąpienia objawów klinicznych.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl