choroba CMV
Wskazanie

Choroba cytomegalowirusowa (CMV) to zakażenie wirusowe wywoływane przez ludzki cytomegalowirus, należący do rodziny Herpesviridae. U osób z prawidłowym układem odpornościowym zakażenie często przebiega bezobjawowo lub z łagodnymi objawami przypominającymi mononukleozę zakaźną. Jednak u pacjentów z osłabioną odpornością, w tym po przeszczepach narządów, z zaawansowanym HIV/AIDS czy u noworodków zakażonych wewnątrzmacicznie, choroba CMV może mieć ciężki, zagrażający życiu przebieg.

W leczeniu zakażeń CMV stosuje się leki przeciwwirusowe, wśród których najczęściej używane w Polsce to: Valcyte (walgancyklowir), Cymevene (gancyklowir), Foscavir (foskarnet), Vistide (cidofowir) oraz Prevymis (letermowir). W przypadku ciężkich infekcji preferowaną formą podania jest wlew dożylny, natomiast w profilaktyce i leczeniu podtrzymującym stosuje się formy doustne.

Największym wyzwaniem w leczeniu choroby CMV jest narastająca oporność wirusa na dostępne leki przeciwwirusowe, zwłaszcza u pacjentów poddawanych długotrwałej terapii. Dodatkowo, wszystkie leki przeciw CMV mają istotne działania niepożądane – gancyklowir i walgancyklowir mogą powodować mielosupresję, foskarnet zaburzenia elektrolitowe i nefrotoksyczność, a cidofowir znaczącą nefrotoksyczność. U pacjentów po przeszczepach konieczne jest również staranne monitorowanie interakcji z lekami immunosupresyjnymi.

Profilaktyka zakażeń CMV jest kluczowa u pacjentów z grup wysokiego ryzyka. Obejmuje ona strategie farmakologiczne (profilaktyka uniwersalna lub terapia wyprzedzająca) oraz monitorowanie wiremii CMV metodami molekularnymi. W przypadku zakażenia wrodzonego u noworodków istotne jest wczesne rozpoznanie i wdrożenie leczenia, co może zmniejszyć ryzyko poważnych powikłań neurologicznych.