astma o umiarkowanym przebiegu
Wskazanie

Astma o umiarkowanym przebiegu to przewlekła choroba zapalna dróg oddechowych, charakteryzująca się nawracającymi epizodami świszczącego oddechu, duszności, ucisku w klatce piersiowej i kaszlu. W astmie o umiarkowanym nasileniu objawy występują częściej niż w postaci łagodnej – kilka razy w tygodniu, a zaostrzenia mogą wpływać na codzienną aktywność i sen pacjenta. Wartości FEV1 (natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa) lub PEF (szczytowy przepływ wydechowy) wynoszą między 60% a 80% wartości należnej.

W leczeniu astmy o umiarkowanym przebiegu stosuje się najczęściej terapię skojarzoną, obejmującą wziewne glikokortykosteroidy (wGKS) w średnich dawkach w połączeniu z długo działającymi β2-mimetykami (LABA). Wśród polskich preparatów można wymienić: Symbicort Turbuhaler (budezonid + formoterol), Seretide Dysk (flutykazon + salmeterol), Fostex (beklometazon + formoterol), Trimbow (beklometazon + formoterol + glikopironium) czy Relvar Ellipta (flutykazon + wilanterol). Alternatywnie stosuje się wGKS w monoterapii w średniej dawce (np. Pulmicort, Flixotide, Alvesco) lub w połączeniu z lekami przeciwleukotrienowymi (np. Montelukast – Monkasta, Asmenol).

W astmie o umiarkowanym przebiegu kluczowe jest również stosowanie leków doraźnych, tzw. ratunkowych, do których należą szybko działające β2-mimetyki (SABA), takie jak Ventolin czy Berodual. Najnowsze wytyczne GINA zalecają także stosowanie kombinacji wGKS z formoterolem (np. Symbicort) jako terapii ratunkowej i podtrzymującej, co określane jest jako strategia MART (Maintenance And Reliever Therapy).

Największe trudności w leczeniu astmy o umiarkowanym przebiegu obejmują niedostateczną kontrolę choroby spowodowaną niestosowaniem się pacjentów do zaleceń terapeutycznych (nieprzestrzeganie regularnego przyjmowania leków, nieprawidłowa technika inhalacji), narażenie na czynniki zaostrzające (alergeny, infekcje, zanieczyszczenia), a także zbyt późne rozpoznawanie zaostrzeń. Problemem jest również stopniowe zwiększanie się oporności na leczenie i progresja choroby do postaci ciężkiej przy niewystarczającej kontroli. Edukacja pacjenta dotycząca prawidłowego stosowania inhalatorów oraz monitorowanie objawów przy pomocy dzienniczka i pikflometru są kluczowe dla poprawy skuteczności leczenia.