Wskazania do stosowania
Walina

Walina – wskazania do stosowania substancji czynnej w lecznictwie

Walina jest jednym z aminokwasów egzogennych, które muszą być dostarczane organizmowi człowieka z zewnątrz, ponieważ organizm nie potrafi ich samodzielnie syntetyzować. W praktyce medycznej walina wykorzystywana jest jako składnik preparatów do żywienia pozajelitowego, gdzie odgrywa istotną rolę w utrzymaniu prawidłowego stanu odżywienia pacjenta. Niniejszy artykuł przedstawia główne wskazania do stosowania waliny w kontekście terapii medycznej¹.

Walina w żywieniu pozajelitowym

Walina jest kluczowym składnikiem preparatów do żywienia pozajelitowego, stosowanych u pacjentów w różnych stanach klinicznych. Głównym wskazaniem do stosowania roztworów zawierających walinę jest dostarczenie aminokwasów w żywieniu pozajelitowym w sytuacjach, gdy odżywianie doustne lub dojelitowe jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane².

Roztwory aminokwasów zawierające walinę przeznaczone są dla różnych grup wiekowych pacjentów, w zależności od składu preparatu. Większość preparatów jest wskazana do stosowania u dorosłych, młodzieży i dzieci powyżej 2 roku życia³. Istnieją również specjalne preparaty przeznaczone dla noworodków, w tym wcześniaków i dzieci do 2 lat, jak np. Aminoven Infant 10%⁴ oraz Numeta G16%E⁵.

Stosowanie waliny u pacjentów z niewydolnością narządów

Walina wchodzi w skład specjalistycznych preparatów przeznaczonych dla pacjentów z niewydolnością określonych narządów. Jednym z takich wskazań jest niewydolność nerek, gdzie stosuje się preparaty o specjalnie zmodyfikowanym składzie aminokwasów dostosowanym do potrzeb pacjentów z tą jednostką chorobową⁶.

Dla pacjentów z niewydolnością nerek, walina jest dostarczana w preparatach takich jak Aminomel Nephro, który jest wskazany jako składnik żywienia pozajelitowego u pacjentów z ostrą lub przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie lub hemofiltracji⁷.

Innym przykładem jest preparat Nephrotect, który jest wskazany do stosowania jako składnik żywienia pozajelitowego u pacjentów z niewydolnością nerek, u których żywienie doustne lub dojelitowe jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane. Roztwór może być stosowany u pacjentów z ostrą lub przewlekłą niewydolnością nerek, w tym u pacjentów leczonych dializami. Może być również stosowany podczas dializ jako źródło aminokwasów u pacjentów wymagających tego typu żywienia pozajelitowego⁸.

U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby stosuje się specjalne preparaty zawierające walinę, takie jak Aminoplasmal Hepa 10%, który jest wskazany do stosowania podczas żywienia pozajelitowego u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby oraz umiarkowaną lub ciężką encefalopatią wątrobową, lub ostrą lub podostrą niewydolnością wątroby⁹.

Walina w kompleksowym żywieniu pozajelitowym

Walina jest również ważnym składnikiem preparatów do kompleksowego żywienia pozajelitowego, które oprócz aminokwasów zawierają także glukozę i tłuszcze. Takie preparaty są stosowane w celu dostarczenia energii, egzogennych kwasów tłuszczowych, aminokwasów, elektrolitów i płynów w warunkach żywienia pozajelitowego u pacjentów z różnym nasileniem katabolizmu¹⁰.

Preparaty takie jak Lipoflex peri, Lipoflex special są wskazane do stosowania u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanie ciężkim katabolizmem, jeśli żywienie doustne lub dojelitowe jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane¹¹.

W przypadku pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim katabolizmem stosuje się preparaty takie jak Lipoflex special, które dostarczają większej ilości aminokwasów, w tym waliny, oraz większej ilości energii¹².

Walina w preparatach typu „all-in-one”

Nowoczesnym rozwiązaniem w żywieniu pozajelitowym są preparaty typu „all-in-one”, które zawierają wszystkie niezbędne składniki odżywcze, w tym walinę, w jednym worku. Takie preparaty są wygodne w stosowaniu i zmniejszają ryzyko powikłań związanych z przygotowywaniem mieszanin do żywienia pozajelitowego¹³.

Przykładami takich preparatów są Kabiven, Kabiven Peripheral, Finomel, Finomel Peri, Multimel N4-550E, Multimel N6-900E, Multimel N7-1000E oraz Olimel N12E. Są one wskazane do żywienia pozajelitowego osób dorosłych i dzieci w określonym wieku, w przypadkach, gdy doustne lub dojelitowe odżywianie jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane^{14 15 16}.

Walina w dializie otrzewnowej

Walina jest również składnikiem preparatów do dializy otrzewnowej, które są stosowane u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. Przykładem takiego preparatu jest Nutrineal PD4, który jest zalecany jako bezglukozowy roztwór do dializy otrzewnowej, do leczenia pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, jako część schematu leczenia dializą otrzewnową. Jest on szczególnie wskazany do dializy otrzewnowej u pacjentów niedożywionych¹⁷.

Różne postacie dozowania waliny w preparatach leczniczych

Walina wchodzi w skład różnych preparatów do żywienia pozajelitowego, które różnią się składem i stężeniem aminokwasów oraz innych składników odżywczych. Zawartość waliny w tych preparatach waha się od 3,10 g/l w preparacie Aminomix 1 Novum¹⁸ do 9,00 g/l w preparacie Aminoven Infant 10%¹⁹.

Preparaty do żywienia pozajelitowego zawierające walinę są dostępne w różnych objętościach, dostosowanych do potrzeb pacjentów. Najczęściej występują w opakowaniach o objętości od 500 ml do 2500 ml²⁰.

Szczególne wskazania u noworodków i wcześniaków

Walina jest ważnym składnikiem preparatów do żywienia pozajelitowego u noworodków, w tym wcześniaków. Dla tej grupy pacjentów opracowano specjalne preparaty, takie jak Numeta G13%E Preterm i Numeta G16%E, które są dostosowane do specyficznych potrzeb żywieniowych tej grupy wiekowej^{21 22}.

Preparat Numeta G13%E Preterm jest wskazany do żywienia pozajelitowego noworodków urodzonych przedwcześnie, gdy odżywianie doustne lub dojelitowe jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane²³.

Z kolei preparat Numeta G16%E jest wskazany do żywienia pozajelitowego noworodków urodzonych w terminie i dzieci do 2 lat, gdy odżywianie doustne lub dojelitowe jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane²⁴.

Zalecenia dotyczące stosowania waliny w różnych sytuacjach klinicznych

Walina jako składnik preparatów do żywienia pozajelitowego jest stosowana w różnych sytuacjach klinicznych, które można podsumować następująco:

• Podstawowe wskazanie: żywienie pozajelitowe u pacjentów, u których odżywianie doustne lub dojelitowe jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane²⁵
• Specjalne grupy pacjentów: pacjenci z niewydolnością nerek, pacjenci z niewydolnością wątroby^{26 27}
• Różne grupy wiekowe: dorośli, młodzież i dzieci powyżej 2 roku życia, noworodki, w tym wcześniaki^{28 29}
• Różne stany kliniczne: pacjenci z łagodnym, umiarkowanym lub ciężkim katabolizmem^{30 31}
• Dializa otrzewnowa: u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, szczególnie u pacjentów niedożywionych³²

W celu zapewnienia odpowiedniego żywienia pozajelitowego, roztwory aminokwasów zawierające walinę powinny być podawane w połączeniu z odpowiednimi roztworami dostarczającymi energię, takimi jak roztwory węglowodanów lub emulsje tłuszczowe³³. Dozowanie i sposób podawania powinny być dostosowane do indywidualnych potrzeb pacjenta, z uwzględnieniem jego stanu klinicznego, masy ciała i zapotrzebowania na aminokwasy i energię.