Leki zawierające w składzie
biwalirudyna

Biwalirudyna to bezpośredni inhibitor trombiny stosowany jako lek przeciwzakrzepowy. Działa poprzez selektywne wiązanie się zarówno z wolną, jak i związaną z zakrzepem trombiną, blokując jej aktywność enzymatyczną. W przeciwieństwie do heparyny, biwalirudyna nie wymaga kofaktora (antytrombiny III) do swojego działania i nie jest inaktywowana przez czynnik płytkowy 4.

Głównym zastosowaniem biwalirudyny jest zapobieganie powikłaniom zakrzepowym podczas przezskórnych interwencji wieńcowych (PCI), szczególnie u pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi. Jest również stosowana jako alternatywa dla heparyny u pacjentów z małopłytkowością poheparynową (HIT). W Polsce biwalirudyna dostępna jest pod nazwą handlową Angiox.

Do największych zalet biwalirudyny należy przewidywalny efekt przeciwzakrzepowy, krótki okres półtrwania (około 25 minut), co umożliwia szybkie zakończenie działania leku po przerwaniu infuzji, oraz brak potrzeby rutynowego monitorowania parametrów krzepnięcia. Wykazano również, że stosowanie biwalirudyny wiąże się z mniejszym ryzykiem krwawień w porównaniu do terapii skojarzonej heparyną i inhibitorami receptora glikoproteinowego IIb/IIIa.

Największe niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem biwalirudyny obejmują ryzyko krwawień, które może być zwiększone u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (lek jest wydalany głównie przez nerki). Rzadko mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja. W niektórych badaniach zaobserwowano również nieco wyższe ryzyko ostrej zakrzepicy w stencie w porównaniu do heparyny, szczególnie w ciągu pierwszych godzin po PCI, co może wynikać z krótkiego czasu działania leku. Ważne jest zapewnienie odpowiedniego schematu dawkowania, aby zminimalizować to ryzyko.