Interakcje leku
Zanacodar Combi 40 mg + 12,5 mg

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Produkt leczniczy Zanacodar Combi (telmisartan 40 mg + hydrochlorotiazyd 12,5 mg) może wchodzić w liczne interakcje z innymi lekami, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis potencjalnych interakcji lekowych z podziałem na kategorie oraz ich znaczenie kliniczne.¹

Interakcje z litem

Jednoczesne stosowanie produktu Zanacodar Combi z litem nie jest zalecane. Podczas terapii skojarzonej obserwowano przemijające zwiększenie stężenia litu w surowicy i wzrost jego toksyczności. Chociaż przypadki te notowano rzadziej przy stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II (w tym produktu Zanacodar Combi) niż z inhibitorami konwertazy angiotensyny, jeśli terapia skojarzona jest konieczna, należy ściśle monitorować stężenie litu w surowicy.²

Interakcje z lekami wpływającymi na gospodarkę potasową

Leki powodujące utratę potasu i hipokaliemię: Przy jednoczesnym stosowaniu produktu Zanacodar Combi z lekami kaliuretycznymi (np. inne moczopędne, leki przeczyszczające), kortykosteroidami, ACTH, amfoterycyną, karbenoksolonem, solą sodową penicyliny G, kwasem salicylowym i jego pochodnymi, zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu. Wymienione substancje mogą nasilić działanie hydrochlorotiazydu na obniżenie stężenia potasu w surowicy.³

Leki zwiększające stężenie potasu: Jednoczesne stosowanie produktu Zanacodar Combi z inhibitorami ACE, lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu, zamiennikami soli kuchennej zawierającymi potas, cyklosporyną lub innymi produktami leczniczymi (np. solą sodową heparyny) wymaga monitorowania stężenia potasu w osoczu. Doświadczenie kliniczne wskazuje, że takie połączenia mogą prowadzić do hiperkaliemii i dlatego nie są zalecane.⁴

Leki, na które wpływają zaburzenia stężenia potasu: Podczas stosowania produktu Zanacodar Combi z lekami, na których działanie wpływają zmiany stężenia potasu (np. glikozydy naparstnicy, leki przeciwarytmiczne) oraz z lekami mogącymi wywołać „torsades de pointes”, należy okresowo monitorować stężenie potasu w surowicy oraz wykonywać badanie EKG. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu z:⁵

• lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid)
• lekami przeciwarytmicznymi klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid)
• lekami przeciwpsychotycznymi (np. tiorydazyna, chlorpromazyna, lewomepromazyna, trifluperazyna, cyjamemazyna, sulpiryd, sultopryd, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperydol, droperydol)
• innymi lekami jak beprydyl, cyzapryd, difemanil, erytromycyna i.v., halofantryna, mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, terfenadyna, winkamina i.v.

Interakcje z glikozydami naparstnicy

Hipokaliemia i hipomagnezemia wywołane przez tiazydowe leki moczopędne mogą zwiększać ryzyko zaburzeń rytmu serca związanych z glikozydami naparstnicy. W przypadku jednoczesnego stosowania telmisartanu z digoksyną, obserwowano istotny wzrost stężenia digoksyny w osoczu – mediany stężenia maksymalnego o 49% i stężenia minimalnego o 20%. Dlatego podczas rozpoczynania, dostosowywania dawki i kończenia leczenia telmisartanem należy dokładnie monitorować stężenie digoksyny, aby utrzymać je w zakresie terapeutycznym.⁶

Interakcje z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi

Telmisartan może nasilać działanie hipotensyjne innych leków przeciwnadciśnieniowych. Jednoczesne stosowanie produktu z innymi lekami blokującymi układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), takimi jak inhibitory ACE, inni antagoniści receptora angiotensyny II lub aliskiren, wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia hipotensji, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek.⁷

Interakcje z lekami przeciwcukrzycowymi

Przy jednoczesnym stosowaniu produktu Zanacodar Combi z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi lub insuliną może być konieczne dostosowanie ich dawkowania. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu metforminy ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej spowodowanej możliwą niewydolnością nerek wywołaną przez hydrochlorotiazyd.⁸

Interakcje z żywicami jonowymiennymi

Kolestyramina i kolestypol (żywice jonowymienne) mogą zaburzać wchłanianie hydrochlorotiazydu, zmniejszając jego biodostępność i skuteczność terapeutyczną.⁹

Interakcje z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi

NLPZ (w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych, inhibitory COX-2 i nieselektywne NLPZ) mogą osłabiać działanie moczopędne, natriuretyczne i przeciwnadciśnieniowe hydrochlorotiazydu oraz antagonistów receptora angiotensyny II. Jednoczesne stosowanie tych leków u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek (np. odwodnionych lub w podeszłym wieku) może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, włącznie z ostrą niewydolnością nerek. Podczas stosowania takiego skojarzenia należy zapewnić odpowiednie nawodnienie pacjentów oraz monitorować czynność nerek, szczególnie u osób starszych.¹⁰

W jednym badaniu klinicznym jednoczesne podawanie telmisartanu i ramiprylu spowodowało 2,5-krotne zwiększenie AUC0-24 i Cmax ramiprylu i ramiprylatu, jednak znaczenie kliniczne tej obserwacji nie zostało ostatecznie ustalone.¹¹

Inne istotne interakcje lekowe

Aminy presyjne: Działanie amin presyjnych (np. noradrenaliny) może być osłabione podczas jednoczesnego stosowania z hydrochlorotiazydem.¹²

Leki zwiotczające mięśnie szkieletowe: Hydrochlorotiazyd może nasilać działanie niedepolaryzujących leków zwiotczających mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryna).¹³

Leki stosowane w dnie moczanowej: Hydrochlorotiazyd może zwiększać stężenie kwasu moczowego w surowicy, co może wymagać dostosowania dawki leków zwiększających wydalanie kwasu moczowego (np. probenecyd, sulfinpyrazon). Może być konieczne zwiększenie dawki tych leków. Jednoczesne stosowanie hydrochlorotiazydu z allopurynolem może zwiększać częstość występowania reakcji nadwrażliwości na allopurynol.¹⁴

Sole wapnia: Tiazydowe leki moczopędne mogą zwiększać stężenie wapnia w surowicy poprzez zmniejszenie jego wydalania. W przypadku konieczności stosowania suplementów wapnia należy monitorować jego stężenie w surowicy i odpowiednio dostosowywać dawkę.¹⁵

Beta-adrenolityki i diazoksyd: Tiazydowe leki moczopędne mogą nasilać działanie hiperglikemizujące beta-adrenolityków i diazoksydu.¹⁶

Leki przeciwcholinergiczne: Substancje o działaniu przeciwcholinergicznym (np. atropina, biperyden) mogą zwiększać biodostępność tiazydowych leków moczopędnych poprzez zmniejszenie perystaltyki jelit i szybkości opróżniania żołądka.¹⁷

Amantadyna: Tiazydowe leki moczopędne mogą zwiększać ryzyko wystąpienia działań niepożądanych wywoływanych przez amantadynę.¹⁸

Leki cytotoksyczne: Tiazydowe leki moczopędne mogą zmniejszać wydalanie nerkowe leków cytotoksycznych (np. cyklofosfamid, metotreksat) i nasilać ich hamujące działanie na czynność szpiku kostnego.¹⁹

Inne produkty lecznicze: Baklofen i amifostyna mogą nasilać hipotensyjne działanie telmisartanu ze względu na swoje właściwości farmakologiczne.²⁰

Interakcje z alkoholem

Jednoczesne spożywanie alkoholu podczas stosowania produktu Zanacodar Combi może nasilać działanie hipotensyjne, zwiększając ryzyko niedociśnienia ortostatycznego. Alkohol, podobnie jak barbiturany i opioidowe leki przeciwbólowe, może potęgować niedociśnienie ortostatyczne wywołane przez telmisartan i hydrochlorotiazyd.²¹

Spożycie alkoholu może również nasilać działanie moczopędne hydrochlorotiazydu, prowadząc do zwiększonego odwodnienia i ryzyka hipotensji. Dodatkowo, alkohol w połączeniu z lekami tiazydowymi może potęgować zaburzenia elektrolitowe, zwłaszcza hipokaliemię, co może zwiększać ryzyko zaburzeń rytmu serca, szczególnie u pacjentów przyjmujących glikozydy naparstnicy.

Pacjenci przyjmujący Zanacodar Combi powinni być poinformowani o zwiększonym ryzyku zawrotów głowy, omdleń i upadków związanych z jednoczesnym spożyciem alkoholu. Zaleca się unikanie spożywania alkoholu podczas terapii tym produktem leczniczym.

Tabela interakcji