Właściwości farmakokinetyczne
Trexan Neo 10 mg
Metotreksat, jako antymetabolit kwasu foliowego, wykazuje wysoką biodostępność po podaniu doustnym (80-100% przy dawkach ≤30 mg/m²) z Tmax wynoszącym 1-2 godziny. Wchłanianie jest nieliniowe przy dawkach powyżej 30 mg/m², a powyżej 80 mg/m² staje się niecałkowite. Lek wiąże się z białkami osocza w około 50%, a po dystrybucji kumuluje się w wątrobie, nerkach i śledzionie, gdzie metabolity mogą utrzymywać się przez tygodnie lub miesiące. Metabolizm wątrobowy obejmuje około 10% dawki, głównie do 7-hydroksymetotreksatu. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (filtracja kłębuszkowa i wydzielanie kanalikowe), z wydalaniem 5-20% dawki z żółcią, a okres półtrwania wynosi średnio 6-7 godzin (zakres 3-17 godzin).
Właściwości farmakokinetyczne metotreksatu
Metotreksat jest cytostatykiem z grupy antymetabolitów kwasu foliowego, którego farmakokinetyka charakteryzuje się specyficznymi cechami wpływającymi na jego skuteczność terapeutyczną oraz profil bezpieczeństwa. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych leku Trexan Neo, zawierającego metotreksat w postaci tabletek.1
Wchłanianie
Wchłanianie metotreksatu po podaniu doustnym jest zależne od wielkości zastosowanej dawki. W przypadku preparatu Trexan Neo obserwuje się następujące parametry wchłaniania:2
- Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w surowicy wynosi 1-2 godziny od momentu podania
- Biodostępność po podaniu doustnym jest wysoka (80-100%) przy dawkach 30 mg/m² lub mniejszych
- Dawki poniżej 30 mg/m² wchłaniają się szybko i całkowicie
Należy zwrócić uwagę na nieliniowy charakter wchłaniania przy stosowaniu wyższych dawek. Przy dawkach przekraczających 30 mg/m² wchłanianie staje się nieliniowe, a przy dawkach powyżej 80 mg/m² jest niecałkowite.3
Dystrybucja
Po wchłonięciu do krwiobiegu metotreksat ulega dystrybucji w organizmie zgodnie z następującymi charakterystykami:4
- Wiązanie z białkami osocza wynosi około 50%
- Po rozprowadzeniu do tkanek, wysokie dawki w postaci poliglutaminów kumulują się przede wszystkim w:
- wątrobie
- nerkach
- śledzionie
- W wymienionych narządach metabolity mogą pozostawać przez tygodnie lub miesiące
Istotną informacją kliniczną jest fakt, że metotreksat podawany w małych dawkach przenika do płynów ustrojowych w minimalnych ilościach.5
Metabolizm
Metabolizm wątrobowy odgrywa kluczową rolę w biotransformacji metotreksatu. W wątrobie metabolizowanych jest około 10% przyjmowanej dawki leku. Głównym metabolitem jest 7-hydroksymetotreksat.6
Eliminacja
Eliminacja metotreksatu z organizmu następuje wieloma drogami, przy czym dominującą rolę odgrywają procesy nerkowe:7
- Główna droga eliminacji: nerki
- Filtracja kłębuszkowa
- Aktywne wydzielanie w kanalikach bliższych
- Lek wydalany głównie w niezmienionej formie
- Eliminacja z żółcią w krążeniu jelitowo-żółciowym:
- 5-20% podanej dawki metotreksatu
- 1-5% metabolitu 7-hydroksymetotreksatu
Okres połowicznej eliminacji w fazie końcowej wynosi średnio 6-7 godzin, jednak występuje znaczne zróżnicowanie indywidualne (od 3 do 17 godzin).8
Specjalne grupy pacjentów
Właściwości farmakokinetyczne metotreksatu mogą ulegać istotnym zmianom w określonych stanach chorobowych oraz u pacjentów z pewnymi zaburzeniami:
- Niewydolność nerek – eliminacja metotreksatu jest znacznie opóźniona, co może prowadzić do kumulacji leku i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych.9
- Pacjenci z gromadzeniem się płynów w trzeciej przestrzeni (wysięk opłucnowy, wodobrzusze) – okres półtrwania może ulec wydłużeniu nawet czterokrotnie, co wymaga modyfikacji dawkowania i ścisłego monitorowania.10
Dane farmakokinetyczne w zależności od postaci leku
Lek Trexan Neo dostępny jest w postaci tabletek w dwóch dawkach: 2,5 mg oraz 10 mg.11 Substancją czynną jest metotreksat w postaci metotreksatu disodowego. Należy pamiętać, że tabletka 10 mg może być podzielona na równe dawki, natomiast tabletka 2,5 mg posiada linię podziału jedynie w celu ułatwienia przełamania i połknięcia, nie służy ona do podziału na równe dawki.12
| Parametr farmakokinetyczny | Wartość/Charakterystyka | Uwagi kliniczne |
|---|---|---|
| Biodostępność po podaniu doustnym | 80-100% (przy dawkach ≤30 mg/m²) | Wysoka biodostępność przy standardowym dawkowaniu |
| Czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego (Tmax) | 1-2 godziny | Stosunkowo szybkie wchłanianie |
| Wiązanie z białkami osocza | około 50% | Średnie wiązanie, możliwe interakcje z innymi lekami silnie wiążącymi się z białkami |
| Metabolizm wątrobowy | około 10% dawki | Główny metabolit: 7-hydroksymetotreksat |
| Eliminacja z żółcią | 5-20% metotreksatu 1-5% 7-hydroksymetotreksatu |
Krążenie jelitowo-żółciowe |
| Okres półtrwania (t½) | 6-7 godzin (zakres 3-17h) | Duża zmienność międzyosobnicza |
| t½ przy wysięku/wodobrzuszu | Do 4× dłuższy | Wymaga dostosowania dawki i monitorowania |
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania