Interakcje leku
Tertens-AM 1,5 mg + 5 mg

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Produkt leczniczy Tertens-AM zawiera dwie substancje czynne – indapamid oraz amlodypinę, z których każda może wchodzić w określone interakcje z innymi lekami. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę potencjalnych interakcji farmakologicznych dla obu składników aktywnych.¹

Interakcje związane z indapamidem

Indapamid, będący diuretykiem tiazydopodobnym, może wchodzić w istotne interakcje z wieloma grupami leków, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej.²

Skojarzenia leków niezalecane

Lit – przy jednoczesnym stosowaniu indapamidu z preparatami litu obserwuje się zwiększenie stężenia litu w osoczu z objawami przedawkowania, podobnie jak w przypadku diety ubogosodowej. Mechanizm tej interakcji związany jest ze zmniejszonym wydalaniem litu z moczem. Jeżeli zastosowanie leków moczopędnych jest konieczne u pacjenta przyjmującego lit, należy ściśle monitorować stężenie litu w osoczu i odpowiednio dostosowywać dawkę litu.³

Skojarzenia leków wymagające zachowania ostrożności

Leki indukujące torsade de pointes – istnieje zwiększone ryzyko arytmii komorowych, szczególnie torsade de pointes, gdy indapamid stosowany jest jednocześnie z lekami mogącymi wydłużać odstęp QT. Hipokaliemia wywołana indapamidem jest istotnym czynnikiem ryzyka tych zaburzeń rytmu. Do tej grupy leków należą:⁴

• Leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid)
• Leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid, bretylium)
• Niektóre leki przeciwpsychotyczne:
  • Pochodne fenotiazyny (np. chloropromazyna, cyjamemazyna, lewomepromazyna, tiorydazyna, trifluoperazyna)
  • Pochodne benzamidu (np. amisulpryd, sulpiryd, sultopryd, tiapryd)
  • Pochodne butyrofenonu (np. droperydol, haloperydol)
  • Inne leki przeciwpsychotyczne (np. pimozyd)
• Inne substancje (np. beprydyl, cyzapryd, difemanil, erytromycyna podawana dożylnie, halofantryna, mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, moksyfloksacyna, winkamina podawana dożylnie, metadon, astemizol, terfenadyna)

Przy konieczności jednoczesnego stosowania tych leków z indapamidem należy monitorować stężenie elektrolitów w osoczu, zwłaszcza potasu, wykonywać regularne badania EKG oraz w razie potrzeby korygować ewentualną hipokaliemię. Jeśli już występuje hipokaliemia, należy rozważyć stosowanie substancji niepowodujących ryzyka torsade de pointes.⁵

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) stosowane ogólnie, w tym selektywne inhibitory COX-2 oraz duże dawki kwasu acetylosalicylowego (≥3 g/dobę), mogą osłabiać przeciwnadciśnieniowe działanie indapamidu. U pacjentów odwodnionych istnieje ryzyko ostrej niewydolności nerek wskutek zmniejszonego przesączania kłębuszkowego. Od początku leczenia należy monitorować czynność nerek oraz dbać o odpowiednie nawodnienie pacjenta.⁶

Inhibitory konwertazy angiotensyny (inhibitory ACE) – jednoczesne stosowanie z indapamidem niesie ryzyko nagłego niedociśnienia tętniczego i/lub ostrej niewydolności nerek, szczególnie u pacjentów z istniejącym niedoborem sodu (zwłaszcza przy zwężeniu tętnicy nerkowej). U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym należy:⁷

• Odstawić lek moczopędny na 3 dni przed rozpoczęciem stosowania inhibitora ACE, a następnie, jeżeli to konieczne, powrócić do leczenia lekiem moczopędnym nieoszczędzającym potasu, lub
• Rozpocząć leczenie inhibitorem ACE w małych dawkach i stopniowo je zwiększać

U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca leczenie inhibitorem ACE należy rozpocząć od bardzo małych dawek, jeżeli to możliwe po zmniejszeniu dawki indapamidu. We wszystkich przypadkach konieczne jest monitorowanie czynności nerek (stężenie kreatyniny w osoczu) przez pierwsze tygodnie leczenia inhibitorem ACE.⁸

Inne leki powodujące hipokaliemię, takie jak:⁹

• Amfoterycyna B (podawana dożylnie)
• Gliko- i mineralokortykosteroidy (stosowane ogólnie)
• Tetrakozaktyd
• Leki przeczyszczające o działaniu pobudzającym perystaltykę

Jednoczesne stosowanie z indapamidem zwiększa ryzyko hipokaliemii (działanie addytywne). Konieczne jest monitorowanie i korygowanie stężenia potasu w osoczu, zwłaszcza podczas jednoczesnego leczenia glikozydami naparstnicy. Zaleca się stosowanie leków przeczyszczających niepobudzających perystaltyki.¹⁰

Glikozydy naparstnicy – hipokaliemia i/lub hipomagnezemia wywołana przez indapamid nasila toksyczne działanie glikozydów naparstnicy. Należy regularnie monitorować stężenie potasu i magnezu w osoczu, wykonywać badania EKG oraz w razie potrzeby modyfikować leczenie.¹¹

Baklofen – nasila przeciwnadciśnieniowe działanie indapamidu. Konieczne jest odpowiednie nawodnienie pacjenta oraz kontrola czynności nerek, szczególnie na początku leczenia.¹²

Allopurynol – jednoczesne podawanie z indapamidem może zwiększać częstość reakcji nadwrażliwości na allopurynol.¹³

Skojarzenia leków wymagające rozważenia

Leki moczopędne oszczędzające potas (amiloryd, spironolakton, triamteren) – chociaż takie skojarzenie może być korzystne dla niektórych pacjentów, nie eliminuje ono ryzyka hipokaliemii lub hiperkaliemii, szczególnie u osób z niewydolnością nerek lub cukrzycą. Należy monitorować stężenie potasu w osoczu oraz wykonywać badania EKG, a w razie potrzeby dostosować terapię.¹⁴

Metformina – stosowanie indapamidu z metforminą zwiększa ryzyko kwasicy mleczanowej związanej z metforminą, co wynika z możliwości rozwoju czynnościowej niewydolności nerek przy stosowaniu leków moczopędnych, zwłaszcza diuretyków pętlowych. Metformina nie powinna być stosowana, jeśli stężenie kreatyniny w osoczu przekracza 15 mg/l (135 µmol/l) u mężczyzn i 12 mg/l (110 µmol/l) u kobiet.¹⁵

Środki cieniujące zawierające jod – u pacjentów odwodnionych wskutek stosowania leków moczopędnych, w tym indapamidu, istnieje zwiększone ryzyko rozwoju ostrej niewydolności nerek, szczególnie przy zastosowaniu dużych dawek jodowych środków cieniujących. Przed badaniem z użyciem tych środków konieczne jest odpowiednie nawodnienie pacjenta.¹⁶

Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki – nasilają działanie przeciwnadciśnieniowe indapamidu oraz zwiększają ryzyko hipotonii ortostatycznej (działanie addytywne).¹⁷

Sole wapnia – przy jednoczesnym stosowaniu z indapamidem istnieje ryzyko hiperkalcemii, będące skutkiem zmniejszonego wydalania wapnia z moczem.¹⁸

Cyklosporyna, takrolimus – przy jednoczesnym stosowaniu z indapamidem istnieje ryzyko zwiększenia stężenia kreatyniny w osoczu bez zmiany stężenia cyklosporyny, nawet jeśli nie występuje utrata wody i/lub sodu.¹⁹

Kortykosteroidy, tetrakozaktyd (stosowane ogólnie) – mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe indapamidu poprzez zatrzymanie wody i/lub sodu w organizmie.²⁰

Interakcje związane z amlodypiną

Amlodypina, będąca antagonistą wapnia z grupy pochodnych dihydropirydyny, może wchodzić w interakcje z wieloma lekami.²¹

Dantrolen (wlew) – u zwierząt po podaniu werapamilu i dożylnym podaniu dantrolenu obserwowano zagrażające życiu migotanie komór i zapaść krążeniową związane z hiperkaliemią. Ze względu na ryzyko hiperkaliemii zaleca się unikanie jednoczesnego podawania antagonistów wapnia (w tym amlodypiny) u pacjentów podatnych na hipertermię złośliwą oraz w leczeniu hipertermii złośliwej.²²

Grejpfruty lub sok grejpfrutowy – jednoczesne spożywanie z amlodypiną nie jest zalecane, ponieważ może zwiększać biodostępność leku, co u niektórych pacjentów może prowadzić do nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego.²³

Inhibitory CYP3A4 – jednoczesne stosowanie amlodypiny z silnymi lub umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (inhibitory proteazy, azole przeciwgrzybicze, makrolidy jak erytromycyna lub klarytromycyna, werapamil, diltiazem) może znacząco zwiększyć stężenie amlodypiny w organizmie. Zmiany te mogą być bardziej istotne klinicznie u pacjentów w podeszłym wieku, dlatego może być konieczna kontrola kliniczna i dostosowanie dawki.²⁴

Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie amlodypiny i klarytromycyny, gdyż wiąże się to ze zwiększonym ryzykiem niedociśnienia tętniczego. Zalecana jest ścisła obserwacja pacjentów podczas takiej terapii skojarzonej.²⁵

Induktory CYP3A4 – podawanie znanych induktorów CYP3A4 może zmieniać stężenie amlodypiny w osoczu. Z tego powodu, zarówno podczas jednoczesnego stosowania, jak i po jego zakończeniu (szczególnie w przypadku silnych induktorów, takich jak ryfampicyna czy ziele dziurawca), należy kontrolować ciśnienie tętnicze i rozważyć konieczność modyfikacji dawki amlodypiny.²⁶

Wpływ amlodypiny na inne produkty lecznicze

Działanie hipotensyjne amlodypiny sumuje się z działaniem obniżającym ciśnienie krwi innych leków przeciwnadciśnieniowych.²⁷

W badaniach klinicznych dotyczących interakcji wykazano, że amlodypina nie wpływa na farmakokinetykę atorwastatyny, digoksyny lub warfaryny.²⁸

Takrolimus – jednoczesne stosowanie z amlodypiną może zwiększać stężenie takrolimusu we krwi. W celu uniknięcia toksyczności takrolimusu, u pacjentów leczonych takrolimusem i amlodypiną konieczne jest monitorowanie stężenia takrolimusu we krwi oraz ewentualne dostosowanie jego dawki.²⁹

Inhibitory kinazy mTOR (syrolimus, temsyrolimus, ewerolimus) – będąc substratami CYP3A, mogą wchodzić w interakcje z amlodypiną, która jest słabym inhibitorem CYP3A. Jednoczesne stosowanie może prowadzić do zwiększonej ekspozycji na inhibitory mTOR.³⁰

Cyklosporyna – u pacjentów po przeszczepieniu nerki obserwowano zmienne zwiększenie stężeń minimalnych cyklosporyny (średnio o 0%-40%) podczas jednoczesnego stosowania z amlodypiną. Należy rozważyć monitorowanie stężenia cyklosporyny u tych pacjentów i w razie potrzeby zmniejszyć jej dawkę.³¹

Symwastatyna – wielokrotne, jednoczesne podawanie amlodypiny w dawce 10 mg i symwastatyny w dawce 80 mg powodowało zwiększenie o 77% ekspozycji na symwastatynę w porównaniu do monoterapii symwastatyną. U pacjentów przyjmujących amlodypinę należy ograniczyć dawkę symwastatyny do 20 mg na dobę.³²

Interakcje produktu leczniczego Tertens-AM z alkoholem

Spożywanie alkoholu podczas terapii lekiem Tertens-AM może potencjalnie prowadzić do nasilenia działania hipotensyjnego zarówno indapamidu, jak i amlodypiny. Alkohol rozszerza naczynia krwionośne, co w połączeniu z działaniem przeciwnadciśnieniowym obu substancji czynnych może prowadzić do znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego, a w konsekwencji do objawów takich jak zawroty głowy, osłabienie czy nawet omdlenia.

Ponadto, alkohol może nasilać odwadniające działanie indapamidu, co zwiększa ryzyko zaburzeń elektrolitowych, szczególnie hipokaliemii. To z kolei może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych indapamidu, w tym zaburzeń rytmu serca.

Z tych powodów pacjentom leczonym produktem Tertens-AM zaleca się unikanie spożywania alkoholu lub znaczne ograniczenie jego konsumpcji. Jeśli pacjent zdecyduje się na spożycie alkoholu, powinien być świadomy zwiększonego ryzyka wystąpienia hipotonii i unikać nagłych zmian pozycji ciała, zwłaszcza z pozycji leżącej do stojącej.

Tabela interakcji leku Tertens-AM