Właściwości farmakokinetyczne
Soreca 10 mg

Właściwości farmakokinetyczne solifenacyny bursztynianu

Solifenacyna bursztynian, substancja czynna leku Soreca, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który determinuje jego skuteczność kliniczną oraz schemat dawkowania. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę właściwości farmakokinetycznych tego związku, obejmującą procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji leku z organizmu.¹

Wchłanianie solifenacyny

Po podaniu doustnym tabletek Soreca, solifenacyna bursztynian ulega wchłanianiu z przewodu pokarmowego z wysoką efektywnością. Maksymalne stężenie solifenacyny w osoczu (Cmax) jest osiągane w czasie od 3 do 8 godzin po przyjęciu leku. Istotną cechą farmakokinetyki tego związku jest fakt, że czas osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) nie zależy od zastosowanej dawki leku. Parametry farmakokinetyczne takie jak Cmax oraz pole pod krzywą stężenia (AUC) wykazują proporcjonalny wzrost w zakresie dawek od 5 mg do 40 mg, co świadczy o liniowej farmakokinetyce solifenacyny w zakresie dawek terapeutycznych. Całkowita dostępność biologiczna solifenacyny po podaniu doustnym jest wysoka i wynosi około 90%.²

Warto podkreślić, że przyjmowanie posiłków nie wpływa na wartości Cmax i AUC solifenacyny, co oznacza, że lek może być przyjmowany niezależnie od posiłków.³

Dystrybucja solifenacyny w organizmie

Po wchłonięciu do krwiobiegu solifenacyna ulega dystrybucji w tkankach organizmu. Pozorna objętość dystrybucji solifenacyny po podaniu dożylnym wynosi około 600 litrów, co wskazuje na szeroką dystrybucję leku w tkankach. Solifenacyna charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, wynoszącym około 98%. Głównym białkiem wiążącym solifenacynę jest kwaśna α1-glikoproteina.⁴

Metabolizm solifenacyny

Solifenacyna podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu. Głównym enzymem odpowiedzialnym za biotransformację tego związku jest cytochrom P450 3A4 (CYP3A4). Istnieją również alternatywne szlaki metaboliczne, które mogą uczestniczyć w metabolizmie solifenacyny. Klirens ogólnoustrojowy solifenacyny wynosi około 9,5 litra na godzinę, natomiast okres półtrwania w fazie końcowej eliminacji mieści się w zakresie 45-68 godzin.⁵

W badaniach dotyczących metabolizmu solifenacyny po podaniu doustnym zidentyfikowano w osoczu cztery metabolity:

• 4R-hydroksysolifenacyna – jest to metabolit czynny farmakologicznie
• N-glukuronid – metabolit farmakologicznie nieaktywny
• N-tlenek – metabolit farmakologicznie nieaktywny
• 4R-hydroksy-N-tlenek solifenacyny – metabolit farmakologicznie nieaktywny

⁶

Eliminacja solifenacyny

Eliminacja solifenacyny zachodzi głównie drogą nerkową, z mniejszym udziałem wydalania z kałem. W badaniach z zastosowaniem solifenacyny znakowanej radioizotopem 14C, w ciągu 26 dni od podania pojedynczej dawki 10 mg, około 70% aktywności promieniotwórczej wykryto w moczu, a 23% w kale.⁷

Analiza składu moczu wykazała, że substancja czynna w formie niezmienionej stanowi około 11% całkowitej aktywności promieniotwórczej. Pozostała część to metabolity solifenacyny:

• N-tlenek – około 18% aktywności
• 4R-hydroksy-N-tlenek – około 9% aktywności
• 4R-hydroksymetabolit (czynny metabolit) – około 8% aktywności

⁸

Farmakokinetyka w populacjach specjalnych

Wpływ wieku na farmakokinetykę

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u osób w podeszłym wieku (65-80 lat) wykazały, że ekspozycja na solifenacynę, wyrażona jako AUC, po podaniu solifenacyny bursztynianu (5 mg i 10 mg raz na dobę) była podobna jak u osób młodych (w wieku poniżej 55 lat). Zaobserwowano nieznaczne różnice w postaci nieco mniejszej średniej szybkości wchłaniania (wyrażonej jako tmax) u osób w podeszłym wieku oraz wydłużenie okresu półtrwania w fazie końcowej eliminacji o około 20% w tej grupie pacjentów. Różnice te nie zostały uznane za istotne klinicznie, dlatego dostosowanie dawki leku w zależności od wieku pacjenta nie jest konieczne.⁹

Farmakokinetyka solifenacyny nie została określona w populacji dzieci i młodzieży.¹⁰

Wpływ płci i rasy na farmakokinetykę

Badania wykazały, że farmakokinetyka solifenacyny nie jest zależna od płci pacjenta. Podobnie, nie stwierdzono wpływu przynależności rasowej na parametry farmakokinetyczne solifenacyny.¹¹

Farmakokinetyka u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek

Wpływ zaburzeń czynności nerek na farmakokinetykę solifenacyny zależy od stopnia nasilenia tych zaburzeń:

• U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek wartości AUC i Cmax solifenacyny nie różniły się istotnie od tych, które stwierdzano u zdrowych ochotników.
• U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≤30 ml/min) ekspozycja na solifenacynę była istotnie większa niż w grupie kontrolnej, co przejawiało się:
  • zwiększeniem Cmax o około 30%
  • zwiększeniem AUC o ponad 100%
  • wydłużeniem t½ o ponad 60%

Badania wykazały istotną statystycznie zależność pomiędzy klirensem kreatyniny a klirensem solifenacyny.¹²

Należy zaznaczyć, że nie oceniano farmakokinetyki solifenacyny u pacjentów poddawanych hemodializie.¹³

Farmakokinetyka u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby

U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (od 7 do 9 punktów w klasyfikacji Childa-Pugha) parametry farmakokinetyczne solifenacyny ulegały następującym zmianom w porównaniu z osobami zdrowymi:

• Wartość Cmax nie ulegała zmianie
• Wartość AUC zwiększała się o 60%
• Okres półtrwania (t½) wydłużał się dwukrotnie

Nie przeprowadzono badań farmakokinetyki solifenacyny u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.¹⁴