Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Rasagiline Vipharm

Rasagilina, jako substancja czynna leku Rasagiline Vipharm, została poddana kompleksowym badaniom przedklinicznym w celu określenia jej profilu bezpieczeństwa przed wprowadzeniem do stosowania klinicznego. Przeprowadzone badania obejmowały szeroki zakres ocen, w tym badania farmakologiczne dotyczące bezpieczeństwa, badania toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, potencjału rakotwórczego oraz wpływu na rozród i rozwój potomstwa. Wyniki tych badań nie ujawniły szczególnego zagrożenia dla człowieka.¹

Potencjał genotoksyczny

W ramach oceny potencjału genotoksycznego rasagiliny przeprowadzono szereg badań zarówno w warunkach in vivo, jak i in vitro. W testach in vivo oraz w kilku różnych układach in vitro z wykorzystaniem bakterii i hepatocytów, rasagilina nie wykazała potencjalnego działania genotoksycznego. Jest to istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa długotrwałego stosowania leku.²

Należy jednak zaznaczyć, że w warunkach obecności aktywacji metabolicznej, przy stężeniach rasagiliny charakteryzujących się silnym działaniem genotoksycznym (znacznie przewyższających poziomy osiągalne w warunkach klinicznych), zaobserwowano zwiększenie aberracji chromosomalnych. Te obserwacje dotyczą jednak stężeń, które są nieosiągalne podczas normalnego stosowania terapeutycznego u pacjentów, co zmniejsza ich znaczenie kliniczne.³

Potencjał rakotwórczy

Badania potencjału rakotwórczego (karcynogenności) przeprowadzono na dwóch gatunkach zwierząt laboratoryjnych: szczurach i myszach, stosując dawki wielokrotnie przewyższające te stosowane u ludzi. W badaniach na szczurach rasagilina nie wykazała działania rakotwórczego, pomimo ekspozycji systemowej 84-339 razy większej od oczekiwanego stężenia w osoczu u ludzi przyjmujących standardową dawkę terapeutyczną wynoszącą 1 mg na dobę.⁴

W badaniach na myszach zaobserwowano natomiast zwiększoną częstość występowania zmian nowotworowych w układzie oddechowym. Dotyczyło to łącznego występowania gruczolaka oskrzelikowego/pęcherzykowego oraz raka przy ekspozycji systemowej 144-213 razy przewyższającej oczekiwane stężenie w osoczu u ludzi przyjmujących dawkę 1 mg na dobę. Te wyniki uzyskano jednak przy ekspozycji znacznie przekraczającej stężenia osiągane podczas terapii u ludzi.⁵

Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym

Przeprowadzone konwencjonalne badania toksyczności po podaniu wielokrotnym rasagiliny nie wykazały szczególnych zagrożeń dla człowieka. Ocena parametrów biochemicznych, hematologicznych oraz badania histopatologiczne nie ujawniły istotnych zmian świadczących o potencjalnej toksyczności narządowej przy dawkach terapeutycznych.⁶

Wpływ na rozród i rozwój potomstwa

Badania przedkliniczne oceniające wpływ rasagiliny na rozród i rozwój potomstwa nie ujawniły szczególnych zagrożeń. Rasagilina nie wykazywała negatywnego wpływu na płodność, przebieg ciąży, rozwój zarodka i płodu oraz na rozwój postnatalny potomstwa w stężeniach, które nie powodowały toksyczności matczynej.⁷

Badania farmakologiczne dotyczące bezpieczeństwa

Konwencjonalne badania farmakologiczne dotyczące bezpieczeństwa rasagiliny obejmowały ocenę wpływu substancji na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy, ośrodkowy układ nerwowy oraz funkcje metaboliczne. Przeprowadzone badania nie ujawniły żadnych niepokojących efektów, które mogłyby sugerować szczególne zagrożenie dla człowieka podczas stosowania rasagiliny w dawkach terapeutycznych.⁸

Podsumowując, kompleksowe badania przedkliniczne rasagiliny obejmujące ocenę potencjalnej toksyczności ostrej i przewlekłej, genotoksyczności, rakotwórczości oraz wpływu na rozród i rozwój potomstwa, nie wykazały szczególnych zagrożeń dla człowieka podczas stosowania terapeutycznego w zalecanej dawce 1 mg na dobę. Obserwowane efekty w badaniach na zwierzętach występowały przy ekspozycjach systemowych wielokrotnie przewyższających ekspozycję osiąganą u pacjentów podczas terapii.⁹