Właściwości farmakodynamiczne

Chlorowodorek tamsulosyny, główna substancja czynna leku Ranlosin XR, należy do grupy farmakoterapeutycznej określanej jako antagoniści receptora α1-adrenergicznego, stosowanej w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego. Substancja ta znajduje klasyfikację w systemie ATC pod kodem G04C A02.¹

Mechanizm działania

Tamsulosyna wykazuje działanie jako wybiórczy, kompetencyjny antagonista postsynaptycznych receptorów adrenergicznych typu α1. Szczególną selektywność wykazuje wobec podtypów α1A oraz α1D tych receptorów. Główny efekt farmakodynamiczny polega na wywołaniu rozkurczu mięśniówki gładkiej gruczołu krokowego oraz cewki moczowej.²

Działanie farmakodynamiczne

Efekty farmakodynamiczne tamsulosyny obejmują przede wszystkim zwiększenie maksymalnego przepływu cewkowego moczu. Poprzez rozkurczenie mięśniówki gładkiej gruczołu krokowego i cewki moczowej, tamsulosyna zmniejsza zwężenie drogi odpływu moczu, co prowadzi do istotnej redukcji objawów związanych z opróżnianiem pęcherza.³

Lek wykazuje również korzystny wpływ na objawy z napełniania, których patogeneza jest związana z niestabilnością pęcherza moczowego. Należy podkreślić, że zarówno redukcja objawów z napełniania, jak i opróżniania utrzymuje się przez cały okres długotrwałej terapii. Skuteczne działanie leku prowadzi do znaczącego opóźnienia konieczności zastosowania inwazyjnych metod leczenia, takich jak interwencje chirurgiczne czy cewnikowanie.⁴

Choć leki z grupy antagonistów receptora α1-adrenergicznego mogą teoretycznie powodować obniżenie ciśnienia tętniczego krwi poprzez zmniejszenie oporu naczyniowego obwodowego, w przypadku tamsulosyny podczas badań klinicznych nie zaobserwowano istotnego klinicznie efektu hipotensyjnego.⁵

Badania kliniczne w populacji pediatrycznej

Tamsulosyna była również przedmiotem badań w populacji pediatrycznej z pęcherzem neurogennym. Przeprowadzono randomizowane badanie kliniczne kontrolowane placebo, z podwójnie ślepą próbą oraz ze zróżnicowanym dawkowaniem, które objęło 161 dzieci w przedziale wiekowym od 2 do 16 lat. Uczestników losowo przydzielono do czterech grup otrzymujących:⁶

• Małą dawkę tamsulosyny (0,001 do 0,002 mg/kg masy ciała)
• Średnią dawkę tamsulosyny (0,002 do 0,004 mg/kg masy ciała)
• Dużą dawkę tamsulosyny (0,004 do 0,008 mg/kg masy ciała)
• Placebo

W badaniu zdefiniowano następujące punkty końcowe:<sup data-drug="Ranlosin XR" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Pierwszorzędowym punktem końcowym była liczba pacjentów, u których wartość LPP (ang. leak point pressure – ciśnienie wyciekania moczu podczas nadaktywnego skurczu wypieracza) zmniejszyła się do 7

Pierwszorzędowy punkt końcowy:

• Liczba pacjentów, u których ciśnienie wyciekania moczu podczas nadaktywnego skurczu wypieracza (LPP – leak point pressure) zmniejszyło się do wartości poniżej 40 cm H2O, określana na podstawie dwukrotnych pomiarów w ciągu doby

Drugorzędowe punkty końcowe obejmowały:⁸

• Rzeczywistą i procentową zmianę ciśnienia wyciekania moczu w porównaniu do wartości wyjściowych
• Poprawę lub stabilizację stanu w zakresie wodonercza i wodniaka moczowodu
• Zmiany objętości moczu uzyskiwanego podczas cewnikowania
• Zmiany liczby epizodów wycieków moczu w trakcie cewnikowania, odnotowywanych w dzienniczku cewnikowania

Wyniki badania nie wykazały statystycznie istotnych różnic pomiędzy grupą przyjmującą placebo a żadną z trzech grup otrzymujących tamsulosynę. Brak znamiennych różnic dotyczył zarówno pierwszorzędowego punktu końcowego, jak i wszystkich punktów drugorzędowych. Co istotne, nie zaobserwowano odpowiedzi terapeutycznej na żadną z zastosowanych dawek leku.⁹