Właściwości farmakokinetyczne
Pyreoxing 500 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne metamizolu sodowego

Farmakokinetyka metamizolu sodowego, substancji czynnej produktu Pyreoxing (500 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań), nie została jeszcze w pełni zbadana. Dostępne dane pozwalają jednak na scharakteryzowanie głównych procesów farmakokinetycznych tej substancji i jej metabolitów.¹

Metabolizm i substancje czynne

Po podaniu doustnym metamizol ulega całkowitej hydrolizie w jelicie do 4-metylo-amino-antypiryny (MAA), która stanowi główną substancję czynną.² Za działanie kliniczne odpowiada głównie MAA, ale również w pewnym stopniu 4-amino-antypiryna (AA).³ Wartości AUC dla AA stanowią około 25% wartości AUC dla MAA.⁴

Pozostałe dwa zidentyfikowane metabolity – 4-N-acetylo-amino-antypiryna (AAA) i 4-N-formylo-amino-antypiryna (FAA) – najprawdopodobniej nie wykazują istotnego wpływu klinicznego.⁵ Należy zaznaczyć, że wszystkie metabolity metamizolu charakteryzują się nieliniową farmakokinetyką.⁶

Wchłanianie i dostępność biologiczna

Dostępność biologiczna głównego aktywnego metabolitu (MAA) wynosi około 90% i jest nieco większa po podaniu doustnym niż po podaniu dożylnym.⁷ Spożywanie posiłków podczas przyjmowania metamizolu nie wpływa istotnie na farmakokinetykę MAA.⁸

Dystrybucja i wiązanie z białkami

Metabolity metamizolu wykazują zróżnicowany stopień wiązania z białkami osocza. Procent wiązania z białkami poszczególnych metabolitów przedstawia się następująco:⁹

Eliminacja i półtrwanie

Po podaniu dożylnym okres półtrwania metamizolu w osoczu wynosi około 14 minut.¹⁰ Po podaniu dożylnym dawki znakowanej izotopem promieniotwórczym, około 96% dawki jest wykrywane w moczu, a około 6% w kale.¹¹

Po podaniu pojedynczej dawki doustnej 85% metabolitów jest eliminowanych z moczem, z następującym udziałem poszczególnych metabolitów:¹²

• MAA: 3% ± 1% – główny aktywny metabolit z krótszym okresem półtrwania
• AA: 6% ± 3% – drugi aktywny metabolit
• AAA: 26% ± 8% – metabolit bez istotnego działania klinicznego
• FAA: 23% ± 4% – metabolit bez istotnego działania klinicznego

Wartości klirensu nerkowego po podaniu pojedynczej dawki doustnej 1 g metamizolu wynoszą:¹³

Okres półtrwania w osoczu dla poszczególnych metabolitów przedstawia się następująco:¹⁴

Farmakokinetyka w grupach specjalnych

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku pole pod krzywą stężenia w czasie (AUC) ulega od 2- do 3-krotnemu zwiększeniu w porównaniu z młodszymi pacjentami.¹⁵ Może to sugerować potrzebę dostosowania dawkowania w tej grupie pacjentów.

Pacjenci z zaburzeniami wątroby

U pacjentów z marskością wątroby, po podaniu doustnym pojedynczej dawki, okres półtrwania MAA i FAA uległ około 3-krotnemu wydłużeniu (do około 10 godzin), podczas gdy okres półtrwania AA i AAA nie uległ wydłużeniu w tym samym stopniu.¹⁶ Należy rozważyć dostosowanie dawkowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.

Pacjenci z zaburzeniami nerek

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek nie zostali szczegółowo przebadani pod kątem farmakokinetyki metamizolu. Dostępne dane wskazują jednak na zmniejszone tempo eliminacji niektórych metabolitów, szczególnie AAA i FAA.¹⁷ Należy zachować ostrożność przy podawaniu metamizolu pacjentom z zaburzeniami czynności nerek i rozważyć dostosowanie schematu dawkowania.

Kumulacja metabolitów

Podczas krótkoterminowego stosowania metamizolu kumulacja metabolitów nie ma istotnego znaczenia klinicznego.¹⁸ Wynika to prawdopodobnie z relatywnie szybkiej eliminacji głównych aktywnych metabolitów (MAA i AA).