Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Złożona forma produktu leczniczego Osaver HCT, zawierającego olmesartan medoksomil i hydrochlorotiazyd, wymaga szczególnej uwagi przy stosowaniu z innymi preparatami leczniczymi. Wiele interakcji wynika zarówno z właściwości farmakodynamicznych i farmakokinetycznych obu substancji czynnych, jak i może prowadzić do nasilenia lub osłabienia działania terapeutycznego, a także zwiększać ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.¹

Interakcje dotyczące produktu złożonego zawierającego olmesartan medoksomil i hydrochlorotiazyd

Jednoczesne stosowanie niezalecane:

Lit – Odnotowano przypadki odwracalnego zwiększenia stężenia litu w surowicy oraz objawy toksyczności podczas jednoczesnego podawania litu z inhibitorami konwertazy angiotensyny lub antagonistami receptora angiotensyny II. Dodatkowo tiazydowe leki moczopędne zmniejszają klirens nerkowy litu, co zwiększa ryzyko zatrucia. Z tego powodu nie zaleca się jednoczesnego stosowania produktu Osaver HCT z litem. Jeśli takie skojarzenie jest konieczne, należy ściśle monitorować stężenie litu w surowicy.²

Jednoczesne stosowanie wymagające zachowania ostrożności:

• Baklofen – Może powodować nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego Osaver HCT.³
• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) – Leki takie jak kwas acetylosalicylowy (>3 g/dobę), inhibitory COX-2 oraz nieselektywne NLPZ mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe tiazydowych leków moczopędnych i antagonistów receptora angiotensyny II. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (np. odwodnionych lub w podeszłym wieku) jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II i leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do pogorszenia czynności nerek, z możliwością wystąpienia ostrej niewydolności nerek. Takie skojarzenie należy stosować ostrożnie, szczególnie u osób starszych. Pacjenci powinni być odpowiednio nawodnieni, a czynność nerek powinna być oceniana po rozpoczęciu leczenia skojarzonego oraz okresowo w późniejszym czasie.⁴
• Amifostyna – Może nasilać działanie przeciwnadciśnieniowe preparatu.⁵
• Inne leki przeciwnadciśnieniowe – Działanie obniżające ciśnienie tętnicze produktu Osaver HCT może być nasilone podczas jednoczesnego stosowania innych leków przeciwnadciśnieniowych.⁶
• Alkohol, barbiturany, opioidy lub leki przeciwdepresyjne – Mogą nasilać niedociśnienie ortostatyczne.⁷

Interakcje dotyczące olmesartanu medoksomilu

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania:

• Inhibitory konwertazy angiotensyny, antagoniści receptora angiotensyny II lub aliskiren – Badania kliniczne wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa częstość występowania działań niepożądanych, takich jak niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z monoterapią lekiem z grupy antagonistów układu RAA.⁸
• Produkty lecznicze wpływające na stężenie potasu – Jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas, suplementów potasu, zamienników soli zawierających potas lub innych leków (np. heparyna, inhibitory ACE) może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu w surowicy krwi. W przypadku stosowania leków wpływających na stężenie potasu w skojarzeniu z produktem Osaver HCT, należy monitorować stężenie potasu w surowicy.⁹
• Kolesewelam – Jednoczesne podawanie kolesewelamu chlorowodorku zmniejsza narażenie ogólnoustrojowe, maksymalne stężenie olmesartanu w osoczu oraz skraca okres półtrwania. Podanie olmesartanu medoksomilu co najmniej 4 godziny przed przyjęciem kolesewelamu chlorowodorku zmniejsza interakcję tych produktów.¹⁰

Dodatkowe informacje:

• Leki o działaniu zobojętniającym (wodorotlenek glinowo-magnezowy) mogą powodować umiarkowane zmniejszenie dostępności biologicznej olmesartanu.¹¹
• Olmesartan medoksomil nie wywiera istotnego wpływu na farmakokinetykę i farmakodynamikę warfaryny, farmakokinetykę digoksyny, ani na farmakokinetykę prawastatyny u zdrowych osób.¹²
• Olmesartan nie wywiera klinicznie istotnego hamującego wpływu na enzymy cytochromu P450 u ludzi (1A1/2, 2A6, 2C8/9, 2C19, 2D6, 2E1, 3A4) w badaniach in vitro oraz wywiera minimalny efekt indukujący na aktywność cytochromu P450 u szczurów. Z tego powodu nie należy oczekiwać interakcji pomiędzy olmesartanem a lekami metabolizowanymi przez te enzymy.¹³

Interakcje dotyczące hydrochlorotiazydu

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania:

• Produkty lecznicze wpływające na stężenie potasu – Utrata potasu powodowana przez hydrochlorotiazyd może zostać nasilona przez jednoczesne podawanie innych leków prowadzących do utraty potasu i hipokaliemii (np. inne leki moczopędne powodujące zwiększone wydalanie potasu, leki przeczyszczające, glikokortykosteroidy, ACTH, amfoterycyna, karbenoksolon, sól sodowa penicyliny G lub pochodne kwasu salicylowego). Z tego powodu nie zaleca się jednoczesnego stosowania tych leków.¹⁴

Jednoczesne stosowanie wymagające zachowania ostrożności:

• Sole wapnia – Tiazydowe leki moczopędne mogą prowadzić do zwiększenia stężenia wapnia w surowicy krwi ze względu na jego zmniejszone wydalanie. Jeżeli istnieje konieczność stosowania suplementacji wapnia, należy kontrolować jego stężenie w surowicy krwi i odpowiednio do wyniku modyfikować dawkę wapnia.¹⁵
• Żywice – kolestyramina i kolestypol – W obecności żywic jonowymiennych wchłanianie hydrochlorotiazydu jest zaburzone.¹⁶
• Glikozydy naparstnicy – Hipokaliemia lub hipomagnezemia spowodowana działaniem leku tiazydowego może sprzyjać wystąpieniu zaburzeń rytmu serca wywołanych przez glikozydy naparstnicy.¹⁷
• Produkty lecznicze, na których działanie mają wpływ zaburzenia stężenia potasu w surowicy krwi – Okresowa kontrola stężenia potasu we krwi i badanie EKG zalecane są podczas podawania produktu Osaver HCT z lekami, na których działanie mają wpływ zaburzenia stężenia potasu (np. glikozydy naparstnicy i leki przeciwarytmiczne) oraz z lekami mogącymi wywołać częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes, gdyż hipokaliemia sprzyja wystąpieniu tej arytmii. Do leków tych należą:
  • leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid)
  • leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid)
  • niektóre leki przeciwpsychotyczne (np. tiorydazyna, chloropromazyna, lewomepromazyna, trifluoperazyna, cyjamemazyna, sulpiryd, sultopryd, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperydol, droperydol)
  • inne (np. beprydyl, cyzapryd, difemanil, erytromycyna podawana dożylnie, halofantryna, mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, terfenadyna, winkamina podawana dożylnie)

  ¹⁸

• Niedepolaryzujące leki zwiotczające mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryna) – Hydrochlorotiazyd może nasilać działanie niedepolaryzujących leków zwiotczających mięśnie szkieletowe.¹⁹
• Leki o działaniu przeciwcholinergicznym (np. atropina, biperyden) – Zwiększają dostępność biologiczną tiazydowych leków moczopędnych przez zwolnienie motoryki jelit oraz szybkości opróżniania żołądka.²⁰
• Leki przeciwcukrzycowe (doustne i insulina) – Leczenie tiazydem może wpływać na tolerancję glukozy. Może być konieczna modyfikacja dawki leku przeciwcukrzycowego.²¹
• Metformina – Należy stosować ostrożnie ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej wywołanej przez możliwą czynnościową niewydolność nerek związaną ze stosowaniem hydrochlorotiazydu.²²
• Beta-adrenolityki i diazoksyd – Tiazydy mogą nasilać hiperglikemizujące działanie beta-adrenolityków i diazoksydu.²³
• Aminy presyjne (np. noradrenalina) – Działanie amin presyjnych może być osłabione.²⁴
• Produkty lecznicze stosowane w leczeniu dny moczanowej (probenecyd, sulfinpirazon i allopurynol) – Może być konieczne dostosowanie dawki leków zwiększających wydalanie kwasu moczowego z moczem, ponieważ hydrochlorotiazyd może zwiększać stężenie kwasu moczowego w surowicy krwi. Konieczne może być zwiększenie dawki probenecydu lub sulfinpirazonu. Jednoczesne podawanie tiazydu może zwiększać częstość występowania reakcji nadwrażliwości na allopurynol.²⁵
• Amantadyna – Tiazydy mogą zwiększać ryzyko wystąpienia działań niepożądanych powodowanych przez amantadynę.²⁶
• Leki o działaniu cytotoksycznym (np. cyklofosfamid, metotreksat) – Tiazydy mogą zmniejszać wydalanie leków cytotoksycznych przez nerki i nasilać ich działanie mielosupresyjne.²⁷
• Salicylany – W przypadku stosowania dużych dawek salicylanów, hydrochlorotiazyd może nasilać toksyczne działanie salicylanów na ośrodkowy układ nerwowy.²⁸
• Metylodopa – Opisywano pojedyncze przypadki niedokrwistości hemolitycznej po jednoczesnym stosowaniu hydrochlorotiazydu i metylodopy.²⁹
• Cyklosporyna – Jednoczesne podawanie cyklosporyny może zwiększyć ryzyko hiperurykemii i powikłań o typie dny moczanowej.³⁰
• Tetracykliny – Jednoczesne podawanie tetracyklin i tiazydów zwiększa ryzyko wzrostu stężenia mocznika w osoczu krwi spowodowanego przez tetracykliny. Ta interakcja prawdopodobnie nie dotyczy doksycykliny.³¹

Interakcje z alkoholem

Spożywanie alkoholu podczas stosowania produktu Osaver HCT wymaga szczególnej ostrożności. Alkohol może nasilać niedociśnienie ortostatyczne wywołane przez produkt leczniczy Osaver HCT.³² Mechanizm tego działania wynika z rozszerzającego naczynia krwionośne działania alkoholu, które w połączeniu z efektem hipotensyjnym olmesartanu i hydrochlorotiazydu może prowadzić do gwałtownego spadku ciśnienia tętniczego.

Jednoczesne spożywanie alkoholu podczas terapii produktem Osaver HCT może spowodować:

• Nasilenie działania hipotensyjnego leku
• Zwiększone ryzyko zawrotów głowy i omdleń
• Upośledzoną zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn
• Zwiększone ryzyko odwodnienia spowodowanego diuretycznym działaniem zarówno hydrochlorotiazydu, jak i alkoholu

Z tego powodu zaleca się ograniczenie lub unikanie spożywania alkoholu podczas leczenia produktem Osaver HCT. W przypadku gdy spożycie alkoholu jest nieuniknione, pacjent powinien być poinformowany o możliwych konsekwencjach i zwiększonym ryzyku działań niepożądanych.

Tabela interakcji produktu Osaver HCT