Właściwości farmakokinetyczne montelukastu

Montelukast Bluefish Pharma w postaci tabletek powlekanych 10 mg zawiera montelukast sodowy jako substancję czynną. Farmakokinetyka tego leku obejmuje szereg procesów zachodzących w organizmie, które determinują jego działanie terapeutyczne. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę właściwości farmakokinetycznych tego preparatu.¹

Proces wchłaniania

Montelukast charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. U pacjentów dorosłych po podaniu na czczo tabletki powlekanej 10 mg, maksymalne stężenie leku w osoczu (Cmax) osiągane jest po upływie 3 godzin (Tmax). Biodostępność po podaniu doustnym kształtuje się na poziomie średnio 64%, co wskazuje na dość wysoką przyswajalność substancji aktywnej.²

Istotną cechą farmakokinetyki montelukastu jest brak wpływu pokarmu na jego wchłanianie. Standardowy posiłek nie modyfikuje biodostępności ani maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po doustnym podaniu leku. Fakt ten potwierdzono w badaniach klinicznych, w których tabletkę powlekaną 10 mg podawano niezależnie od czasu przyjmowania posiłków, wykazując niezmienioną skuteczność i profil bezpieczeństwa.³

Dystrybucja w organizmie

Po wchłonięciu, montelukast wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza – ponad 99%, co znacząco wpływa na jego dostępność i aktywność. Objętość dystrybucji montelukastu w stanie stacjonarnym waha się w zakresie 8-11 litrów, co świadczy o jego umiarkowanej dystrybucji w tkankach.⁴

Badania przeprowadzone na szczurach z zastosowaniem znakowanego radioaktywnie montelukastu wykazały, że lek w minimalnym stopniu przenika przez barierę krew-mózg. Co więcej, po upływie 24 godzin od podania dawki, stężenia znakowanego radioaktywnie związku były minimalne we wszystkich pozostałych badanych tkankach, co wskazuje na ograniczoną akumulację leku w organizmie.⁵

Metabolizm leku

Montelukast podlega intensywnym przemianom metabolicznym w organizmie. Interesujący jest fakt, że w badaniach z zastosowaniem dawek terapeutycznych zarówno u dorosłych, jak i u dzieci, stężenia metabolitów montelukastu w osoczu w stanie stacjonarnym były na poziomie niewykrywalnym stosowanymi metodami analitycznymi.⁶

Głównym enzymem odpowiedzialnym za metabolizm montelukastu jest cytochrom P450 2C8. Dodatkowo, w proces metabolizmu mogą być zaangażowane enzymy CYP 3A4 oraz CYP 2C9, jednak ich rola jest drugorzędna. Potwierdzają to badania z użyciem itrakonazolu, który będąc inhibitorem CYP 3A4, nie wpływał na farmakokinetykę montelukastu u zdrowych osób otrzymujących lek w dawce 10 mg.⁷

Badania przeprowadzone in vitro z wykorzystaniem mikrosomów ludzkiej wątroby wykazały, że terapeutyczne stężenia montelukastu w osoczu nie hamują aktywności najważniejszych izoenzymów cytochromu P450, takich jak 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 czy 2D6. Warto podkreślić, że udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest minimalny, co wskazuje, że aktywność farmakologiczna związana jest głównie z postacią macierzystą leku.⁸

Eliminacja z organizmu

Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych osób dorosłych wynosi przeciętnie 45 ml/min, co wskazuje na stosunkowo szybką eliminację leku z krwiobiegu. Po doustnym podaniu dawki znakowanego radioaktywnie montelukastu, większość radioaktywności (86%) została wykryta w kale zebranym w ciągu 5 dni, a jedynie śladowe ilości (<0,2%) w moczu.<sup data-drug="Montelukast Bluefish Pharma" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych osób dorosłych wynosi przeciętnie 45 ml/min. Po doustnym podaniu dawki znakowanego radioaktywnie montelukastu 86% radioaktywności wykryto w kale z 5-dobowej zbiórki, a 9

Te wyniki, w połączeniu z szacunkowymi wartościami biodostępności montelukastu po podaniu doustnym, jednoznacznie wskazują, że zarówno sam montelukast, jak i jego metabolity, są wydalane niemal wyłącznie z żółcią, co potwierdza dominującą rolę wątroby w eliminacji tego leku.¹⁰

Farmakokinetyka w grupach specjalnych

Właściwości farmakokinetyczne montelukastu wykazują pewne specyficzne cechy w odniesieniu do różnych grup pacjentów:

• Pacjenci w podeszłym wieku – nie jest konieczne dostosowanie dawki u tych pacjentów, co sugeruje brak istotnych zmian w farmakokinetyce leku związanych z wiekiem.¹¹
• Pacjenci z niewydolnością wątroby – modyfikacja dawkowania nie jest konieczna u osób z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby. Brak jest jednak danych dotyczących farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (>9 punktów w skali Childa-Pugha).^{9 punktów w skali Childa-Pugha).”>12}
• Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek – nie przeprowadzono specyficznych badań w tej grupie, jednak ze względu na fakt, że montelukast i jego metabolity są wydalane głównie z żółcią, zakłada się, że dostosowanie dawki u pacjentów z niewydolnością nerek nie jest konieczne.¹³

Interakcje farmakokinetyczne

W aspekcie interakcji farmakokinetycznych warto zauważyć, że podczas stosowania dużych dawek montelukastu (20 i 60 razy większych od dawki zalecanej u osób dorosłych) obserwowano zmniejszenie stężenia teofiliny w osoczu krwi. Efekt ten nie występował jednak podczas stosowania leku w zalecanej dawce terapeutycznej 10 mg raz na dobę.¹⁴