Właściwości farmakokinetyczne
Metformin hydrochloride STADA 500 mg

Właściwości farmakokinetyczne Metformin hydrochloride STADA 500 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu

Metformin hydrochloride STADA w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które determinują jego profil kliniczny i zasady stosowania. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę procesu wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji leku z organizmu.

Wchłanianie

Po doustnym podaniu dawki 500 mg metforminy chlorowodorku w postaci tabletki o przedłużonym uwalnianiu obserwuje się znaczące opóźnienie wchłaniania substancji czynnej w porównaniu z tabletkami o natychmiastowym uwalnianiu. Maksymalne stężenie we krwi (Tmax) występuje po 7 godzinach, podczas gdy dla tabletek o natychmiastowym uwalnianiu parametr ten wynosi zaledwie 2,5 godziny. ¹

W stanie stacjonarnym, podobnie jak w przypadku preparatów o natychmiastowym uwalnianiu, maksymalne stężenie leku (Cmax) oraz pole pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC) nie zwiększają się proporcjonalnie do podawanej dawki. Wartość AUC po jednorazowym podaniu doustnym 2000 mg metforminy w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu jest porównywalna do wartości obserwowanej po podaniu 1000 mg metforminy w postaci tabletek o natychmiastowym uwalnianiu aplikowanych dwa razy na dobę. ²

Zmienność wewnątrzosobnicza parametrów Cmax i AUC dla metforminy w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu jest porównywalna do zmienności obserwowanej przy podawaniu metforminy w tabletkach o natychmiastowym uwalnianiu. ³

Wpływ pokarmu na wchłanianie leku

Przyjęcie dwóch tabletek metforminy o przedłużonym uwalnianiu o mocy 500 mg wraz z posiłkiem powoduje istotne zmiany parametrów farmakokinetycznych – AUC zwiększa się o około 70%, maksymalne stężenie (Cmax) wzrasta o 18%, a czas osiągnięcia stężenia maksymalnego (Tmax) wydłuża się nieznacznie, o około 1 godzinę w porównaniu z podaniem na czczo. ⁴

Należy jednak zaznaczyć, że pokarm generalnie nie ma wpływu na całkowitą ilość wchłoniętej metforminy o przedłużonym uwalnianiu. ⁵

Po wielokrotnym podaniu metforminy w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach sięgających 2000 mg nie obserwuje się kumulacji produktu leczniczego w organizmie. ⁶

Dystrybucja

Metformina chlorowodorek charakteryzuje się niewielkim powinowactwem do białek osocza, co oznacza, że wiązanie z tymi strukturami jest nieznaczne. Lek przenika natomiast do wnętrza erytrocytów, które stanowią prawdopodobnie drugi kompartment dystrybucji poza osoczem. Maksymalne stężenie metforminy we krwi pełnej jest niższe niż maksymalne stężenie w osoczu, przy czym oba parametry osiągają szczyt w zbliżonym czasie. ⁷

Średnia objętość dystrybucji (Vd) metforminy mieści się w zakresie od 63 do 276 litrów, co wskazuje na znaczną dystrybucję tkankową leku. ⁸

Metabolizm

Metformina nie podlega procesom metabolicznym w organizmie człowieka. Substancja jest wydalana z moczem w formie niezmienionej, czyli jako związek macierzysty. U ludzi nie zidentyfikowano żadnych metabolitów metforminy. ⁹

Eliminacja

Klirens nerkowy metforminy przekracza wartość 400 ml/min, co jednoznacznie wskazuje, że lek jest eliminowany z organizmu zarówno w procesie przesączania kłębuszkowego, jak i wydzielania kanalikowego. Po podaniu doustnym, pozorny okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji wynosi około 6,5 godziny. ¹⁰

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek klirens nerkowy metforminy ulega redukcji proporcjonalnie do spadku klirensu kreatyniny. Konsekwencją tego zjawiska jest wydłużenie okresu półtrwania w fazie eliminacji, co prowadzi do zwiększenia stężenia metforminy w osoczu. ¹¹

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Dane dotyczące farmakokinetyki metforminy u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek są ograniczone i niewystarczające do przeprowadzenia wiarygodnej oceny ekspozycji ogólnoustrojowej na lek w tej populacji w porównaniu z osobami z prawidłową funkcją nerek. W związku z tym, u pacjentów z niewydolnością nerek zaleca się indywidualizację dawkowania w oparciu o monitorowanie skuteczności klinicznej oraz tolerancji leku. ¹²

Porównanie parametrów farmakokinetycznych postaci o natychmiastowym i przedłużonym uwalnianiu