Właściwości farmakokinetyczne
Lorista HL 100 mg + 12,5 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Lorista HL (losartan potasowy + hydrochlorotiazyd)

Poniższy opis szczegółowo charakteryzuje właściwości farmakokinetyczne produktu leczniczego Lorista HL, zawierającego kombinację 100 mg losartanu potasowego (co odpowiada 91,52 mg losartanu) oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu. Farmakokinetyka obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania substancji czynnych z organizmu.¹

Wchłanianie

Losartan po podaniu doustnym charakteryzuje się dobrym wchłanianiem. W trakcie pierwszego przejścia przez wątrobę tworzy aktywny metabolit w postaci kwasu karboksylowego oraz inne, nieaktywne metabolity. Biodostępność ogólnoustrojowa losartanu podawanego w tabletkach wynosi około 33%. Maksymalne stężenie losartanu w osoczu osiągane jest po 1 godzinie od podania, natomiast jego aktywnego metabolitu po 3-4 godzinach. Warto podkreślić, że przyjmowanie leku ze standardowym posiłkiem nie powoduje istotnych klinicznie zmian w profilu stężenia losartanu w osoczu.²

Dystrybucja

Zarówno losartan, jak i jego czynny metabolit wykazują wysoki stopień wiązania z białkami osocza – co najmniej 99%, głównie z albuminami. Całkowita objętość dystrybucji losartanu wynosi 34 litry. Badania przeprowadzone na szczurach wykazały, że losartan wykazuje jedynie nieznaczną zdolność do przenikania przez barierę krew-mózg, o ile w ogóle taką zdolność posiada.³

Hydrochlorotiazyd natomiast przenika przez barierę łożyskową, ale nie przechodzi przez barierę krew-mózg. Jest również wydzielany do mleka matki.⁴

Metabolizm

Około 14% podanej dożylnie lub doustnie dawki losartanu ulega przekształceniu w aktywny metabolit. Po doustnym lub dożylnym podaniu losartanu potasowego znakowanego izotopem węgla 14C, aktywność promieniotwórcza w osoczu była związana głównie z losartanem i jego czynnym metabolitem. Warto zauważyć, że u około 1% badanych osób stwierdzono znikome przekształcenie losartanu w jego aktywny metabolit.⁵

Oprócz aktywnego metabolitu w organizmie powstają również metabolity nieaktywne, w tym dwa główne, powstające w wyniku hydroksylacji bocznego łańcucha butylowego, oraz jeden o mniejszym znaczeniu – N-2 tetrazologlukuronid.⁶

Wydalanie

Klirens osoczowy losartanu i jego aktywnego metabolitu wynosi odpowiednio około 600 ml/min i 50 ml/min. Klirens nerkowy losartanu i jego aktywnego metabolitu wynosi odpowiednio 74 ml/min i 26 ml/min. Po podaniu doustnym losartanu, około 4% dawki jest wydalane w moczu w postaci niezmienionej, a około 6% dawki jest wydalane w moczu w postaci aktywnego metabolitu.⁷

Farmakokinetyka losartanu i jego aktywnego metabolitu ma przebieg liniowy w zakresie dawki do 200 mg losartanu potasowego podawanego doustnie.⁸

Po podaniu doustnym stężenia losartanu i jego aktywnego metabolitu w osoczu zmniejszają się wielowykładniczo, a ich końcowe okresy półtrwania wynoszą odpowiednio około 2 godziny dla losartanu oraz 6-9 godzin dla jego aktywnego metabolitu. Podczas podawania dawki do 100 mg raz na dobę nie stwierdza się istotnej kumulacji w osoczu ani losartanu, ani jego aktywnego metabolitu.⁹

Losartan i jego metabolity są wydalane zarówno z żółcią, jak i z moczem. Po doustnym podaniu losartanu znakowanego węglem 14C, około 35% aktywności promieniotwórczej wykrywa się w moczu, natomiast 58% w kale.¹⁰

Hydrochlorotiazyd nie podlega procesom metabolicznym, lecz jest szybko wydalany przez nerki. W badaniach, w których oznaczano stężenie w osoczu przez co najmniej 24 godziny, stwierdzono, że okres półtrwania hydrochlorotiazydu wynosi od 5,6 do 14,8 godzin. Co najmniej 61% dawki podanej doustnie jest wydalane w postaci niezmienionej w ciągu 24 godzin.¹¹

Charakterystyka farmakokinetyczna leku w różnych grupach pacjentów

Wpływ wieku

Stężenie losartanu i jego aktywnego metabolitu oraz wchłanianie hydrochlorotiazydu u osób w podeszłym wieku z nadciśnieniem tętniczym nie różnią się w sposób istotny od odpowiednich wartości obserwowanych u młodszych pacjentów z nadciśnieniem.¹²

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z łagodną do umiarkowanej poalkoholową marskością wątroby po podaniu doustnym losartanu, stężenia losartanu i jego aktywnego metabolitu w osoczu były odpowiednio 5-krotnie i 1,7-krotnie większe niż u młodych, zdrowych ochotników płci męskiej.¹³

Różnice etniczne

W badaniach farmakokinetycznych nie wykazano różnicy pomiędzy wartościami AUC dla losartanu w grupie zdrowych osób płci męskiej z Japonii i w grupie spoza Japonii. Zaobserwowano natomiast różnicę w przypadku wartości AUC dla metabolitu w postaci kwasu karboksylowego (E-3174), gdzie u mieszkańców Japonii wartość ta była około 1,5 razy większa niż u osób spoza Japonii. Znaczenie kliniczne tych wyników nie zostało jednoznacznie określone.¹⁴

Hemodializa

Ani losartanu, ani jego aktywnego metabolitu nie można skutecznie usunąć z organizmu za pomocą hemodializy.¹⁵