Właściwości farmakodynamiczne leku Lorista

Losartan potasowy, stanowiący główny składnik aktywny leku Lorista, należy do grupy farmakoterapeutycznej antagonistów receptora angiotensyny II (produkty proste), oznaczonej kodem ATC: C09CA01. Jest to syntetyczny związek przeznaczony do podawania doustnego, działający jako selektywny antagonista receptora angiotensyny II typu AT1.¹

Mechanizm działania losartanu

Mechanizm działania losartanu opiera się na selektywnym blokowaniu receptorów AT1 angiotensyny II. Angiotensyna II jest substancją o silnym działaniu naczyniozwężającym, stanowiącą główny aktywny hormon układu renina-angiotensyna oraz kluczowy czynnik w patofizjologii nadciśnienia tętniczego. Wiąże się ona z receptorami AT1 występującymi w różnych tkankach organizmu, w tym:²

• Mięśniach gładkich naczyń – gdzie powoduje skurcz i zwężenie naczyń krwionośnych
• Nadnerczach – gdzie stymuluje wydzielanie aldosteronu
• Nerkach – gdzie wpływa na regulację gospodarki wodno-elektrolitowej
• Sercu – gdzie uczestniczy w procesach regulacji czynności tego narządu

Ponadto angiotensyna II stymuluje proliferację komórek mięśni gładkich, co ma znaczenie w procesach patologicznej przebudowy naczyń i serca.³

Zarówno losartan, jak i jego farmakologicznie czynny metabolit – kwas karboksylowy (E 3174), wykazują zdolność blokowania wszystkich istotnych fizjologicznie działań angiotensyny II. Efekt ten jest obserwowany zarówno w warunkach in vitro jak i in vivo, niezależnie od pochodzenia angiotensyny II lub drogi jej syntezy.⁴

Specyficzność działania losartanu

Istotną cechą losartanu jest jego wysoka selektywność działania. Lek nie wykazuje wpływu na receptory innych hormonów ani na kanały jonowe, które odgrywają istotną rolę w regulacji czynności układu krążenia. Co szczególnie ważne, losartan nie hamuje aktywności enzymu konwertującego angiotensynę (ACE, kinaza II), który odpowiada za rozkład bradykininy. Dzięki temu stosowanie losartanu nie wiąże się z nasileniem działań niepożądanych zależnych od bradykininy, takich jak suchy kaszel, które są charakterystyczne dla inhibitorów ACE.⁵

Wpływ na układ renina-angiotensyna

Podawanie losartanu prowadzi do usunięcia ujemnego sprzężenia zwrotnego między angiotensyną II a wydzielaniem reniny, co skutkuje zwiększeniem aktywności reninowej osocza (PRA). Ten wzrost aktywności reninowej prowadzi następnie do zwiększenia stężenia angiotensyny II w osoczu. Jednak pomimo zwiększonego stężenia angiotensyny II, działanie przeciwnadciśnieniowe losartanu oraz efekt zmniejszenia stężenia aldosteronu w osoczu utrzymują się, co świadczy o skutecznym zablokowaniu receptorów angiotensyny II.⁶

Warto podkreślić, że po zakończeniu leczenia losartanem zarówno aktywność reninowa osocza, jak i stężenie angiotensyny II wracają do wartości wyjściowych w ciągu trzech dni od odstawienia leku.⁷

Powinowactwo do receptorów angiotensyny

Istotną właściwością farmakodynamiczną losartanu i jego głównego aktywnego metabolitu jest ich zróżnicowane powinowactwo do receptorów angiotensyny. Wykazują one znacznie większe powinowactwo do receptora AT1 niż do receptora AT2, co determinuje ich selektywność działania. Co więcej, aktywny metabolit losartanu (kwas karboksylowy E 3174) charakteryzuje się 10 do 40 razy większą skutecznością działania w porównaniu do związku macierzystego przy porównaniu takiej samej masy obu substancji.⁸ Ta wyższa aktywność metabolitu przyczynia się do utrzymującego się efektu hipotensyjnego leku Lorista pomimo stosunkowo krótkiego okresu półtrwania losartanu.

Dane dotyczące formulacji leku

Lorista jest dostępna w postaci tabletek powlekanych w trzech dawkach: 25 mg, 50 mg oraz 100 mg losartanu potasowego.⁹ Preparaty te różnią się również zawartością laktozy jednowodnej, która stanowi substancję pomocniczą o znanym działaniu:

Powyższe informacje na temat postaci farmaceutycznej mają znaczenie kliniczne, ponieważ determinują możliwości modyfikacji dawkowania oraz mogą wpływać na farmakokinetykę i farmakodynamikę leku.¹⁰