Właściwości farmakokinetyczne
Loratan 10 mg

Właściwości farmakokinetyczne loratadyny

Loratadyna, substancja czynna preparatu Loratan 10 mg w postaci kapsułek miękkich, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który warunkuje jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę procesów, jakim podlega lek w organizmie.

Wchłanianie i metabolizm

Po podaniu doustnym loratadyna łatwo i szybko wchłania się z przewodu pokarmowego. Substancja w znacznym stopniu podlega metabolizmowi pierwszego przejścia, w którym uczestniczą głównie izoenzymy CYP3A4 i CYP2D6 cytochromu P450. Głównym metabolitem powstającym w wyniku tego procesu jest desloratadyna (dekarboetoksyloratadyna), która również wykazuje aktywność farmakologiczną i w dużej mierze odpowiada za efekt kliniczny leku.¹

Maksymalne stężenie loratadyny w osoczu krwi osiągane jest stosunkowo szybko, bo już po 1-1,5 godziny od podania preparatu. W przypadku jej aktywnego metabolitu, desloratadyny, maksymalne stężenie w osoczu pojawia się nieco później – po 1,5-3,7 godziny. Warto zaznaczyć, że obecność pokarmu w przewodzie pokarmowym opóźnia proces wchłaniania loratadyny, jednak nie wpływa to istotnie na efekt kliniczny leku.²

Interakcje farmakokinetyczne

Badania kliniczne wykazały, że jednoczesne stosowanie loratadyny z takimi lekami jak ketokonazol, erytromycyna lub cymetydyna prowadzi do zwiększenia stężenia loratadyny we krwi. Co istotne, podwyższone stężenie nie przekłada się na istotne klinicznie zmiany działania leku, w tym nie powoduje zmian w zapisie elektrokardiograficznym.³

Dystrybucja

Loratadyna charakteryzuje się bardzo wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, wynoszącym 97-99%. Jej aktywny metabolit, desloratadyna, wiąże się z białkami osocza w umiarkowanym stopniu – na poziomie 73-76%.⁴

U zdrowych osób dorosłych okres półtrwania dystrybucji w osoczu wynosi około 1 godziny dla loratadyny i 2 godziny dla jej aktywnego metabolitu, desloratadyny.⁵

Metabolizm i eliminacja

Średni okres półtrwania loratadyny w organizmie wynosi 8,4 godziny, przy czym obserwuje się znaczną zmienność osobniczą (zakres od 3 do 20 godzin). W przypadku głównego metabolitu czas półtrwania jest znacznie dłuższy i wynosi średnio 28 godzin (z zakresem od 8,8 do 92 godzin).⁶

Eliminacja loratadyny z organizmu przebiega zarówno drogą nerkową, jak i poprzez układ pokarmowy. W ciągu 10 dni od podania leku około 40% dawki jest wydalane z moczem, a 42% dawki z kałem. Wydalane są głównie metabolity w postaci sprzężonej. W pierwszej dobie po podaniu około 27% dawki wydalane jest z moczem.⁷

Biodostępność loratadyny i jej aktywnego metabolitu wykazuje proporcjonalność do zastosowanej dawki leku.⁸

Farmakokinetyka w populacjach szczególnych

Osoby w podeszłym wieku

Właściwości farmakokinetyczne loratadyny i jej metabolitu są porównywalne u zdrowych dorosłych ochotników i u osób w podeszłym wieku, nie wykazując istotnych różnic międzygrupowych.⁹

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek obserwuje się zwiększenie zarówno pola powierzchni pod krzywą (AUC), jak i maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) loratadyny i jej metabolitu w porównaniu do osób z prawidłową czynnością nerek. Średnie wartości okresu półtrwania loratadyny i jej metabolitu pozostają jednak podobne u pacjentów z niewydolnością nerek i u osób zdrowych.¹⁰

Warto podkreślić, że hemodializa nie wpływa na farmakokinetykę loratadyny i jej aktywnego metabolitu.¹¹

Pacjenci z niewydolnością wątroby

U pacjentów z przewlekłą poalkoholową chorobą wątroby pole powierzchni pod krzywą (AUC) i maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) loratadyny są dwukrotnie wyższe niż u osób z prawidłową funkcją wątroby. Profil farmakokinetyczny aktywnego metabolitu nie różni się istotnie od profilu obserwowanego u osób zdrowych.¹²

Okres półtrwania eliminacji loratadyny i jej metabolitu u osób z niewydolnością wątroby ulega znacznemu wydłużeniu i wynosi odpowiednio 24 godziny i 37 godzin. Czas ten dodatkowo zwiększa się wraz z postępem uszkodzenia wątroby.¹³

Przenikanie do mleka matki

Zarówno loratadyna, jak i jej aktywny metabolit przenikają do mleka kobiecego, co jest istotną informacją przy rozważaniu stosowania leku u kobiet karmiących piersią.¹⁴