Działania niepożądane leku Linorion

Przedstawione poniżej informacje dotyczą profilu bezpieczeństwa lenalidomidu zawartego w preparacie Linorion (dostępnym w dawkach 2,5 mg, 5 mg, 7,5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg i 25 mg w postaci kapsułek twardych). Bezpieczeństwo stosowania leku zostało szczegółowo zbadane w licznych badaniach klinicznych obejmujących różne grupy pacjentów, co pozwala na precyzyjne określenie charakterystyki działań niepożądanych.¹

Ogólna charakterystyka profilu bezpieczeństwa

Profil bezpieczeństwa lenalidomidu różni się w zależności od wskazania i grupy pacjentów. Największe znaczenie kliniczne mają działania niepożądane występujące w populacjach pacjentów ze szpiczakiem mnogim (zarówno nowo rozpoznanym, jak i po wcześniejszym leczeniu), zespołami mielodysplastycznymi oraz chłoniakiem grudkowym.²

Ciężkie działania niepożądane

Do najcięższych działań niepożądanych obserwowanych w terapii lenalidomidem należą:³

• Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna)
• Neutropenia 4. stopnia i gorączka neutropeniczna
• Zapalenie płuc
• Niewydolność nerek (w tym postać ostra)
• Trombocytopenia 3. lub 4. stopnia

Profil ciężkich działań niepożądanych różni się w zależności od wskazania i schematu leczenia. W leczeniu podtrzymującym nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego po autologicznym przeszczepieniu komórek macierzystych (ASCT) obserwowano częściej (≥5%) niż w grupie placebo zapalenie płuc (10,6%) oraz zakażenie płuc (9,4%).⁴

W przypadku pacjentów leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem, którzy nie kwalifikują się do przeszczepu, ciężkimi działaniami niepożądanymi były: niedociśnienie tętnicze (6,5%), zakażenie płuc (5,7%) i odwodnienie (5,0%).⁵

U pacjentów leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z małymi dawkami deksametazonu często występowało zapalenie płuc (9,8%) oraz niewydolność nerek (6,3%).⁶

W grupie pacjentów otrzymujących melfalan, prednizon i lenalidomid najczęstszymi ciężkimi działaniami niepożądanymi były gorączka neutropeniczna (6,0%) i niedokrwistość (5,3%).⁷

W przypadku chłoniaka grudkowego, najczęstszymi ciężkimi działaniami niepożądanymi w grupie leczonej lenalidomidem z rytuksymabem w porównaniu z grupą otrzymującą placebo z rytuksymabem były: gorączka neutropeniczna (2,7%), zatorowość płucna (2,7%) i zapalenie płuc (2,7%).⁸

Najczęstsze działania niepożądane

Częstość działań niepożądanych różni się w zależności od wskazania, jednak najczęściej raportowanymi działaniami niepożądanymi w większości badań klinicznych były:⁹

• Neutropenia (42,2-83,3%)
• Zmęczenie/asthenia (18,1-43,9%)
• Zaparcia (19,6-40,5%)
• Biegunka (30,8-54,5%)
• Trombocytopenia (21,5-72,3%)
• Niedokrwistość (31,4-70,7%)
• Kurcze mięśni (16,7-33,4%)
• Wysypka (18,1-31,7%)
• Leukopenia (22,8-38,8%)
• Kaszel (21,9-27,3%)

W przypadku pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim otrzymujących leczenie podtrzymujące lenalidomidem po ASCT, najczęstszymi działaniami niepożądanymi były: neutropenia (60,8-79,0%), zapalenie oskrzeli (47,4%), biegunka (38,9-54,5%), zapalenie jamy nosowo-gardłowej (34,8%), skurcze mięśni (33,4%), leukopenia (31,7-22,8%), trombocytopenia (23,5-72,3%), zapalenie żołądka i jelit (22,5%), wysypka (31,7%), zakażenia górnych dróg oddechowych (26,8%), zmęczenie (22,8%) i niedokrwistość (21,0%).¹⁰

U pacjentów otrzymujących lenalidomid w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem najczęstszymi działaniami niepożądanymi były: zmęczenie (73,7%), neuropatia obwodowa (71,8%), trombocytopenia (57,6%), zaparcie (56,1%) i hipokalcemia (50,0%).¹¹

W przypadku pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi, najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były: neutropenia (76,8%), trombocytopenia (46,4%), biegunka (34,8%), zaparcia (19,6%), nudności (19,6%), świąd (25,4%), wysypka (18,1%), zmęczenie (18,1%) i skurcze mięśni (16,7%).¹²

U pacjentów z chłoniakiem grudkowym leczonych skojarzeniem lenalidomid/rytuksymab najczęstszymi działaniami niepożądanymi były: neutropenia (58,2%), biegunka (30,8%), leukopenia (28,8%), zaparcie (21,9%), kaszel (21,9%) i zmęczenie (21,9%).¹³

Klasyfikacja działań niepożądanych

Działania niepożądane lenalidomidu są sklasyfikowane według częstości występowania, definiowanej jako: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000) lub częstość nieznana.<sup data-drug="Linorion" data-section="Działania niepożądane" title="Działania niepożądane obserwowane u pacjentów leczonych lenalidomidem zostały wymienione poniżej według klasyfikacji układów i narządów i częstości występowania. W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania, działania niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającą się ciężkością. Częstości zdefiniowano następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000), bardzo rzadko (14

Tabela działań niepożądanych

Poniższa tabela przedstawia działania niepożądane obserwowane u pacjentów leczonych lenalidomidem wraz z częstością ich występowania i nasileniem. Działania te mogą różnić się w zależności od wskazania i schematu terapeutycznego.¹⁵

Uwagi dotyczące monitorowania i postępowania

Ze względu na wysoką częstość występowania działań niepożądanych hematologicznych (neutropenia, trombocytopenia, niedokrwistość) zaleca się regularną kontrolę morfologii krwi, szczególnie w początkowym okresie leczenia. Pacjentów należy uważnie monitorować pod kątem rozwoju zakażeń, które mogą być związane z neutropenią.¹⁶

Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, która stanowi jedno z najcięższych powikłań terapii lenalidomidem, zwłaszcza w skojarzeniu z deksametazonem.¹⁷

Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego (biegunka, zaparcia, nudności) wymagają odpowiedniego leczenia objawowego oraz nawodnienia pacjenta, zwłaszcza w przypadku wystąpienia biegunki o nasileniu ≥3 stopnia.¹⁸