Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Ranbaxy 10 mg

Dawkowanie i sposób podawania
Lenalidomide Ranbaxy 10 mg

Leczenie lenalidomidem wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego, szczególnie u pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim, chłoniakiem z komórek płaszcza, chłoniakiem grudkowym oraz zespołami mielodysplastycznymi. Dawkowanie lenalidomidu jest dostosowywane indywidualnie na podstawie parametrów hematologicznych, zwłaszcza liczby neutrofili (ANC) i płytek krwi, z zaleceniem przerwania lub zmniejszenia dawki przy neutropenii lub trombocytopenii 3. i 4. stopnia. Przykładowo, w leczeniu skojarzonym z deksametazonem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu, początkowa dawka lenalidomidu wynosi 25 mg/dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, a deksametazonu 40 mg w dniach 1, 8, 15 i 22. W przypadku zaburzeń czynności nerek dawki są odpowiednio redukowane, np. u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami (Cl_kr 30-50 ml/min) dawka lenalidomidu dla szpiczaka mnogiego wynosi 10 mg/dobę, a u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami (Cl_kr <30 ml/min) 7,5 mg/dobę, z dalszym dostosowaniem w zależności od tolerancji.

Pobierz ChPL PDF Lenalidomide Ranbaxy – Kapsułki twarde – 10 mg

Wskazania

Substancja czynna

lenalidomid

Kategoria leku

Dawkowanie i sposób podawania lenalidomidu – informacje dla personelu medycznego

Leczenie produktem Lenalidomide Ranbaxy powinno być nadzorowane przez lekarza doświadczonego w stosowaniu terapii przeciwnowotworowych. We wszystkich wskazaniach dawkowanie modyfikuje się na podstawie obserwacji klinicznych i wyników laboratoryjnych.¹

Dostosowania dawki, w trakcie leczenia i przy wznawianiu leczenia, zalecane są w przypadku wystąpienia neutropenii lub trombocytopenii 3. lub 4. stopnia, lub innych działań toksycznych 3. lub 4. stopnia uznanych za związane z leczeniem lenalidomidem. W przypadku wystąpienia neutropenii, w postępowaniu terapeutycznym należy rozważyć zastosowanie czynników wzrostu.²

Przyjmowanie pominiętej dawki

Jeśli od wyznaczonej godziny przyjęcia pominiętej dawki leku upłynęło mniej niż 12 godzin, pacjent może zażyć tę dawkę. Jeśli od wyznaczonej godziny przyjęcia pominiętej dawki upłynęło ponad 12 godzin, pacjent nie powinien zażyć tej dawki, ale powinien przyjąć kolejną dawkę o zaplanowanej porze następnego dnia.³

Dawkowanie w poszczególnych wskazaniach

Nowo rozpoznany szpiczak mnogi

Lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu można stosować do progresji choroby. Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli liczba bezwzględna neutrofili (ANC) wynosi < 1,0 × 10⁹/l i (lub) liczba płytek krwi wynosi < 50 × 10⁹/l.⁴

Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 powtarzanych 28-dniowych cykli. Zalecana dawka deksametazonu wynosi 40 mg doustnie raz na dobę w dniach 1, 8, 15 i 22 powtarzanych 28-dniowych cykli. Pacjenci mogą kontynuować leczenie lenalidomidem i deksametazonem do progresji choroby lub nietolerancji.⁵

Lenalidomid w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem jako leczenie początkowe nie powinno być rozpoczynane, jeśli wartość ANC wynosi < 1,0 × 10⁹/l i (lub) liczba płytek krwi wynosi < 50 × 10⁹/l.⁶

Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach od 1. do 14. każdego 21-dniowego cyklu, w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem. Bortezomib należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym (1,3 mg/m² powierzchni ciała) dwa razy w tygodniu w dniach 1., 4., 8. i 11. każdego 21-dniowego cyklu. Zaleca się przeprowadzenie maksymalnie ośmiu 21-dniowych cykli leczenia (24 tygodnie leczenia początkowego).⁷

Kontynuacja leczenia: lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem do wystąpienia progresji podaje się w dawce 25 mg doustnie raz na dobę w dniach od 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli. Leczenie należy kontynuować do wystąpienia progresji lub nieakceptowalnej toksyczności.⁸

Lenalidomid w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu nie powinien być rozpoczynany, jeśli ANC wynosi < 1,5 × 10⁹/l i (lub) liczba płytek krwi wynosi < 75 × 10⁹/l.⁹

Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 10 mg doustnie raz na dobę w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli, przez nie więcej niż 9 cykli. Zalecana dawka melfalanu wynosi 0,18 mg/kg doustnie raz na dobę w dniach 1. do 4. powtarzanych 28-dniowych cykli. Zalecana dawka prednizonu wynosi 2 mg/kg doustnie raz na dobę w dniach 1. do 4. powtarzanych 28-dniowych cykli.¹⁰

Pacjenci, którzy ukończą 9 cykli lub którzy nie mogą ukończyć leczenia skojarzonego z powodu nietolerancji, leczeni są lenalidomidem w monoterapii: 10 mg raz na dobę doustnie w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli do progresji choroby.¹¹

Leczenie podtrzymujące lenalidomidem po ASCT

Leczenie podtrzymujące lenalidomidem należy rozpoczynać po odpowiednim znormalizowaniu parametrów hematologicznych po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (ASCT) u pacjentów niewykazujących dowodów na progresję choroby. Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli ANC wynosi < 1,0 × 10⁹/l i (lub) liczba płytek krwi wynosi < 75 × 10⁹/l.¹²

Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 10 mg doustnie raz na dobę bez przerwy (w dniach 1–28 powtarzanych 28-dniowych cykli) do progresji choroby lub nietolerancji. Po 3 cyklach lenalidomidu w leczeniu podtrzymującym dawkę można zwiększyć do 15 mg doustnie raz na dobę, jeżeli będzie dobrze tolerowany.¹³

Chłoniak z komórek płaszcza (MCL)

Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg doustnie raz na dobę, w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli.¹⁴

Chłoniak grudkowy (FL)

Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli wartość ANC wynosi < 1 × 10⁹/L i (lub) liczba płytek krwi wynosi < 50 × 10⁹/l, chyba że jest to skutkiem nacieczenia szpiku kostnego przez chłoniak.¹⁵

Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 20 mg doustnie raz na dobę w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli przez maksymalnie 12 cykli leczenia. Zalecana dawka początkowa rytuksymabu wynosi 375 mg/m² dożylnie (iv.) co tydzień w 1. cyklu (dni 1., 8., 15. i 22.) oraz w 1. dniu każdego 28-dniowego cyklu w cyklach od 2. do 5.¹⁶

Etapy zmniejszania dawki we wszystkich wskazaniach

Wskazanie	Dawka początkowa	Poziom dawki -1	Poziom dawki -2	Poziom dawki -3	Poziom dawki -4	Poziom dawki -5
Nowo rozpoznany szpiczak mnogi (w skojarzeniu z deksametazonem)	25 mg	20 mg	15 mg	10 mg	5 mg	2,5 mg
Szpiczak mnogi w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem	10 mg	7,5 mg	5 mg	2,5 mg	–	–
Chłoniak z komórek płaszcza (MCL)	25 mg	20 mg	15 mg	10 mg	5 mg	2,5 mg
Chłoniak grudkowy (FL)	20 mg	15 mg	10 mg	5 mg	–	–
Leczenie podtrzymujące po ASCT	10 mg	5 mg	5 mg (dni 1-21 co 28 dni)	–	–	–
Dawka zwiększona po 3 cyklach w leczeniu podtrzymującym	15 mg	10 mg	5 mg	5 mg (dni 1-21 co 28 dni)	–	–

Modyfikacja dawkowania przy cytopeniach

Postępowanie przy trombocytopenii

W nowo rozpoznanym szpiczaku mnogim przy zmniejszeniu liczby płytek krwi do < 25 × 10⁹/l należy przerwać leczenie lenalidomidem do końca cyklu. Gdy liczba płytek powróci do ≥ 50 × 10⁹/l, można wznowić leczenie lenalidomidem w dawce o jeden poziom mniejszej przy następnym cyklu.¹⁷

W chłoniaku z komórek płaszcza i chłoniaku grudkowym przy spadku liczby płytek krwi do < 50 × 10⁹/l należy przerwać leczenie lenalidomidem i wykonywać pełną morfologię krwi nie rzadziej niż raz w tygodniu. Gdy liczba płytek powróci do ≥ 60 × 10⁹/l, można wznowić leczenie lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie.¹⁸

Postępowanie przy neutropenii

W przypadku neutropenii we wszystkich wskazaniach, gdy ANC najpierw zmniejszy się do < 0,5 × 10⁹/l, należy przerwać leczenie lenalidomidem. Gdy ANC powróci do ≥ 1 × 10⁹/l i neutropenia jest jedyną obserwowaną toksycznością, można wznowić leczenie lenalidomidem w dawce początkowej. Jeśli ANC powróci do ≥ 0,5 × 10⁹/l i występują toksyczności hematologiczne zależne od dawki inne niż neutropenia, należy wznowić leczenie w dawce o jeden poziom niższej.¹⁹

W chłoniaku z komórek płaszcza i chłoniaku grudkowym, jeśli ANC spadnie do < 1 × 10⁹/l przynajmniej na 7 dni lub spadnie do < 1 × 10⁹/l z gorączką (temperatura ciała ≥ 38,5°C), lub spadnie do < 0,5 × 10⁹/l, należy przerwać leczenie lenalidomidem i wykonywać pełną morfologię krwi nie rzadziej niż raz w tygodniu.²⁰

Wedle uznania lekarza, jeżeli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym przy dowolnej dawce, należy dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF) i utrzymać dawkę lenalidomidu.²¹

Postępowanie w szczególnych sytuacjach klinicznych

Zespół rozpadu guza (TLS)

W chłoniaku z komórek płaszcza i chłoniaku grudkowym wszyscy pacjenci powinni otrzymywać leczenie zapobiegające TLS (allopurynol, rasburykaza lub równoważne, zgodne z wytycznymi placówki) i odpowiednie nawodnienie (doustnie) w ciągu pierwszego tygodnia pierwszego cyklu lub dłużej, jeśli istnieją wskazania kliniczne.²²

Pacjentów należy poddawać badaniom biochemicznym co tydzień w czasie pierwszego cyklu i zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Leczenie lenalidomidem można kontynuować (w dawce podtrzymującej) u pacjentów z TLS laboratoryjnym lub TLS klinicznym stopnia 1. Można też, według uznania lekarza, zmniejszyć dawkę o jeden poziom i kontynuować podawanie lenalidomidu.²³

U pacjentów z TLS klinicznym stopnia 2.–4. należy przerwać leczenie lenalidomidem i wykonywać badania biochemiczne co tydzień lub zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Gdy objawy TLS ulegną złagodzeniu do stopnia 0., można wedle uznania lekarza wznowić leczenie lenalidomidem w następnej niższej dawce.²⁴

Reakcja typu „tumour flare”

U pacjentów z reakcją typu „tumour flare” 1. lub 2. stopnia, lenalidomid można nadal stosować bez przerw i zmiany dawkowania. Według uznania lekarza można stosować leczenie niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), kortykosteroidami o ograniczonym czasie działania i/lub opioidowymi lekami przeciwbólowymi.²⁵

U pacjentów z reakcją typu „tumour flare” 3. lub 4. stopnia należy przerwać leczenie lenalidomidem i rozpocząć leczenie z zastosowaniem NLPZ, kortykosteroidów i/lub opioidowych leków przeciwbólowych. Gdy objawy „tumour flare” ulegną złagodzeniu do ≤ 1. stopnia, należy wznowić leczenie lenalidomidem w tej samej dawce do końca cyklu.²⁶

Działania toksyczne i reakcje skórne

Przy wystąpieniu działań toksycznych 3. lub 4. stopnia, których wystąpienie zostało uznane za związane ze stosowaniem lenalidomidu, należy przerwać leczenie i ponownie je rozpocząć w mniejszej dawce po ustąpieniu objawów toksyczności do poziomu ≤ 2., według uznania lekarza.²⁷

Przy wystąpieniu wysypki skórnej 2. lub 3. stopnia należy rozważyć przerwanie lub zaprzestanie stosowania lenalidomidu. Stosowanie lenalidomidu należy przerwać w przypadku wystąpienia obrzęku naczynioruchowego, reakcji anafilaktycznej, wysypki 4. stopnia, wysypki związanej ze złuszczaniem się skóry, wysypki związanej z powstawaniem pęcherzy, lub w przypadku podejrzenia zespołu Stevensa-Johnsona (SJS), toksycznej rozpływnej martwicy naskórka (TEN) lub wysypki polekowej z eozynofilią i objawami układowymi (DRESS). Jeżeli leczenie zostało przerwane z powodu wystąpienia tych objawów, nie należy go wznawiać po ich ustąpieniu.²⁸

Dawkowanie w szczególnych grupach pacjentów

Dzieci i młodzież

Produktu leczniczego Lenalidomide Ranbaxy nie należy stosować u dzieci w wieku od 0 do 18 lat, ze względu na bezpieczeństwo stosowania.²⁹

Osoby w podeszłym wieku

Ze względu na większe prawdopodobieństwo wystąpienia zmniejszonej rezerwy czynnościowej nerek u pacjentów w podeszłym wieku, należy zachować ostrożność podczas doboru dawki oraz kontrolować czynność nerek.³⁰

Pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim w wieku 75 lat i starszych należy dokładnie zbadać przed decyzją o wdrożeniu leczenia. U pacjentów w wieku powyżej 75 lat leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z deksametazonem, dawka początkowa deksametazonu to 20 mg/dobę w dniach 1., 8., 15. i 22. każdego 28-dniowego cyklu.³¹

U pacjentów w wieku powyżej 75 lat leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem nie jest konieczne dostosowanie dawki.³²

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Lenalidomid jest wydalany głównie przez nerki; u pacjentów z cięższymi zaburzeniami czynności nerek może wystąpić obniżona tolerancja na leczenie. Należy zachować ostrożność podczas doboru dawki i wskazane jest kontrolowanie czynności nerek.³³

Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek i szpiczakiem mnogim, zespołami mielodysplastycznymi, chłoniakiem z komórek płaszcza lub chłoniakiem grudkowym.³⁴

Wskazanie	Umiarkowane zaburzenia czynności nerek (30 ≤ Clk < 50 ml/min)	Ciężkie zaburzenia czynności nerek (Clk < 30 ml/min, bez konieczności dializowania)	Krańcowe stadium niewydolności nerek (ESRD) (Clk < 30 ml/min, konieczność dializowania)
Szpiczak mnogi	10 mg raz na dobę	7,5 mg raz na dobę	5 mg raz na dobę. W dniach dializowania dawkę należy podawać po dializie.
Zespoły mielodysplastyczne	5 mg raz na dobę (w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli)	2,5 mg raz na dobę (w dniach 1. do 28. powtarzanych 28-dniowych cykli)	2,5 mg co drugi dzień (w dniach 1. do 28. powtarzanych 28-dniowych cykli)
Chłoniak z komórek płaszcza	10 mg raz na dobę (w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli)	7,5 mg raz na dobę	5 mg raz na dobę. W dniach dializowania, dawkę należy podawać po dializie.
Chłoniak grudkowy	10 mg raz na dobę (w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli)	5 mg raz na dobę	5 mg raz na dobę. W dniach dializowania, dawkę należy podawać po dializie.

Po rozpoczęciu leczenia lenalidomidem, dalsza modyfikacja dawki lenalidomidu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek powinna być oparta na indywidualnej tolerancji pacjenta na leczenie.³⁵

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Lenalidomid nie był oficjalnie badany u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nie ma szczególnych zaleceń dotyczących dawkowania.³⁶

Sposób podawania

Produkt leczniczy Lenalidomide Ranbaxy w kapsułkach należy zażywać doustnie, mniej więcej o tej samej porze każdego dnia, w którym zaplanowane zostało podanie produktu. Kapsułek nie wolno otwierać, łamać ani rozgryzać. Kapsułki należy połykać w całości, najlepiej popijając wodą; można je przyjmować z posiłkiem lub bez.³⁷

W celu wyjęcia kapsułki z blistra, kapsułkę należy nacisnąć wyłącznie z jednej strony, zmniejszając w ten sposób ryzyko jej zniekształcenia lub uszkodzenia.³⁸

Kolejne rozdziały

Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.

Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.