Charakterystyka farmakologiczna produktu Hitaxa Fast Kids

Hitaxa Fast Kids to produkt leczniczy zawierający desloratadynę w postaci roztworu doustnego o stężeniu 0,5 mg/ml. Jest to klarowny, bezbarwny roztwór o owocowym zapachu. Wśród substancji pomocniczych znajduje się 150 mg sorbitolu i 150,75 mg glikolu propylenowego w 1 ml roztworu¹.

Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie

Desloratadyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem, osiągając wykrywalne stężenia w osoczu już w ciągu 30 minut po podaniu u dorosłych i młodzieży. Substancja czynna wchłania się dobrze, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 3 godzinach od przyjęcia leku. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 27 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Stopień kumulacji desloratadyny jest odpowiedni do jej okresu półtrwania. Badania wykazały, że biodostępność substancji jest proporcjonalna do dawki w zakresie od 5 mg do 20 mg².

Fenotyp spowolnionego metabolizmu

Badania farmakokinetyczne i kliniczne wykazały, że u 6% pacjentów występuje fenotyp spowolnionego metabolizmu desloratadyny. Zjawisko to obserwowano z podobną częstością zarówno u dorosłych (6%), jak i u dzieci w wieku od 2 do 11 lat (6%). W obu grupach wiekowych częstość występowania tego fenotypu była większa wśród pacjentów rasy czarnej (18% dorośli, 16% dzieci) w porównaniu do rasy kaukaskiej (2% dorośli, 3% dzieci)³.

U osób ze spowolnionym metabolizmem zaobserwowano znaczące zmiany w parametrach farmakokinetycznych. W badaniu z wielokrotnym podaniem tabletek zdrowym dorosłym ochotnikom, u czterech osób ze spowolnionym metabolizmem stężenie Cmax było około 3 razy większe i występowało po około 7 godzinach od przyjęcia leku, a okres półtrwania w fazie eliminacji był znacznie wydłużony i wynosił około 89 godzin⁴.

Podobne zmiany parametrów farmakokinetycznych obserwowano u dzieci w wieku od 2 do 11 lat ze spowolnionym metabolizmem i z alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa, które otrzymywały lek w postaci syropu. U tych pacjentów ekspozycja (AUC) na desloratadynę była około 6 razy większa, Cmax występowało po 3-6 godzinach i było 3-4 razy większe, a okres półtrwania w fazie eliminacji wynosił około 120 godzin. Ekspozycja na desloratadynę u pacjentów ze spowolnionym metabolizmem (dorosłych i dzieci) była porównywalna przy zastosowaniu dawek dostosowanych do wieku. Co istotne, ogólny profil bezpieczeństwa u tych pacjentów nie różnił się od profilu w populacji ogólnej⁵.

W badaniach z zastosowaniem pojedynczej dawki desloratadyny wykazano, że wartości AUC oraz Cmax u dzieci są porównywalne do tych obserwowanych u dorosłych otrzymujących desloratadynę w postaci syropu w dawce 5 mg, gdy stosowano dawki zalecane dla wieku dziecka⁶.

Dystrybucja

Desloratadyna wiąże się z białkami osocza w umiarkowanym stopniu (83%-87%). Nie wykazano klinicznie istotnej kumulacji substancji czynnej przy dawkowaniu raz na dobę u dorosłych i młodzieży (w zakresie dawek od 5 mg do 20 mg) w ciągu 14 dni terapii⁷.

W badaniach biorównoważności wykazano, że syrop i tabletki zawierające desloratadynę są biorównoważne. Ponieważ roztwór doustny zawiera takie samo stężenie substancji czynnej, nie było konieczne przeprowadzenie dodatkowych badań biorównoważności i można przyjąć, że roztwór doustny może zastępować lek w postaci syropu czy tabletek⁸.

Metabolizm

Dotychczas nie zidentyfikowano konkretnego enzymu odpowiedzialnego za metabolizm desloratadyny, co sprawia, że nie można całkowicie wykluczyć potencjalnych interakcji z innymi lekami. Badania in vivo wykazały, że desloratadyna nie hamuje aktywności enzymu CYP3A4. Dodatkowo, badania in vitro wskazują, że substancja ta nie hamuje aktywności CYP2D6 oraz nie jest ani substratem, ani inhibitorem glikoproteiny P⁹.

Badania wykazały również, że pokarm (wysokotłuszczowe, wysokokaloryczne śniadanie) ani sok grejpfrutowy nie wpływają na dystrybucję desloratadyny w organizmie¹⁰.

Eliminacja

Również w zakresie eliminacji leku potwierdzono brak wpływu pokarmu (wysokotłuszczowe, wysokokaloryczne śniadanie) oraz soku grejpfrutowego na dystrybucję desloratadyny¹¹.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Farmakokinetyka desloratadyny u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (CRI – chronic renal insufficiency) była przedmiotem badań porównawczych z osobami zdrowymi, zarówno po podaniu jednorazowej dawki, jak i dawek wielokrotnych. W badaniu z zastosowaniem dawki jednorazowej stwierdzono zwiększoną ekspozycję na desloratadynę:

• U pacjentów z łagodną do umiarkowanej przewlekłą niewydolnością nerek ekspozycja była większa o około 2 razy w porównaniu do osób zdrowych¹²
• U pacjentów z ciężką przewlekłą niewydolnością nerek ekspozycja była większa o około 2,5 raza w porównaniu do osób zdrowych¹³

W badaniu z zastosowaniem dawek wielokrotnych, po osiągnięciu stanu stacjonarnego (po 11 dniach podawania), zaobserwowano następujące zmiany:

• U pacjentów z łagodną do umiarkowanej przewlekłą niewydolnością nerek ekspozycja na desloratadynę była większa o około 1,5 raza w porównaniu do osób zdrowych¹⁴
• U pacjentów z ciężką przewlekłą niewydolnością nerek ekspozycja była większa o około 2,5 raza w porównaniu do osób zdrowych¹⁵

Należy podkreślić, że pomimo zaobserwowanych różnic w parametrach farmakokinetycznych, zmiany w ekspozycji (AUC i Cmax) na desloratadynę i jej metabolit 3-hydroksydesloratadynę u pacjentów z niewydolnością nerek uznano za nieistotne klinicznie¹⁶.