Właściwości farmakokinetyczne leku Escapelle

Escapelle tabletka 1500 mikrogramów zawiera lewonorgestrel w dawce 1500 mikrogramów jako substancję czynną. Farmakokinetyka tego progestagenu charakteryzuje się kompleksowymi procesami, które wpływają na jego dystrybucję i działanie w organizmie.¹

Wchłanianie lewonorgestrelu

Po podaniu doustnym lewonorgestrel podlega bardzo szybkiemu i niemal całkowitemu wchłanianiu z przewodu pokarmowego. Charakteryzuje się on wyjątkowo wysoką biodostępnością, którą określono na poziomie bliskim 100% podanej dawki. Badania farmakokinetyczne przeprowadzone na grupie 16 zdrowych kobiet wykazały, że po przyjęciu pojedynczej tabletki Escapelle, maksymalne stężenie lewonorgestrelu w surowicy krwi (Cmax) osiąga wartość 18,5 ng/ml i występuje po upływie 2 godzin od momentu przyjęcia leku.²

Dystrybucja w organizmie

Po wchłonięciu lewonorgestrel wykazuje złożony profil wiązania z białkami osocza. Wiąże się głównie z albuminami w surowicy oraz z globuliną wiążącą hormony płciowe (SHBG – sex hormone binding globulin). Analiza wiązania z białkami wykazuje, że około 65% całkowitej ilości lewonorgestrelu w krwiobiegu swoiście wiąże się z SHBG. Istotnym aspektem farmakokinetyki jest fakt, że jedynie około 1,5% całkowitego stężenia substancji w surowicy krwi występuje w postaci frakcji niezwiązanej, która jest farmakologicznie aktywna.³

W przypadku karmienia piersią, przenikanie lewonorgestrelu do mleka matki jest minimalne – stwierdzono, że około 0,1% dawki może przenikać do niemowlęcia za pośrednictwem mleka.⁴

Metabolizm lewonorgestrelu

Przebieg biotransformacji lewonorgestrelu jest typowy dla metabolizmu związków steroidowych. Głównym szlakiem metabolicznym jest hydroksylacja za pośrednictwem enzymów wątrobowych, gdzie dominującą rolę odgrywa izoenzym CYP3A4 z układu cytochromu P450. Powstałe metabolity podlegają następnie procesowi sprzęgania z kwasem glukuronowym w wątrobie przy udziale enzymów z grupy glukuronidaz. Istotnym z klinicznego punktu widzenia jest fakt, że nie zidentyfikowano żadnych metabolitów lewonorgestrelu, które wykazywałyby aktywność farmakologiczną.⁵

Eliminacja z organizmu

Po osiągnięciu maksymalnego stężenia w surowicy krwi, stężenie lewonorgestrelu ulega stopniowemu zmniejszeniu. Kinetyka eliminacji charakteryzuje się średnim okresem półtrwania w fazie eliminacji wynoszącym około 26 godzin. Lewonorgestrel nie jest wydalany z organizmu w postaci niezmienionej, a jedynie w formie metabolitów. Drogi wydalania metabolitów lewonorgestrelu są zrównoważone – wydalane są one w niemal równych proporcjach z moczem oraz z kałem.⁶

Farmakokinetyka u pacjentek z otyłością

Badania farmakokinetyczne wykazały istotne różnice w parametrach farmakokinetycznych lewonorgestrelu u kobiet z otyłością (BMI ≥ 30 kg/m²) w porównaniu do kobiet z prawidłową masą ciała (BMI < 25 kg/m²). U pacjentek z otyłością obserwuje się:

• Zmniejszenie maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) o około 50%<sup data-drug="Escapelle tabletka 1500 mikrogramów" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Badanie farmakokinetyczne wykazało, że stężenie lewonorgestrelu u kobiet otyłych (BMI ≥ 30 kg/m²) jest zmniejszone (zmniejszenie Cmax i AUC0-24 o około 50%) w porównaniu z kobietami z prawidłowym BMI (7
• Zmniejszenie pola pod krzywą stężenia w czasie (AUC0-24) również o około 50%<sup data-drug="Escapelle tabletka 1500 mikrogramów" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Badanie farmakokinetyczne wykazało, że stężenie lewonorgestrelu u kobiet otyłych (BMI ≥ 30 kg/m²) jest zmniejszone (zmniejszenie Cmax i AUC0-24 o około 50%) w porównaniu z kobietami z prawidłowym BMI (8

Dodatkowe badania potwierdziły te obserwacje, wykazując zmniejszenie Cmax lewonorgestrelu o około 50% u kobiet otyłych w porównaniu do kobiet o prawidłowym BMI. Interesującym aspektem jest fakt, że podwojenie dawki (do 3 mg) u pacjentek z otyłością wydaje się zapewniać stężenia w osoczu porównywalne do tych obserwowanych u kobiet o prawidłowej masie ciała otrzymujących standardową dawkę 1,5 mg lewonorgestrelu. Należy jednak podkreślić, że znaczenie kliniczne tych obserwacji pozostaje niejasne i wymaga dalszych badań.⁹