Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Eferox 75 mcg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Eferox

W niniejszej sekcji przedstawione zostaną kompleksowe dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Eferox, zawierającego jako substancję czynną lewotyroksynę sodową. Dane te pochodzą z badań toksykologicznych, mutagennych, karcynogennych oraz dotyczących wpływu na reprodukcję.¹

Toksyczność ostrego podania

Badania przedkliniczne wykazały, że toksyczność ostra lewotyroksyny charakteryzuje się wyjątkowo niskim poziomem. Oznacza to, że pojedyncze podanie dużych dawek substancji czynnej wykazuje bardzo niski potencjał toksyczny.² Działania niepożądane obserwowane w badaniach toksyczności po podaniu dawki pojedynczej występowały wyłącznie przy zastosowaniu dawek znacznie przekraczających dawki terapeutyczne.³

Toksyczność przewlekła

Ocenę toksyczności przewlekłej lewotyroksyny przeprowadzono w szeregu badań na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych, w szczególności na szczurach i psach.⁴

U szczurów otrzymujących duże dawki lewotyroksyny zaobserwowano następujące efekty toksyczne:⁵

• Hepatotoksyczność – objawy uszkodzenia wątroby
• Nefrotoksyczność – zwiększona częstość występowania spontanicznego obumierania kłębuszków nerkowych
• Zmiany masy narządów wewnętrznych – zaburzenia proporcji masy organów

Co interesujące, w przeciwieństwie do szczurów, u psów poddanych długotrwałej ekspozycji na lewotyroksynę nie zaobserwowano żadnych istotnych działań niepożądanych, co może wskazywać na różnice w reakcji na hormon tarczycy u różnych gatunków.⁶

Potencjał mutagenny

W odniesieniu do potencjału mutagennego lewotyroksyny, dostępne dane przedkliniczne są ograniczone.⁷ Należy jednak podkreślić, że do tej pory nie zgłoszono żadnych podejrzeń, aby hormony tarczycy powodowały uszkodzenia genomu u potomstwa podczas ekspozycji w okresie ciąży.⁸

Przeprowadzone badania mutagenności wykazały, że lewotyroksyna nie wykazuje działania mutagennego w testach mikrojądrowych przeprowadzonych na szczurach.⁹

Potencjał karcynogenny

W zakresie potencjału karcynogennego lewotyroksyny, należy zaznaczyć, że nie prowadzono długoterminowych badań nad działaniem rakotwórczym tej substancji na modelach zwierzęcych.¹⁰ W związku z tym, brak jest kompleksowych danych przedklinicznych określających potencjał onkogenny hormonu tarczycy w warunkach długotrwałej ekspozycji.

Wpływ na rozrodczość

Badania nad toksycznym wpływem na rozrodczość wykazały, że hormony tarczycy przenikają przez barierę łożyskową, jednak ich transport jest ograniczony ilościowo.¹¹

W badaniach na szczurach zaobserwowano, że podawanie lewotyroksyny we wczesnym okresie ciąży prowadziło do działań niepożądanych, włącznie ze śmiercią płodów lub noworodków, jednak wyłącznie przy zastosowaniu bardzo dużych dawek, znacznie przekraczających dawki terapeutyczne.¹²

W zakresie wpływu na rozwój płodowy zaobserwowano:¹³

• Wpływ na rozwój kończyn u myszy
• Wpływ na rozwój ośrodkowego układu nerwowego u szynszyli

Co istotne, przeprowadzone badania teratogenności na świnkach morskich i królikach nie wykazały zwiększonej częstości występowania wad wrodzonych po ekspozycji na lewotyroksynę.

Wpływ na płodność

Dane przedkliniczne dotyczące wpływu lewotyroksyny na płodność są ograniczone. W badaniach przeprowadzonych na myszach, przy zastosowaniu dużych dawek lewotyroksyny, zaobserwowano:¹⁴

• Zmniejszenie aktywności seksualnej u samców
• Występowanie laktacji u samic

Powyższe obserwacje wskazują na potencjalny wpływ dużych dawek lewotyroksyny na funkcje hormonalne związane z rozrodczością, jednak należy podkreślić, że efekty te występowały przy dawkach znacznie przekraczających zakres dawek stosowanych terapeutycznie u ludzi.