Właściwości farmakokinetyczne
CoArprenessa 10 mg + 2,5 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku CoArprenessa (peryndopryl z argininą + indapamid)

CoArprenessa zawiera dwie substancje czynne: peryndopryl z argininą (10 mg, co odpowiada 6,790 mg peryndoprylu) oraz indapamid (2,5 mg) w postaci białych lub prawie białych, okrągłych, obustronnie wypukłych tabletek. Poniżej przedstawiono szczegółowe właściwości farmakokinetyczne obu substancji czynnych oraz ich interakcje.¹

Interakcje farmakokinetyczne między składnikami preparatu

Badania farmakokinetyczne wykazały, że skojarzone stosowanie peryndoprylu i indapamidu nie wpływa na ich indywidualne właściwości farmakokinetyczne. Oba związki zachowują taką samą charakterystykę farmakokinetyczną, jak w przypadku gdy są stosowane oddzielnie.²

Właściwości farmakokinetyczne peryndoprylu

Wchłanianie i biodostępność

Peryndopryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie we krwi (Cmax) jest osiągane już po 1 godzinie od przyjęcia preparatu. Okres półtrwania peryndoprylu w osoczu wynosi 1 godzinę. Istotne jest, że spożycie pokarmu zmniejsza przekształcanie peryndoprylu w aktywny metabolit – peryndoprylat, co wpływa na biodostępność leku. Z tego powodu zaleca się przyjmowanie peryndoprylu z argininą w pojedynczej dawce dobowej, rano, przed posiłkiem.³

Dystrybucja

Objętość dystrybucji niezwiązanego peryndoprylatu wynosi około 0,2 l/kg. Peryndopryl wiąże się z białkami osocza w 20%, głównie z enzymem konwertującym angiotensynę (ACE). Stopień wiązania z białkami jest zależny od stężenia leku w surowicy.⁴

Metabolizm

Peryndopryl jest prolekiem, co oznacza, że musi zostać zmetabolizowany do aktywnej formy. Po podaniu, 27% dawki peryndoprylu dostaje się do krążenia w postaci aktywnego metabolitu – peryndoprylatu. Oprócz przekształcenia do peryndoprylatu, peryndopryl ulega także metabolizmowi do pięciu innych, nieaktywnych metabolitów. Maksymalne stężenie peryndoprylatu w osoczu (Cmax) jest osiągane po 3-4 godzinach od przyjęcia leku.⁵

Eliminacja

Peryndoprylat jest eliminowany głównie przez nerki, wydalany z moczem. Końcowy okres półtrwania wolnej frakcji peryndoprylatu wynosi około 17 godzin, co prowadzi do osiągnięcia stanu stacjonarnego w ciągu 4 dni regularnego stosowania leku.⁶

Liniowość lub nieliniowość

Badania farmakokinetyczne wykazały liniową zależność pomiędzy dawką peryndoprylu a jego stężeniem w osoczu. Oznacza to, że stężenie leku w osoczu wzrasta proporcjonalnie do podanej dawki.⁷

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku: U osób starszych obserwuje się zmniejszoną eliminację peryndoprylatu. Podobne zmiany występują u pacjentów z niewydolnością serca lub nerek.⁸

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: W przypadku zaburzeń czynności nerek zaleca się dostosowanie dawki w oparciu o stopień zaburzeń filtracji kłębuszkowej, wyrażony klirensem kreatyniny.⁹

Pacjenci poddawani dializoterapii: Klirens dializacyjny peryndoprylatu wynosi 70 ml/min, co należy uwzględnić przy dawkowaniu u pacjentów dializowanych.¹⁰

Pacjenci z marskością wątroby: U pacjentów z marskością wątroby obserwuje się zmienioną kinetykę peryndoprylu – klirens wątrobowy cząsteczki macierzystej ulega zmniejszeniu o około 50%. Jednak ilość powstającego peryndoprylatu nie ulega zmianie, dlatego modyfikacja dawkowania nie jest konieczna u tych pacjentów.¹¹

Właściwości farmakokinetyczne indapamidu

Wchłanianie

Indapamid charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) jest osiągane po około 1 godzinie od podania leku.¹²

Dystrybucja

Indapamid wiąże się z białkami osocza w wysokim stopniu – około 79% leku występuje w postaci związanej z białkami.¹³

Metabolizm i eliminacja

Okres półtrwania indapamidu w fazie eliminacji wynosi od 14 do 24 godzin, ze średnią wynoszącą 18 godzin. Pomimo relatywnie długiego okresu półtrwania, regularnie podawany indapamid nie kumuluje się w organizmie. Indapamid jest wydalany z organizmu głównie z moczem (70% podanej dawki) oraz z kałem (22%) w postaci nieaktywnych metabolitów.¹⁴

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: U pacjentów z niewydolnością nerek właściwości farmakokinetyczne indapamidu pozostają niezmienione. Wynika to z dróg metabolizmu i eliminacji leku, które kompensują potencjalne zaburzenia funkcji nerek.¹⁵