Właściwości farmakokinetyczne
Aldan 10 mg

Właściwości farmakokinetyczne amlodypiny

Amlodypina, substancja czynna preparatu ALDAN, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym obejmującym procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę farmakokinetyczną tego leku w oparciu o dane kliniczne.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym amlodypina jest wolno i prawie całkowicie wchłaniana z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi (Cmax) osiągane jest stosunkowo późno, bo dopiero po 6-9 godzinach od momentu podania preparatu.²

Biodostępność amlodypiny po podaniu doustnym utrzymuje się na poziomie 60-65%, co świadczy o dobrym wchłanianiu substancji czynnej. Warto podkreślić, że spożywanie posiłków nie wywiera istotnego wpływu na biodostępność leku. Jedynym wyjątkiem jest sok grejpfrutowy, który może modyfikować ten parametr.³

Farmakokinetyka amlodypiny charakteryzuje się liniowością w zakresie dawek terapeutycznych 2,5-10 mg. Oznacza to, że istnieje proporcjonalna zależność między podaną dawką a parametrami farmakokinetycznymi takimi jak pole pod krzywą stężenia (AUC) oraz stężenie maksymalne w osoczu.⁴

U zdrowych ochotników stan stacjonarny stężenia amlodypiny w osoczu (steady state) występuje po stosunkowo długim czasie – 7 dniach regularnego podawania leku w dawkach terapeutycznych.⁵

Dystrybucja

Amlodypina charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza przekraczającym 95%. Jest to istotny parametr wpływający na dostępność wolnej frakcji leku w organizmie.⁶

Objętość dystrybucji amlodypiny wynosi około 21 l/kg, co wskazuje na rozległą dystrybucję leku w tkankach organizmu.⁷

Metabolizm

Amlodypina podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, który obejmuje około 90% podanej dawki. W wyniku przemian metabolicznych powstają nieaktywne farmakologicznie metabolity.⁸

Proces biotransformacji amlodypiny przebiega dwuetapowo:

1. Pierwszy etap obejmuje utlenianie pierścienia dihydropirydynowego do pochodnej pirydyny
2. Następnie zachodzi dezaminacja bocznego łańcucha 2-aminoetoksymetylowego

⁹

Eliminacja

Eliminacja amlodypiny z organizmu przebiega dwufazowo, a biologiczny okres półtrwania (t₁/₂) leku wynosi od 30 do 45 godzin. Tak długi okres półtrwania umożliwia dawkowanie leku raz na dobę.¹⁰

Eliminacja amlodypiny zachodzi kilkoma drogami:

• Z moczem – około 60% dawki (w postaci metabolitów)
• Z kałem – 20-25% dawki (w postaci metabolitów)
• W postaci niezmienionej z moczem – do 10% dawki

¹¹

Farmakokinetyka w grupach szczególnych

Pacjenci z marskością wątroby

Marskość wątroby wywiera znaczący wpływ na parametry farmakokinetyczne amlodypiny. U pacjentów z niewydolnością wątroby obserwuje się:

• Wydłużenie okresu półtrwania – 60 godzin (w porównaniu do 34 godzin u osób zdrowych)
• Wzrost wartości AUC – 166 μg/l·h (w porównaniu do 118 μg/l·h u osób zdrowych)

¹²

Pacjenci z niewydolnością nerek

Niewydolność nerek nie wpływa istotnie na parametry farmakokinetyczne amlodypiny, co wynika z intensywnego metabolizmu wątrobowego leku.¹³

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów powyżej 65. roku życia obserwuje się zmiany w farmakokinetyce amlodypiny w porównaniu do osób młodszych:

¹⁴

Zmiany te charakteryzują się:

• Wydłużeniem okresu półtrwania
• Wzrostem ekspozycji na lek (wyższe AUC)
• Obniżeniem klirensu osoczowego amlodypiny

¹⁵