Właściwości farmakokinetyczne leku

Właściwości farmakokinetyczne obejmują procesy, jakim podlega lek w organizmie, począwszy od momentu podania aż do całkowitej eliminacji. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych finasterydu, składnika aktywnego produktu leczniczego Adaster.¹

Wchłanianie

Dostępność biologiczna finasterydu wynosi około 80%, co świadczy o dobrym wchłanianiu leku po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu około 2 godzin od przyjęcia leku. Proces wchłaniania finasterydu kończy się po 6-8 godzinach od momentu podania.²

Dystrybucja

Finasteryd charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, wynoszącym około 93%. Parametry farmakokinetyczne dystrybucji leku obejmują klirens, który wynosi około 165 ml/min (z zakresem 70-279 ml/min) oraz objętość dystrybucji na poziomie 76 l (z zakresem 44-96 l). Podawanie wielokrotnych dawek finasterydu prowadzi do niewielkiej kumulacji leku w organizmie. Przy standardowej dawce dobowej wynoszącej 5 mg, minimalne stężenie finasterydu w stanie stacjonarnym osiąga wartość 8-10 ng/ml i pozostaje stabilne przez dłuższy okres terapii.³

Finasteryd wykazuje zdolność przenikania przez barierę krew-mózg. Lek wykrywany jest również w nasieniu pacjentów, choć w niewielkich ilościach. W badaniach z udziałem zdrowych ochotników (n=69) otrzymujących 5 mg finasterydu dziennie przez okres 6-24 tygodni, stężenia finasterydu w nasieniu wahały się od niewykrywalnych (poniżej 0,1 ng/ml) do 10,54 ng/ml. We wcześniejszym badaniu, wykorzystującym mniej czułą metodę oznaczeń, stężenia finasterydu w nasieniu u 16 pacjentów przyjmujących dawkę 5 mg dziennie mieściły się w zakresie od niewykrywalnych (poniżej 1 ng/ml) do 21 ng/ml.⁴

Przy założeniu objętości ejakulatu równej 5 ml, ilość finasterydu obecna w nasieniu została oszacowana jako 50- do 100-krotnie mniejsza niż dawka finasterydu (5 μg), która nie wpływa na stężenie DHT (dihydrotestosteronu) we krwi u mężczyzn.⁵

Biotransformacja

Metabolizm finasterydu zachodzi głównie w wątrobie. Istotne jest, że finasteryd nie wywiera znaczącego wpływu na układ enzymatyczny cytochromu P450, co ogranicza ryzyko potencjalnych interakcji z innymi lekami metabolizowanymi przez ten układ. W procesie biotransformacji finasterydu zidentyfikowano dwa metabolity, które wykazują słabe działanie hamujące na enzym 5α-reduktazę.⁶

Eliminacja

Okres półtrwania finasterydu w osoczu wynosi średnio 6 godzin, z zakresem od 4 do 12 godzin. U mężczyzn w wieku powyżej 70 lat okres półtrwania ulega wydłużeniu do średnio 8 godzin (zakres 6-15 godzin).⁷

Po podaniu finasterydu znakowanego radioaktywnie, około 39% (z zakresem 32-46%) dawki wydalane jest z moczem w postaci metabolitów. W moczu praktycznie nie stwierdza się finasterydu w formie niezmienionej. Większa część, bo około 57% (51-64%) całkowitej dawki, wydalana jest z kałem.⁸

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, charakteryzujących się klirensem kreatyniny w zakresie 9-55 ml/min, dystrybucja pojedynczej dawki finasterydu znakowanego izotopem 14C nie różniła się od dystrybucji obserwowanej u zdrowych ochotników. Podobnie, stopień wiązania z białkami u pacjentów z niewydolnością nerek był porównywalny z wartościami u osób zdrowych.⁹

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zauważono, że część metabolitów zwykle wydalanych przez nerki była wydalana z kałem. Wskazuje to na kompensacyjny mechanizm eliminacji, w którym wydalanie z kałem zwiększa się proporcjonalnie do zmniejszonego wydalania metabolitów z moczem. Z uwagi na ten mechanizm kompensacyjny, u pacjentów niedializowanych z zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczne dostosowanie dawkowania finasterydu.¹⁰