Właściwości farmakokinetyczne
Abrea 160 mg

Kwas acetylosalicylowy zawarty w tabletkach dojelitowych Abrea (75 mg, 100 mg, 160 mg) jest szybko i całkowicie wchłaniany w bliższym odcinku jelita cienkiego, przy czym znaczna część dawki ulega hydrolizie do kwasu salicylowego już podczas wchłaniania. Maksymalne stężenia kwasu acetylosalicylowego w osoczu osiągane są po około 3,5 godziny, a kwasu salicylowego po około 4,5 godziny przy podaniu na czczo; przy podaniu z pokarmem następuje opóźnienie o około 3 godziny. Objętość dystrybucji kwasu acetylosalicylowego wynosi około 0,16 l/kg masy ciała, a oba związki wykazują wysokie wiązanie z albuminami osocza, przy czym stopień wiązania kwasu salicylowego zależy od jego stężenia oraz stężenia albuminy. Kwas salicylowy przenika powoli do płynu stawowego, przez barierę łożyska oraz do mleka kobiecego.

Właściwości farmakokinetyczne leku Abrea

Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych kwasu acetylosalicylowego zawartego w tabletach dojelitowych Abrea (75 mg, 100 mg, 160 mg). Omówione zostaną procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji leku w organizmie pacjenta.1

Wchłanianie kwasu acetylosalicylowego

Po podaniu doustnym tabletek Abrea, kwas acetylosalicylowy jest szybko i całkowicie wchłaniany z przewodu pokarmowego. Głównym miejscem absorpcji jest bliższy odcinek jelita cienkiego. Istotny jest fakt, że znaczna część dawki ulega hydrolizie do kwasu salicylowego już w ścianie jelita podczas procesu wchłaniania. Na stopień hydrolizy wpływ ma szybkość wchłaniania substancji czynnej.2

Przyjmowanie leku w określonych warunkach wpływa na parametry farmakokinetyczne. Po przyjęciu produktu leczniczego Abrea na czczo, maksymalne stężenia kwasu acetylosalicylowego w osoczu są osiągane po około 3,5 godziny, natomiast maksymalne stężenia kwasu salicylowego po około 4,5 godziny. Jeżeli pacjent przyjmuje tabletki razem z pokarmem, maksymalne stężenia obu substancji w osoczu są osiągane z opóźnieniem wynoszącym około 3 godziny w porównaniu do przyjęcia na czczo.3

Dystrybucja w organizmie

Zarówno kwas acetylosalicylowy, jak i jego główny metabolit – kwas salicylowy, charakteryzują się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, przede wszystkim z albuminami. Po wchłonięciu następuje szybka dystrybucja substancji do wszystkich części organizmu. Na uwagę zasługuje fakt, że stopień wiązania kwasu salicylowego z białkami osocza jest zależny od dwóch istotnych czynników: stężenia samego kwasu salicylowego oraz stężenia albuminy.4

Objętość dystrybucji kwasu acetylosalicylowego wynosi około 0,16 l/kg masy ciała. Kwas salicylowy charakteryzuje się specyficznym profilem przenikania przez bariery biologiczne – powoli przenika do płynu stawowego, a także przez barierę łożyska oraz do mleka kobiecego.5

Metabolizm kwasu acetylosalicylowego

Kwas acetylosalicylowy ulega szybkiej przemianie metabolicznej do kwasu salicylowego, przy czym okres półtrwania dla tego procesu wynosi zaledwie 15-30 minut. Dalsza biotransformacja kwasu salicylowego przebiega głównie na drodze procesów sprzęgania z glicyną i kwasem glukuronowym. W śladowych ilościach powstaje również kwas gentyzynowy.6

Istotnym aspektem farmakokinetyki kwasu salicylowego jest kinetyka eliminacji zależna od dawki. Wynika to z ograniczonej zdolności katalitycznej enzymów wątrobowych biorących udział w metabolizmie tego związku. W konsekwencji okres półtrwania w fazie eliminacji wykazuje znaczne różnice w zależności od zastosowanej dawki:7

Dawka kwasu acetylosalicylowego Okres półtrwania w fazie eliminacji
Małe dawki 2-3 godziny
Zwykłe dawki przeciwbólowe 12 godzin
Duże dawki lecznicze lub zatrucie 15-30 godzin

Eliminacja z organizmu

Główną drogą eliminacji kwasu salicylowego i jego metabolitów z organizmu jest wydalanie przez nerki. To właśnie prawidłowa funkcja nerek odgrywa kluczową rolę w procesie usuwania produktów przemiany kwasu acetylosalicylowego zawartego w produkcie Abrea.8

Znajomość przedstawionych właściwości farmakokinetycznych leku Abrea jest istotna przy ustalaniu optymalnego schematu dawkowania, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek, a także przy przewidywaniu możliwych interakcji lekowych wynikających z wypierania z połączeń z białkami osocza.

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl