Włóknienie płuc idiopatyczne
Patofizjologia i mechanizm
Idiopatyczne włóknienie płuc (IPF) to przewlekła, postępująca choroba śródmiąższowa płuc, charakteryzująca się obrazem histopatologicznym zwykłego śródmiąższowego zapalenia płuc (UIP). Patogeneza IPF opiera się na modelu trzech faz gojenia ran: uraz, zapalenie i naprawa, z kluczową rolą powtarzającego się uszkodzenia komórek nabłonka pęcherzykowego typu I (AEC1) oraz dysfunkcji komórek nabłonka typu II (AEC2), które nieprawidłowo regenerują nabłonek. Aktywacja cytokin fibrogenicznych, takich jak TGF-β, TNF-α, PDGF, oraz proces przejścia nabłonkowo-mezenchymalnego (EMT) indukowanego przez UPR i TGF-β, prowadzi do proliferacji fibroblastów i miofibroblastów oraz nadmiernego odkładania kolagenu i macierzy pozakomórkowej (ECM). W patogenezie IPF istotne są także zmiany genetyczne, w tym mutacje w genach telomerazy (TERT, TERC) oraz polimorfizm rs35705950 w genie MUC5B, a także epigenetyczne modyfikacje wpływające na ekspresję genów. Dysfunkcja mitochondriów, stres retikulum endoplazmatycznego i zaburzenia homeostazy białkowej w komórkach nabłonka pęcherzykowego przyczyniają się do progresji choroby.
Patogeneza idiopatycznego włóknienia płuc
Idiopatyczne włóknienie płuc (IPF) jest przewlekłą, postępującą chorobą śródmiąższową płuc charakteryzującą się histopatologicznym obrazem zwykłego śródmiąższowego zapalenia płuc (UIP). Mimo że pełne zrozumienie patogenezy IPF jest wciąż niekompletne, najnowsze odkrycia określające specyficzne cechy kliniczne i patologiczne IPF doprowadziły do lepszego zdefiniowania szlaków molekularnych, które są patologicznie aktywowane w tej chorobie.1 Zwykłe śródmiąższowe zapalenie płuc w przebiegu idiopatycznego włóknienia płuc często charakteryzuje niewielki stan zapalny i brak jednolitego zajęcia tkanki płucnej.1 Obecnie uważa się, że IPF to choroba nabłonkowo-fibroblastyczna, w której nieznane endogenne lub środowiskowe bodźce zaburzają homeostazę komórek nabłonka pęcherzyków płucnych, prowadząc do rozlanej aktywacji komórek nabłonkowych i nieprawidłowej naprawy nabłonka.1
Teoria patogenezy – od urazu do zwłóknienia
Patogeneza IPF była przedmiotem debaty przez wiele lat, z dwiema różnymi szkołami myślenia. Jedna grupa sugeruje udział bodźca zapalnego, przy czym nawracające zapalenie prowadzi do immunopatologii, zniszczenia tkanki i propagacji odpowiedzi gojenia ran. Inni sugerują nieco inny mechanizm patogenetyczny, w którym początkowy lub nieobecny etap zapalny jest szybko zastępowany przez niekontrolowaną odpowiedź gojenia ran.1 Obecnie w patogenezie IPF podkreśla się model trzech faz gojenia ran, który obejmuje: (1) uraz; (2) zapalenie; i (3) naprawę. W większości stanów włóknienia płuc zgłaszano dysregulację w jednej lub więcej z tych faz.1
Obecne hipotezy uznają, że powtarzający się uraz komórek nabłonka pęcherzykowego jest prawdopodobnie kluczowym wydarzeniem w patogenezie IPF, ale kardynalnym zdarzeniem jest nieprawidłowa odpowiedź gospodarza na gojenie ran.1 W tym kontekście, nieprawidłowe interakcje nabłonkowo-mezenchymalne, zmienione fenotypy fibroblastów, nadmierna proliferacja fibroblastów i nadmierne odkładanie kolagenu i macierzy pozakomórkowej są kluczowe dla procesu włóknienia.1
Mikrourazy nabłonka pęcherzykowego jako czynnik inicjujący
Kontakt nabłonka pęcherzykowego z powtarzającymi się mikrourazami, takimi jak infekcje, dym papierosowy, wdychane toksyny środowiskowe, refluks żołądkowo-przełykowy, prowadzi do uszkodzenia komórek nabłonka pęcherzykowego typu I (AEC1). Dysfunkcyjne komórki nabłonka pęcherzykowego typu II (AEC2) powinny regenerować uszkodzone komórki, ale ich zdolność do przywrócenia normalności jest poważnie upośledzona; jest to kluczowy moment patogenezy IPF.1
Po uszkodzeniu komórek nabłonka pęcherzykowego, aktywowane komórki nabłonka pęcherzykowego uwalniają potężne cytokiny fibrogeniczne i czynniki wzrostu. Należą do nich czynnik martwicy nowotworów-α (TNF-α), transformujący czynnik wzrostu-β (TGF-β), płytkopochodny czynnik wzrostu (PDGF), insulinopodobny czynnik wzrostu-1 i endotelina-1 (ET-1).1 W początkowej fazie urazu, aktywowane komórki nabłonka pęcherzykowego i zrekrutowane komórki zapalne uwalniają silne pro-fibrotyczne czynniki wzrostu (np. TGF-β, TNF-α, PDGF), które wywołują uszkodzenie i fibrogenezę.1
Rola stresu retikulum endoplazmatycznego
Retikulum endoplazmatyczne (ER) jest kompartmentem komórkowym, w którym wydzielane i błonowe białka są wytwarzane, zwijane i dojrzewają do pakowania i transportu przez kompleks Golgiego. Stres ER występuje, gdy istnieje brak równowagi między zapotrzebowaniem komórkowym na syntezę białka a zdolnością ER do syntezy, przetwarzania i pakowania wymaganych białek. W odpowiedzi na ten stres komórka aktywuje odpowiedź komórkową zwaną odpowiedzią na nieprawidłowo zwinięte białka (UPR), która prowadzi do aktywacji szlaków biochemicznych zaprojektowanych w celu dopasowania zdolności produkcji białka ER.1
Badania wykazały, że markery aktywacji UPR są podwyższone w komórkach typu II pęcherzyków płucnych u pacjentów z IPF.1 UPR i TGF-β są aktywowane u pacjentów z IPF, ale sposób, w jaki dochodzi do tej aktywacji, pozostaje w dużej mierze niezdefiniowany.1 AEC2 mogą produkować TGF-β1 jako konsekwencję aktynowo/miozynowo-zależnego skurczu cytoszkieletu indukowanego przez UPR, poprzez aktywację integryny β6.1
Przejście nabłonkowo-mezenchymalne (EMT)
Przejście nabłonkowo-mezenchymalne (EMT) to proces, w którym komórki nabłonkowe nabywają cechy molekularne i fizjologiczne komórkowe powszechnie związane z komórkami mezenchymalnymi po aktywacji przez specyficzne czynniki wzrostu, wśród których TGF-β jest prototypem.1 EMT jest molekularnym przeprogramowaniem AEC2, indukowanym przez UPR i wzmacnianym przez pro-fibrotyczne mediatory i szlaki. Komórki nabłonkowe ekspresjonują geny związane z komórkami mezenchymalnymi, odrywają się od błony podstawnej, migrują i zmniejszają regulację swoich typowych markerów.1
Te czynniki wzrostu, szczególnie TGF-β, biorą udział w uszkodzeniu i apoptozie komórek nabłonka pęcherzykowego, indukcji przejścia nabłonkowo-mezenchymalnego komórek nabłonka pęcherzykowego, aktywacji i inwazji fibroblastów oraz odkładaniu ECM.1 Komórki AEC2 odgrywają centralną rolę w aktywacji TGF-β, co może być samopodtrzymywane przez podwyższone napięcie w zwłókniałym płucu. Aktywacja TGF-β w AEC2 indukuje produkcję zwłóknienia, co można złagodzić przez zahamowanie przekazywania TGF-β.1
Mechanizmy molekularne IPF
Rola mediatorów prozwłóknieniowych
W IPF poziomy aktywnego transformującego czynnika wzrostu (TGF-β) są zwiększone w płucach pacjentów.1 TGF-β1 jest prawdopodobnie najważniejszym mediatorem zaangażowanym w patogenezę IPF.1 TGF-β jest cytokiną, która odgrywa kluczową rolę w regulacji produkcji macierzy pozakomórkowej (ECM) i różnicowania komórkowego. Jest potężnym stymulatorem włóknienia, a zwiększona sygnalizacja TGF-β jest związana z rozwojem włóknienia w różnych narządach.1
Wydzielanie kilku prozwłóknieniowych cytokin i czynników wzrostu uważa się za kluczowe mediatory włóknienia.1 Profile cytokin z biopsji lub komórek uzyskanych z BAL lub płynu BAL pacjentów z IPF są bogate w prozapalne cytokiny; IL-1, IL-8, IL-18, TNF, MCP-1, a także cytokiny typu 2 i ich receptory.1
Inne ważne szlaki w IPF to grupa deregulowanych programów embriologicznych, takich jak sygnalizacja Wnt-β-kateniny, zaangażowana w EMT i fibrogenezę, aktywowana przez TGF-β1, Sonic Hedgehog (Shh), gremlina-1 i fosfatazę i homolog tensyny (PTEN).1
Łącznie, kaskada nieudanych mechanizmów regulacyjnych i nadmierna sekrecja cytokin, chemokin i czynników wzrostu kulminuje w niekontrolowanej odpowiedzi gojenia ran za pośrednictwem fibroblastów.1
Zaburzenia regulacji proteasomów
Niedawne badanie ujawniło nowy mechanizm, który przyczynia się do rozwoju idiopatycznego włóknienia płuc (IPF). Zespół badawczy sformułował hipotezę, że kompleks proteasomu jest zaburzony podczas włóknistej przebudowy płuc, przyczyniając się do patogenezy IPF. Badacze odkryli, że różnicowaniu miofibroblastów towarzyszy aktywacja cytozolowego proteasomu 26S.1
Naukowcy zmniejszyli ekspresję Rpn6 w ludzkich fibroblastach płucnych i odkryli, że hamuje to aktywność proteasomu 26S i hamuje różnicowanie fibroblastów w patologiczne miofibroblasty. Zespół badawczy doszedł do wniosku, że różnicowanie miofibroblastów w tkance płucnej zarówno in vitro, jak i in vivo jest związane z aktywacją proteasomu 26S oraz późniejszym zwiększeniem degradacji białek.1
Rola metalloproteinaz macierzy
Metalloproteinazy macierzy (MMP) biorą udział w włóknieniu tkanek płucnych, przyczyniając się do inicjacji, progresji lub ustępowania przewlekłych chorób zapalnych. Większość MMP była wyraźnie regulowana w górę w IPF, a zmiany MMP były bardzo zgodne w technologiach mikromacierzy i sekwencjonowania o wysokiej przepustowości.1
MMP1, MMP10, MMP11, MMP12, MMP13, MMP14, MMP16, MMP2, MMP21, MMP3 i MMP7 były konsekwentnie regulowane w górę w czterech zestawach danych, podczas gdy MMP28 była konsekwentnie regulowana w dół. Sugeruje to, że MMP odgrywają kluczową rolę w patogenezie IPF. Większość MMP (MMP1, MMP7, MMP28, MMP11, MMP10, MMP14, MMP3, MMP12, MMP9, MMP15, MMP16) jest ściśle związana z metafunkcją płuc. MMP1 i MMP7 mają znaczącą pozytywną korelację z metafunkcją płuc, które są obecnie najbardziej obiecującymi markerami diagnostycznymi.1
Rola czynników genetycznych w patogenezie IPF
Gromadzą się dowody na genetyczną podstawę idiopatycznego włóknienia płuc. Szacuje się, że 10-20% przypadków IPF spełnia kryteria choroby rodzinnej. Dotychczas zidentyfikowano dwa typy wariantów genetycznych związanych ze zwiększonym ryzykiem tej choroby.1 Wiadomo, że zmutowana telomeraza jest związana z rodzinnym idiopatycznym włóknieniem płuc.1
Rzadkie mutacje w genach telomerazy odwrotnej transkryptazy (TERT), składnika RNA telomerazy (TERC), dyskeratozy wrodzonej 1 (DKC1), czynnika wiążącego powtórzenie telomerów 1-interacting nuclear factor 2 (TINF2), regulatora długości telomerów 1 (RTEL1), zawierającego motyw palca cynkowego CCHC 8 (ZCCHC8), rybonukleazy specyficznej dla poli(A) (PARN), białka surfaktantu C (SFTPC), białka surfaktantu A2 (SFTPA2) oraz powszechne warianty 10 loci są związane z rodzinnym IPF.1
Mutacje telomerowe występują u 25% pacjentów z rodzinnym IPF i 1-3% z sporadycznym IPF. Związek między nieprawidłowością telomerów a włóknieniem płuc nie jest w pełni zrozumiany. Krótkie telomery są nieproporcjonalnie częste u pacjentów ze sporadycznym IPF i są związane z gorszym przeżyciem.1
Dodatkowo, powszechny wariant w domniemanym promotorze genu kodującego mucynę 5B (MUC5B) został powiązany z rozwojem zarówno rodzinnego śródmiąższowego zapalenia płuc, jak i sporadycznego włóknienia płuc.1 Pojedynczy, najbardziej zweryfikowany i najsilniejszy czynnik ryzyka IPF, genetyczny lub inny, to polimorfizm pojedynczego nukleotydu rs35705950 w regionie promotora genu mucyny 5B (MUC5B).1
Mniejszy, związany z chorobą allel T w rs35705950 jest wariantem powodującym wzmocnienie funkcji, co sugerowano, że powoduje różnicowe metylowanie i wiązanie czynnika transkrypcyjnego do MUC5B, prowadząc do zwiększonej ekspresji MUC5B.1 Co ciekawe, wykazano, że ta zależna od wariantu zwiększona produkcja MUC5B jest specyficzna dla IPF i zlokalizowana w dystalnych regionach dróg oddechowych, w tym w terminalnych drogach oddechowych i torbielach plastra miodu, które są uważane za końcowy wynik przewlekłego procesu w drogach oddechowych.1
Rola różnych typów komórek w patogenezie IPF
Rola komórek nabłonkowych
Ważnym czynnikiem przyczyniającym się do rozwoju idiopatycznego włóknienia płuc (IPF) jest zmiana wewnątrzkomórkowej homeostazy komórek nabłonka pęcherzykowego, które składają się głównie z komórek nabłonka pęcherzykowego typu I (AT1), komórek nabłonka pęcherzykowego typu II (AT2), a także nieprawidłowych komórek bazaloidalnych, co prowadzi do nieprawidłowej naprawy nabłonka, aktywacji miofibroblastów i zwiększonego odkładania macierzy pozakomórkowej, tworząc włóknienie płuc.1
Podczas włóknienia płuc, AT1 otrzymały stosunkowo niewiele uwagi, ponieważ AT1 są ogólnie uważane za terminalnie zróżnicowane komórki, które same nie mają funkcji proliferacji i różnicowania. Jednak w przeciwieństwie do AT2, które są bardziej wrażliwe na uszkodzenie hiperoksyczne, komórki AT1 szybko złuszczają się po ekspozycji na uszkodzenie płuc indukowane bleomycyną (BLM) i są całkowicie utracone podczas późniejszego procesu włóknienia.1
AT2, definiowane jako komórki macierzyste pęcherzyków płucnych, mają zdolność do samoodnawiania i różnicowania, które produkują surfaktant płucny, zmniejszają napięcie powierzchniowe nabłonka pęcherzykowego i zapobiegają zapadaniu się pęcherzyków płucnych. Po uszkodzeniu komórek nabłonka pęcherzykowego, komórki AT2 mogą szybko proliferować i różnicować się w komórki AT1, tym samym utrzymując integralność komórek nabłonka pęcherzykowego, co jest konieczne do utrzymania homeostazy pęcherzyków płucnych i promowania regeneracji pęcherzyków płucnych.1
Zakłócenie homeostazy białkowej, uszkodzenie telomerów, dysfunkcja mitochondriów i zmiany epigenetyczne prowadzą do dysfunkcji AT2, przejawiającej się upośledzeniem funkcji komórek macierzystych, apoptozą, starzeniem się i sygnalizacją pro-fibrotyczną, które są ściśle związane z rozwojem IPF.1
Rola fibroblastów i miofibroblastów
Wkład komórek mezenchymalnych, a zwłaszcza fibroblastów i miofibroblastów, ma zasadnicze znaczenie dla patogenezy IPF; te komórki są rekrutowane, aktywowane i indukowane do różnicowania, trans-różnicowania i proliferacji przez nieprawidłowe środowisko biochemiczne tworzone przez aktywowane komórki nabłonkowe i śródbłonkowe.1
Fibrocyty to krążące pochodzące ze szpiku kostnego prekursory komórek mezenchymalnych, ko-ekspresjonujące CD45 lub CD34 z kolagenem typu 1.1 Fibroblasty to mezenchymalne komórki tkankowe zaangażowane w przywrócenie normalnej i dobrze ustrukturyzowanej ECM w procesie naprawy gojenia ran.1
Typową cechą patologiczną UIP jest obecność ognisk fibroblastycznych (FF), małych skupisk aktywnych fibroblastów i miofibroblastów, bardzo blisko hiperplastycznych AEC2.1 Kluczową rolę miofibroblastów w IPF ustala obserwacja, że postępująca ekspansja ogniska fibroblastycznego przez proliferujące miofibroblasty odkładające kolagen typu I prowadzi do trwale zwłókniałych pęcherzyków płucnych.1
Nieprawidłowa aktywacja fibroblastów w patologicznym tworzeniu idiopatycznego włóknienia płuc dotyczy głównie aktywacji szlaków związanych z TGF-β: JAK2-STAT3, pSmad2/3 i P38-MAPK. Dysfunkcja mitochondriów prowadzi do zwiększenia reaktywnych form tlenu, tworzenia SASP i starzenia się komórek. Powyższe współpracują w celu promowania proliferacji i różnicowania fibroblastów oraz indukcji włóknienia.1
Rola układu immunologicznego w patogenezie IPF
Patobiologia IPF jest kierowana przez nieprawidłowe interakcje nabłonkowo-mezenchymalne, ale stan zapalny może odgrywać ważną rolę.1 Rola zapalenia w inicjacji i progresji choroby pozostaje niejasna, istnieje wiele dowodów wskazujących, że IPF jest związane z zapaleniem i zmianami w wrodzonej i adaptacyjnej odpowiedzi immunologicznej.1
Centralnym argumentem przeciwko dominującej roli zapalenia jest nieskuteczność kortykosteroidów i innych leków przeciwzapalnych w kontrolowaniu IPF, pomimo pewnych doniesień o wydłużonym przeżyciu.1 Jednak ciągła produkcja chemokin i cytokin u zdiagnozowanych pacjentów z IPF wskazuje, że uszkodzenie i następujące po nim zapalenie mogą być w toku.1
Włóknienie jest powodowane zarówno przez wrodzony, jak i adaptacyjny układ odpornościowy. Kluczowe komórki odpornościowe wrodzone zaangażowane w IPF obejmują neutrofile, monocyty i fibrocyty, które służą jako prekursory fibroblastów. Tymczasem odpowiedź zapalna pomocniczych limfocytów T 2 i cytokiny typu 2 są częścią odporności adaptacyjnej odpowiedzialnej za patogenezę IPF. Razem te procesy zwiększają pro-fibrotyczne czynniki, takie jak interleukiny (IL) 9 i 13, a także transformujący czynnik wzrostu (TGF)-β. Komórki dendrytyczne również pomagają propagować trwające zapalenie.1
Rola limfocytów jest wciąż dyskutowana; niektóre cytokiny limfocytarne są uważane za pro-fibrotyczne, z bezpośrednim wpływem na aktywność fibroblastów i miofibroblastów.1 W płucach z IPF poziomy interferonu-γ (IFN-γ) są niskie. IFN-γ hamuje aktywność fibroblastyczną i wyłącza odpowiedź Th2.1
Badania u osób z IPF i modeli mysich silnie wspierają rolę dysregulacji immunologicznej w promowaniu rozwoju zwłóknienia płuc. Makrofagi M2, komórki Th17, komórki T CD8+ i ewentualnie Tregs promują włóknienie, podczas gdy komórki Th1 i TRM CD4+ T wydają się być ochronne. Bardziej zniuansowane zrozumienie roli układu odpornościowego w IPF może prowadzić do opracowania ukierunkowanych modulatorów immunologicznych, które są skuteczne w tej chorobie.1
Rola macierzy pozakomórkowej w patogenezie IPF
Macierz pozakomórkowa jest znacznie zmodyfikowana w płucach IPF.1 Jednym z możliwych wyjaśnień progresji IPF jest to, że patologicznie przebudowana macierz pozakomórkowa zawiera cząsteczki, które sygnalizują komórkom mezenchymalnym uwalnianie dodatkowej macierzy pozakomórkowej.1
Uszkodzenie struktury pęcherzyków płucnych i utrata AEC, z przerwaniem błony podstawnej, obejmuje naczynia pęcherzykowe i prowadzi do zwiększonej przepuszczalności naczyń.1 Zmiany ECM wynikają z nieprawidłowej syntezy lub degradacji jednego lub więcej składników ECM i przyczyniają się do progresji IPF.1
Jednym z krytycznych mechanizmów w progresji IPF jest fizyczna interakcja między ECM a komórkami.1 Wcześniejsze badania silnie sugerują, że zrozumienie roli interakcji komórka-ECM jest kluczowe w patogenezie IPF.1
Niedawne badania dodatkowo ujawniły, że integryna β1 reguluje kluczową oś PTEN/PI3K/Akt, tym samym zmieniając fenotyp komórek fibroblastów IPF w odpowiedzi na macierz kolagenu typu I, a ten szlak sygnałowy jest ściśle związany z proliferacją komórek, migracją i apoptozą.1
Czynniki środowiskowe w patogenezie IPF
Kontakt z wdychanymi czynnikami środowiskowymi, przede wszystkim dymem papierosowym, stanowi ważny czynnik ryzyka IPF.1 Czynniki środowiskowe, takie jak palenie tytoniu, przewlekła aspiracja lub infekcje układu oddechowego, w połączeniu z zaawansowanym wiekiem, często prowadzą do urazu nabłonka pęcherzyków oddechowych i są prawdopodobnymi czynnikami napędzającymi patogenezę IPF.1
Badacze również zbadali środowiskowe czynniki ryzyka, które mogą przyczynić się do IPF. Czynniki te obejmują ekspozycję na drewno lub pył metalowy, infekcje wirusowe, niektóre leki i palenie papierosów. Niektóre badania sugerują, że choroba refluksowa przełyku (GERD) może być również czynnikiem ryzyka IPF; dotknięte osoby mogą wdychać (aspirować) zawartość żołądka, co z czasem może uszkodzić płuca.1
Mazurek i jego współpracownicy napisali, że przyczyny IPF są nieznane, ale choroba ta jest związana z paleniem papierosów, mutacjami genetycznymi i niektórymi infekcjami wirusowymi. Narażenie zawodowe również zostało powiązane z IPF, w tym narażenie na pestycydy, drewno i niektóre metale (mosiądz, ołów i stal). Badania sugerowały, że około jedną piątą IPF można przypisać narażeniu zawodowemu, ale Mazurek i jego współpracownicy zauważyli, że badania te przeprowadzono poza USA i mogą nie mieć zastosowania do osób mieszkających w Stanach Zjednoczonych.1
Zmiany epigenetyczne w patogenezie IPF
Zmiany epigenetyczne obejmują zmiany w metylacji DNA, modyfikacji histonów lub ekspresji mikroRNA.1 Wyniki te sugerują, że metylacja DNA i/lub inne zmiany epigenetyczne są ważne w patogenezie IPF i że ich trwały wpływ na ekspresję genów może częściowo wyjaśniać nieustępliwy postęp choroby.1
Długie niekodujące RNA były zaangażowane w regulację zmian epigenetycznych poprzez rekrutację i prowadzenie kompleksów remodelowania chromatyny do specyficznych loci genomowych zarówno w cis, jak i w trans, aby regulować transkrypcję.1
Ponadto, niedawne badania sugerują, że zmiany epigenetyczne, takie jak metylacja DNA, modyfikacja histonów i mikroRNA, również przyczyniają się do rozwoju IPF.1
Mechanizmy międzynarządowe w patogenezie IPF
Chociaż zrozumienie molekularnych i komórkowych szczegółów mechanizmu IPF pojawia się, nasze obecne zrozumienie koncentruje się wokół samego płuca.1 Dlatego postulujemy, że dysfunkcyjna komunikacja krzyżowa płuca z innymi narządami odgrywa przyczynową rolę w początku, progresji i/lub powikłaniach IPF.1
Jako potencjalny mechanizm leżący u podstaw tego pokrewieństwa, odkryliśmy domniemany system komunikacji molekularnej między płucem a wątrobą.1 Ta interakcja ligand-receptor między wątrobą a płucem prowadzi do aktywacji szlaków kalmoduliny w płucu, prowadząc do aktywacji ścieżki interleukiny 6 i fosfoenalopirogronianu karboksylazy 1 między tymi narządami.1
Możliwość interakcji płuca-wątroba w IPF jest dodatkowo wspierana przez kliniczną obserwację włóknienia wątroby u niektórych pacjentów z IPF.1 W naszym modelu międzynarządowym proponujemy również, że ścieżka kalmoduliny (CALM1/CALM2/CALM3) jest aktywowana przez pochodzący z wątroby KNG1 interakcję z płucnym BDKRB1, który następnie indukuje ścieżkę IL6.1
Nowe podejścia terapeutyczne w leczeniu IPF
Choć zrozumienie patogenezy IPF jest niekompletne, niedawne postępy w określaniu specyficznych cech klinicznych i patologicznych IPF doprowadziły do lepszego zdefiniowania szlaków molekularnych, które są patologicznie aktywowane w chorobie. Przyszłe strategie terapeutyczne powinny koncentrować się na komórkach nabłonka pęcherzykowego, których celem jest wzmocnienie re-epitelializacji i na ogniskach fibroblastycznych/miofibroblastycznych, które odgrywają istotną rolę w rozwoju IPF.1
Komórki macierzyste progenitorowe komórek nabłonka pęcherzykowego oraz terapie genetyczne i epigenetyczne są atrakcyjnymi przyszłymi podejściami do tego i innych włóknistych chorób płuc.1 Nintedanib znacząco hamuje aktywność fibrotyczną fibrotycznych miofibroblastów w płucach poprzez hamowanie kaskad sygnałowych niezbędnych do proliferacji komórek i progresji choroby.1
Pirfenidon wykazuje właściwości przeciwzwłóknieniowe jako silny inhibitor rekrutacji i chemotakcji fibrocytów oraz jako inhibitor szlaków mediowanych przez transformujący czynnik wzrostu beta (czynnik wzrostu silnie zaangażowany w aktywność miofibroblastów).1
W poszukiwaniu nowych celów molekularnych do terapii farmakologicznej, forkhead box M1 (FOXM1), programowaną śmierć komórkową białka-1 (PD-1) i prostaglandynę E2, zidentyfikowano jako odgrywające rolę pośredniczącą w wielu szlakach zaangażowanych w aktywność miofibroblastów.1 Avasimibe został niedawno zidentyfikowany jako silny inhibitor aldo-ketoreduktazy poprzez szlak mediowany przez FOXM1.1
Eksploracja szlaków sygnałowych, które obejmują te nowo znalezione cele i wspólne badania z rakiem i chorobami immunologicznymi, pokazują obiecujące kroki w kierunku wyleczenia IPF w przyszłości.1
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.