Leki w grupie
„tiazydowe leki moczopędne”

Tiazydowe leki moczopędne to grupa związków chemicznych stosowanych głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego i obrzęków. Działanie tych leków polega na hamowaniu reabsorpcji sodu i chloru w kanaliku dystalnym nefronu poprzez blokowanie kotransportera Na+/Cl-. Prowadzi to do zwiększonego wydalania sodu, chloru i wody z moczem, zmniejszając objętość płynów pozakomórkowych i obniżając ciśnienie tętnicze.

Do najważniejszych tiazydowych leków moczopędnych należą: hydrochlorotiazyd (Hydrochlorothiazidum), chlortalidon (Hygroton), indapamid (Indapen, Indix, Tertensif) oraz metolazon. W Polsce najczęściej stosowane są preparaty zawierające hydrochlorotiazyd (często w połączeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi), indapamid oraz chlortalidon.

Tiazydowe leki moczopędne dzielą się na klasyczne tiazydowe diuretyki (hydrochlorotiazyd, chlorotiazyd) oraz tiazydopodobne leki moczopędne (indapamid, chlortalidon, metolazon). Te drugie, mimo podobnego mechanizmu działania, charakteryzują się dłuższym czasem działania i mniejszą liczbą działań niepożądanych metabolicznych.

Główne zalety stosowania tiazydowych leków moczopędnych obejmują: skuteczność w obniżaniu ciśnienia tętniczego, szczególnie u osób starszych i rasy czarnej, niski koszt terapii, zmniejszenie ryzyka wystąpienia udaru mózgu, korzystny wpływ na gęstość mineralną kości (zmniejszenie wydalania wapnia z moczem), a także skuteczność w przypadku obrzęków różnego pochodzenia. Ponadto tiazydopodobne leki moczopędne, zwłaszcza indapamid, wykazują korzystniejszy profil metaboliczny i mniejszy wpływ na gospodarkę lipidową.

Najważniejsze niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem tej grupy leków to: hipokaliemia (niski poziom potasu), hiponatremia (niski poziom sodu), hipercholesterolemia, hiperglikemia (mogą nasilać cukrzycę lub ujawniać jej utajone postacie), hiperurykemia (mogą wywoływać lub zaostrzać dnę moczanową), hipomagnezemię oraz hiperkalcemię. Mogą także powodować odwodnienie, zaburzenia erekcji i zwiększać ryzyko nagłej śmierci sercowej związanej z hipokaliemią. Długotrwałe stosowanie tiazydów w dużych dawkach może zwiększać ryzyko rozwoju cukrzycy typu 2.

Tiazydopodobne leki moczopędne, takie jak indapamid czy chlortalidon, charakteryzują się mniejszym ryzykiem wystąpienia zaburzeń metabolicznych i lepszym profilem bezpieczeństwa w porównaniu do klasycznych tiazydów, przy zachowaniu lub nawet zwiększeniu skuteczności hipotensyjnej.

Lista leków w tej grupie

  1. 24.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl