proteza zastawki serca
Proteza zastawki serca to sztuczny implant stosowany w kardiochirurgii do zastąpienia chorej lub uszkodzonej natywnej zastawki serca. Wskazaniami do implantacji protezy są najczęściej stenoza zastawki, niedomykalność zastawkowa lub infekcyjne zapalenie wsierdzia.
Dostępne są dwa główne rodzaje protez zastawkowych: mechaniczne i biologiczne. Protezy mechaniczne (np. dwupłatkowe, jednopłatkowe) charakteryzują się długą trwałością, ale wymagają dożywotniej antykoagulacji. Protezy biologiczne (ksenografty, homografty) nie wymagają zwykle długotrwałej antykoagulacji, ale mają ograniczoną trwałość (10-15 lat).
Wybór rodzaju protezy zależy od wieku pacjenta, chorób współistniejących, przeciwwskazań do antykoagulacji, stylu życia oraz preferencji chorego. U pacjentów młodszych (<65 lat) preferowane są zastawki mechaniczne, u starszych biologiczne. Implantacja protezy zastawkowej może być przeprowadzona metodą klasyczną (operacja na otwartym sercu) lub przezcewnikowo (TAVI/TAVR).
Po implantacji protezy zastawkowej konieczne jest monitorowanie jej funkcji za pomocą badań echokardiograficznych oraz właściwe prowadzenie profilaktyki przeciwzakrzepowej i przeciwbakteryjnej. Najczęstsze powikłania obejmują zakrzepicę protezy, przeciek okołozastawkowy, endocarditis oraz dysfunkcję strukturalną protezy.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Dalteparyna sodowa, heparyna drobnocząsteczkowa o działaniu wyrażonym w j.m. anty-Xa (dawki od 2 500 do 18 000 j.m.), nie wykazuje negatywnego wpływu na płodność u ludzi ani na rozwój okołoporodowy w badaniach przedklinicznych. Lek nie przenika przez barierę łożyskową, co potwierdza jego bezpieczeństwo stosowania w ciąży. Dane kliniczne z ponad 1000 kobiet ciężarnych oraz ponad 2000 przypadków stosowania dalteparyny nie wskazują na teratogenność ani szkodliwe działanie na płód czy noworodka. W porównaniu do niefrakcjonowanej heparyny, dalteparyna cechuje się mniejszym ryzykiem krwawień i złamań osteoporotycznych. W badaniu EThIG (810 kobiet) opracowano schemat dawkowania w zależności od ryzyka ŻChZZ (50-150 j.m./kg mc., maks. do 200 j.m./kg mc.). Należy jednak pamiętać o ograniczonych randomizowanych badaniach w tej populacji oraz o przeciwwskazaniu do znieczulenia zewnątrzoponowego u pacjentek leczonych dużymi dawkami dalteparyny.
badanie farmakokinetyczne, bariera łożyskowa, czynnik anty-Xa, dalteparyna sodowa, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, karmienie piersią, krwotok, laktacja, lek przeciwzakrzepowy, okres półtrwania, profilaktyka przeciwzakrzepowa, proteza zastawki serca, stosunek mleko-osocze, właściwości teratogenne, złamanie osteoporotyczne, znieczulenie zewnątrzoponowe, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
