filtracja nerkowa
Filtracja nerkowa to pierwszy etap procesu tworzenia moczu, zachodzący w kłębuszkach nerkowych. Polega na przesączaniu osocza krwi przez barierę filtracyjną kłębuszków, składającą się z trzech warstw: śródbłonka naczyń włosowatych, błony podstawnej i warstwy komórek nabłonkowych (podocytów).
W procesie filtracji kłębuszkowej powstaje mocz pierwotny (przesącz kłębuszkowy), którego skład jest zbliżony do osocza, ale nie zawiera białek i komórek krwi. Dziennie w nerkach człowieka filtrowane jest około 180 litrów przesączu, z czego jedynie 1-2 litry wydalone są jako mocz ostateczny. Pozostała objętość jest reabsorbowana w kanalikach nerkowych.
Współczynnik przesączania kłębuszkowego (GFR – Glomerular Filtration Rate) jest kluczowym parametrem określającym wydolność nerek i służy do oceny ich funkcji. Jego prawidłowa wartość wynosi około 120-130 ml/min/1,73m² u młodych dorosłych. Obniżenie GFR poniżej 60 ml/min/1,73m² przez okres dłuższy niż 3 miesiące wskazuje na przewlekłą chorobę nerek.
Na filtrację nerkową wpływają różne czynniki, w tym ciśnienie hydrostatyczne w naczyniach kłębuszka, ciśnienie onkotyczne osocza oraz ciśnienie w torebce Bowmana. Autoregulacja przepływu krwi przez nerki pomaga utrzymać stałą filtrację nerkową mimo wahań ciśnienia tętniczego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmix 40 mg
Badania przedkliniczne telmisartanu wykazały wpływ leku na układ krwiotwórczy, objawiający się zmniejszeniem liczby erytrocytów, poziomu hemoglobiny oraz hematokrytu u zwierząt z prawidłowym ciśnieniem tętniczym, co może obniżać zdolność transportu tlenu. Ponadto, telmisartan wywoływał zmiany w funkcji nerek, manifestujące się podwyższonym stężeniem azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy, a także morfologicznymi zmianami w kanalikach nerkowych u psów, wskazując na potencjalne zaburzenia filtracji i struktury nerek. W układzie pokarmowym obserwowano uszkodzenia błony śluzowej żołądka, takie jak nadżerki, owrzodzenia i zapalenia, które można było częściowo zapobiec poprzez doustne uzupełnienie chlorku sodu. Dodatkowo, telmisartan indukował wzrost aktywności reninowej osocza oraz przerost aparatu przykłębuszkowego, typowe dla leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny II, jednak bez istotnego znaczenia klinicznego.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, błona śluzowa żołądka, chlorek sodu, ciśnienie tętnicze, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt klastogenny, erytrocyty, filtracja nerkowa, funkcja nerek, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, karcinogenność, kreatynina, nadżerki, owrzodzenie żołądka, parametry czerwonokrwinkowe, potas, telmisartan, zmiany zapalne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Relenza 5 mg/dawkę
Zanamiwir, substancja czynna leku Relenza (5 mg/dawkę proszek do inhalacji), charakteryzuje się niską biodostępnością po podaniu doustnym (średnio 2%, zakres 1-5%) oraz nieco wyższą po inhalacji doustnej (4-17%). Maksymalne stężenie w surowicy osiąga się po 1-2 godzinach od inhalacji. Lek wykazuje bardzo niskie wiązanie z białkami osocza (<10%) oraz objętość dystrybucji około 16 litrów, co odpowiada objętości wody pozakomórkowej. Zanamiwir nie ulega metabolizmowi i jest wydalany w postaci niezmienionej przez nerki, z okresem półtrwania od 2,6 do 5,05 godziny i całkowitym klirensem w zakresie 2,5-10,9 l/h. Całkowite wydalenie następuje w ciągu 24 godzin od podania. Wielokrotne podanie nie wpływa na kinetykę leku, a niskie narażenie ogólnoustrojowe po inhalacji minimalizuje ryzyko działań niepożądanych i interakcji lekowych.
biodostępność, filtracja nerkowa, infekcja wirusowa, inhalacja doustna, klirens, klirens nerkowy, narażenie ogólnoustrojowe, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podanie dożylne, proszek do inhalacji, stężenie leku, stężenie maksymalne, układ oddechowy, uszkodzenie nerek, wiązanie z białkami osocza, wielokrotne podanie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zanamiwir, zmienność farmakokinetyczna